zaterdag 17 februari 2007

Fanclub-beraad

Dat onze Rover een dagelijks groeiende fanschare heeft, is voor veel mensen die hier lezen of Rover persoonlijk kennen geen nieuws. Al eerder schreef ik over de reacties die hij oproept, als we met hem over straat lopen. Van alle kanten wordt hij bejubeld en vertroeteld. Zelfs mensen die niet van honden dachten te houden, komen tot inkeer na een ontmoeting met onze harige zoon.

Onder het mom 'iemand moet het doen' heeft vriendin M. zichzelf een poosje geleden dan ook eigenhandig tot voorzitter van de officiële Rover Fanclub benoemd.
Vandaag is er echter een aspirant lid opgedoken, waarvan we zijn beoogd lidmaatschap een twijfelachtige eer vinden...

Locatie: De Free Record Shop in Heerlen.
Al bij binnenkomst spot een van de verkoopsters ons snierkend* schaapje. Kirrend loopt ze op Rover af, vraagt hoe hij heet en of hij een koekje mag. Een hondenkoekje wel te verstaan. In de platenwinkel. Het bestaat.
Nog nalachend over zoveel enthousiasme en dierenliefde buigen we ons verlekkerd over het aanbod CD's, DVD's en computerspellen. Ik sta bij de tv-series als mijn oog naar Sjoerd en Rover wordt getrokken, die druk zijn met spelletjes voor de Playstation. Een nieuwe fan heeft zich gemeld en staat vertederd over Rover's pluisvacht te aaien. Als ik wat beter kijk, zie ik dat hij zelf ook nogal apart haar heeft. Om over zijn opvallende bril nog maar te zwijgen. Wel heb je ooit! Het is die enge Dion Graus, van die nog engere partij voor het behoud van de waterstofperoxide...

Als het nieuwbakken kamerlid 'em gesmeerd is, kijken we elkaar vluchtig doch doordringend aan. De blik die volgt, spreekt boekdelen: deze man wordt, ondanks zijn ongetwijfeld goed bedoelde pro-dierenstandpunten niét opgenomen in het groot bestand der Rover-aanhangers!

* Snierken = al snuffelend met de neus de grond afstruinen en alles wat - al dan niet - eetbaar is oplikken.

Geen opmerkingen: