vrijdag 2 maart 2007

Baby talk

De geboortegolf in onze vrienden- en kennissenkring begint nu letterlijk handjes en voetjes te krijgen. Vorige week aanschouwde Noëlle via het geijkte geboortekanaal het levenslicht. Deze week is Romy per keizersnede ter wereld gekomen. 2 Keer een meisje, terwijl ik 2 keer een jongen voorspelde. Een carrière als waarzegster kan ik dus ook wel op mijn buik schrijven.

Voorts ligt zwangere vriendin nummer 3 momenteel in het ziekenhuis. Ze hield al 5 dagen lang nog geen kopje thee binnen en is afgelopen dinsdag met uitdrogingsverschijnselen op de kraamafdeling opgenomen. Zij en het 25 weken oude kindje in haar buik hadden even een oppepper nodig. Met de nodige rust en medicijnen gaat het nu gelukkig alweer een heel stuk beter. Maar het blijft schrikken!

Maar het meest moet ik denken aan baby Otto. En aan zijn trotse papa en mama. Het is zo verdrietig. Kata had nu van een onbezorgd zwangerschapsverlof moeten genieten. Met een hele bolle buik de laatste loodjes uitzitten. Reikhalzend uitkijkend naar het jongetje dat ze binnenkort in haar armen zou sluiten. Lieve kleine onvergetelijke Otto...

Toch wel een beetje tot mijn eigen verrassing, gaat al dat babynieuws ons ook niet in de koude kleren zitten. De meeste tijd is het thema 'kinderwens' een slapende factor in onze relatie. Aanwezig, bekend en veilig op de achtergrond. Het onderwerp ligt behoorlijk gevoelig en heeft ons in de afgelopen 4 jaren al verschillende avonden een aanslag op onze tissuevoorraad gekost. Als CF geen rol speelde, weet ik niet of ik wel of niet aan kinderen zou beginnen. Maar dan had ik in ieder geval een keuze gehad. En was het aan mij en mijn lief waar we ons het gelukkigst bij zouden voelen. Maar CF speelt in dit geval jammerlijk de hoofdrol. En het is die stomme CF die al min of meer voor ons heeft bepaald, dat nageslacht van ons tweetjes er naar alle waarschijnlijkheid niet in zit. En tussen al dat - in de meeste gevallen - prachtige babygeluk door, doet dat af en toe best een beetje pijn.

Gelukkig is ons wolkendek 6 van de 7 dagen vrolijk roze gekleurd. En die ene dag, waarop zo'n sombere grijze donderwolk al het roze dreigt te overstemmen, pakken we er gewoon weer een doos tissues bij. En laten we al het grijs eruit regenen, totdat ons wolkendek weer mooi roze ziet. We weten dat we samen de hele wereld aankunnen. Geen berg te hoog, geen zee te diep. We've got each other and that's a lot for love.

Geen opmerkingen: