maandag 5 maart 2007

I survived again!

De weersomstandigheden en de duur van de heenreis voorspelden niet veel goeds. Hevige regenval, één lange file en wel een uur extra reistijd.
Een halfuur later dan gepland, zat ik puffend in het speciale kamertje. We waren er, mijn MDS-dag kon beginnen.

Niet veel later stond de longfunctieassistente voor mijn neus. Dit keer gelukkig niet gehuld in zo'n gele schort en paarse handschoenen. Blijkbaar is men nog steeds op zoek naar de juiste modus voor het te hanteren segregatiebeleid en alle bijbehorende subregeltjes.
Ook het longfunctieonderzoek zelf verliep anders dan anders. Voorheen blies ik eerst een rondje zonder medicatie. Daarna kreeg ik enkele pufjes Ventolin toegediend die zo'n 15 minuten moesten inwerken. Om daarna opnieuw een rondje te blazen.
Het verschil tussen voor en na medicatie is volgens een recente studie nu niet meer van belang. Dit omdat de gemiddelde CF-patiënt bij de eerste keer blazen de in de ochtend vernevelde medicatie (luchtwegverwijders, slijmverdunners, antibiotica) al - of nog - in het lichaam heeft zitten. Van een zuivere nul-situatie is dan eigenlijk geen sprake meer. Bovendien menen ze met de in het verleden geblazen resultaten een goede uitgangspositie te hebben, om de huidige waardes tegen af te kunnen zetten. Het zal wel.
Het blazen an sich ging lekker! Ik had even wat opwarming nodig, maar wist mijn longfunctie uiteindelijk op hetzelfde niveau als vorig jaar te krijgen. Dat was een mooie opsteker. Ik voel me de laatste tijd lekker in mijn vel zitten en eigenlijk is dát de belangrijkste graadmeter. Maar als je dat gevoel dan omgezet ziet in cijfertjes, is het toch een fijne extra bevestiging.

Na de longfunctie volgden nog de nurse practitioner, het maatschappelijk werk en de diëtiste. Op een verhoogde bloeddruk na, was alles puik in orde. Ik weet dat mijn bloeddruk en hartslag in het ziekenhuis altijd wat aan de hoge kant zijn. Mijn metertje thuis laat daarentegen steevast mooie waardes zien. Typisch geval van een stresskipje dus...
De longarts tenslotte was de hekkensluiter. Heel even kneep ik hem toch een beetje, wat betreft die bloeddruk. Maar gelukkig beperkte hij zich tot een kort gesprekje, het beluisteren van mijn longen en het bekloppen van mijn sinussen. Geen extra gefrot en ook geen extra medicijnen. Alles bij elkaar is hij zo'n 5 minuutjes binnen geweest. Had ik me daar weer zo over zitten opnaaien? :-S

Ondanks het verspeelde eerste halfuur in de ochtend, waren we toch een halfuur eerder klaar dan de gepland. Dat gaf ons de mogelijkheid om al vóór het consult aan de fysiotherapeut röntgenfoto's te laten maken, sputum in te leveren en bloed te laten prikken. Precies op tijd arriveerden we uiteindelijk in de catacomben van het ziekenhuis. En ook bij de fysio verliep alles gesmeerd. Terwijl Sjoerd stug zat door te lezen in de wachtruimte, werkte ik me aardig in het zweet. Tijdens de inspanningstest kwam ik zelfs een heel rondje verder dan vorig jaar. En dat ondanks mijn nog immer opgeblazen bovenbenen van afgelopen donderdag. Of zou het daar juist door komen? Zo snel al? ;-)

In een waterig maar toch stralend zonnetje verlieten we het ziekenhuis. En in tegenstelling tot de bedroevende voortekenen, waren de resultaten ronduit prachtig! Met mijn nieuwe zonnebril op mijn gezicht, lieten we de winter definitief achter in de kleinste provincie van ons land. Tevreden zoefden we zuidwaarts, de zomer tegemoet...

2 opmerkingen:

Sarah zei

Heey wat leuk geschreven en wat fijn dat het allemaal gewoon nog net zo goed gaat! Ga zo door zou ik zggen ;) ennem is er al zomer gevoel daar?? X

Tamara zei

En je hebt niet eens even gezwaaid op kamer 23?:(:P

xxx Tamara