woensdag 11 april 2007

Brederode

Ik was hem alweer helemaal vergeten. De prijsvraag waaraan ik had meegedaan. En die ik bleek te hebben gewonnen!
Collega Elly loofde onlangs op haar website een prijs uit voor degene die wist te vertellen van wie de zin "Het kan verkeren" ook alweer afkomstig was. De prijs? Een paaseitje!

Nederlands vond ik gedurende mijn prachtige - en vooral langdurige - Havocarrière veruit het leukste vak. Dat me dat het makkelijkst af ging, wijst wellicht op een causaal verband. Tijdens de lessen literatuurgeschiedenis zat zelfs ik met bovenmatige belangstelling boven mijn studieboek. Met plezier las ik de verplichte werken Van den vos Reynaerde en Karel ende Elegast. "Hebban olla vogala nestas hagunnan hinase hic enda thu wat unbidan we nu" was ongeveer het eerste wat me te binnen schoot toen ik Sjoerd in de picture kreeg.

Vanmiddag zat er een onbekend pakketje bij de post. Ik dacht nog, we heb toch niks via marktplaats gekocht? Haastig wrikte ik de plakrand van de bubbeltjesenvelop open en kieperde de inhoud op tafel. Een vrolijke kaart, 3 in paarse folie gehulde chocolade-eitjes en 4 fondanteitjes in een plastic zakje waren mijn deel. Met een grote grijns las ik de tekst op het kaartje.











Van 3 chocolade-eitjes krijg ik heus nog geen buikpijn en bijspuiten is voor mietjes! ;-) Ik heb ervan gesmuld!
En mijn eigen vogel heb ik gewoon een extra muffin gegeven. :-D

Geen opmerkingen: