donderdag 19 april 2007

Geëlectrocuteerd

Natuurlijk ging ik google-en. Want als er dan niet gesneden werd, hoe ging de huisarts ze dan te lijf? Vast niet met een esotherisch brandnetelprutje of 6 godsvruchtige rozenkransjes. Al snel dansten de mogelijke oplossingen over het beeldscherm. Met de rillingen over mijn rug las ik over bevriezing, verbranding en afschaving. En een vriendin deed me nog de tot de verbeelding sprekende optie tot uitlepelen aan de hand. Getsiederrie. Ik had al weinig zin in de ingreep, maar vanaf toen vond ik het ronduit eng! Ik had ook niet moeten google-en...

Vergezeld van mijn 3 verdovende pleisters zat ik om 15.15 uur in het gele kuipstoeltje in de wachtkamer. Met nog een patiënt voor me was ik veroordeeld tot een oude Libelle. Toevalligerwijs stond er een artikel in over orgaandonatie en lukte het me voor 5 minuten om even aan iets anders te denken. Soms werkt je optrekken aan andermans ellende verrassend bevrijdend. Het kan altijd erger!

Tot ik mijn naam door de krakerige geluidsinstallatie hoorde schallen. Met bonzend hart betrad ik de spreekkamer. Ik kon meteen door naar de behandeltafel waar de dokter de Emlapleisters van mijn ontblote abdomen begon af te pulken. Toen pas merkte ik dat die zalf echt werkte. De huid voelde inderdaad verdoofd, heel gek. Met een laatste blik op mijn vlekjes en een lichte trilling in mijn stem vroeg ik de dokter hoe hij ze nou precies om zeep ging helpen. "Middels electrocoagulatie", sprak hij plechtig, terwijl hij driftig in de weer ging met iets wat leek op een kleine soldeerbout. Kut, de verbrandoptie dus. Moedervlekken zijn niet meer dan wat opgehoopte eiwitten en die kun je prima de das omdoen door ze met 220 volt te bewerken. En nog voordat ik het goed en wel besefte, hoorde ik het apparaatje knetteren. Mijn bruine eiwitten werden geëlectrocuteerd, zo constateerde ook mijn neus. De eerste die eraan ging, was de kleinste en daar voelde ik niks van. Maar nummer 2 en 3 waren wat bewerkelijker en daar lag ik toch wel even bij te piepen. De zalf had naturlijk alleen de oppervlakte verdoofd. Maar daar was hij al snel doorheen, met zijn martelwerktuig.

Uiteindelijk was ik met 2 minuutjes alweer op de been. De schroeiplekken werden netjes afgedekt met weer een ander zalfje en pleistertjes en klaar was Irène. Als laatste tip kreeg ik mee dat de korstjes er na zo'n 8 dagen vanzelf afvallen. Mits ik er niet aan ga lopen krabben! Huh, ik zou niet durven.

Tss... Had ik me hier weer zo druk om lopen maken? Feitelijk had ik ze zelf kunnen weghalen. Met zo'n electrische vliegenmepper (je kent ze wel, in de vorm van een tennisracket)! ;-)

Geen opmerkingen: