zondag 1 april 2007

Panne!

Het klussen ging gisteren behoorlijk voorspoedig. Het oude bed was binnen een mum gedemonteerd en onze nieuwe sponde stond nog sneller weer in elkaar. Ook het ophangen en aansluiten van de kroonluchter (by me!) was een fluitje van een cent. Nadat de meidenkast tenslotte op zijn (of haar?) nieuwe plek stond, kon het afplakken van de muren beginnen en voor we het wisten, stond Sjoerd noest de hyacintroze verf op de muur te rollen.

Omdat we 4 boutjes en moertjes misten die de stevigheid van ons nieuwe bed moesten waarborgen, ging ik ondertussen even snel op en neer naar de Hubo. We wilden immers niet de eerste nacht al door het bed zakken. Tralalie tralala, werkelijk álles zat ons mee. Fout!

Ik was op een steenworp afstand van de Hubo. Nadat ik uit de bocht naar links kwam, wilde ik de versnelling van de 2 in de 3 zetten en trapte geroutineerd met mijn linkervoet op de koppeling. Pats! Koppeling kwijt... Godsamme, wat was dat nou? Hoe ik ook voelde en keek, de koppeling was verdwenen. Foetsie! Er zat niets anders op dan de moter af te zetten en de alarmverlichting aan. Ik stond midden op de weg, in het 'bruisende' centrum van ons eigen dorp. De opstopping die al snel ontstond, bezorgde me een rode kop en een versnelde hartslag. De boze blikken van mijn collega weggebruikers waren niet van de lucht. Maar ook niemand stak een poot uit om me even te helpen! Ik stond nota bene een autolengte van een lege parkeerhaven verwijderd. Een sociaal medemens had me maar een duwtje naar rechts hoeven geven en het fileprobleem was opgelost. Nul komma bokkie respons!

Natuurlijk had ik mijn telefoon niet bij en even stond ik vertwijfeld naar een oplossing te zoeken. In mijn kluskloffie ben ik uiteindelijk een nogal deftige cadeauwinkel ingelopen. Gelukkig mocht ik aldaar Sjoerd bellen en nog gelukkiger hoorde hij boven het luide geluid dat uit de klusradio schalde de telefoon rinkelen. Binnen 5 minuten was hij op de plek des onheils. Als een geoliede machine (hij duwen, ik sturen) verplaatsten we de auto naar een veiliger plekje en daarmee was het eerste probleem verholpen.

Wat gebel met de leasemaatschappij leerde dat de auto moest worden weggesleept. En het kon wel een uurtje duren voordat de bergingsauto er zou zijn. Omdat we geen kostbare klustijd verloren wilden zien gaan, ben ik met onze andere auto weer naar huis gereden. Sjoerd zou mij dan bellen als de kapotte auto was opgehaald, opdat ik met hem hetzelfde kon doen.

Maar wat schetste mijn verbazing? Wie stonden er binnen een half uur respectievelijk weer op de oprit en voor de deur? De niet meer kapotte auto en Sjoerd!
De chauffeur van de bergingsauto bleek stomvallig van de week eenzelfde akkefietje te hebben gehad met de auto van zijn baas en wist het mankement ter plekke te repareren!

Geen opmerkingen: