woensdag 2 mei 2007

Voortschrijdend inzicht

Dat is het voordeel van een dierenkliniek met meerdere dierenartsen. Soms zie je ieder jaar dezelfde witte jas, soms zie je steeds een andere.

De in gezelschapsdieren gespecialiseerde veterinair van vandaag luisterde aandachtig naar mijn relaas. Dat hij nog steeds urine verliest, met name als hij ergens gelegen heeft. Dat uit het onderzoek van vorig jaar geen suikerziekte of blaasontsteking naar voren was gekomen.

Het lichamelijk onderzoek heeft hij, met een opmerkelijke zelfde huivering als zijn 'moeder' doorgaans kent, prima doorstaan. Over zijn gerenoveerde gebit was de dierendokter uiterst tevreden. En zijn niet te stelpen lekkage is wellicht te verhelpen met een simpel pilletje. Het komt namelijk door de sluitspier van zijn blaas. Die functioneert niet meer naar behoren. Daardoor blijft de kraan sijpelen. Dat schijnt vaker voor te komen. Bij oudere honden.

De eerste tekenen van het verval zijn echt niet meer te ontkennen. Na de aankoop van seniorbrokken (wat bij mij toch een brokje van negatieve ontroering in mijn keel teweeg bracht) moeten we nu geloven aan de antiplaspillen. Rover valt hiermee definitief in de categorie 'oudere hond'.
Maar ach, wat is nou één pilletje? Ik doe het al jarenlang prima op zo'n 20 per dag!

Geen opmerkingen: