zaterdag 21 juli 2007

Het kind in mij

Als je kind bent, is het de normaalste zaak van de wereld om je te verheugen op je verjaardag. Al weken vantevoren ben je bezig met je verlanglijstje. In je mooiste handschrift krabbel je briefje na briefje vol, je wilt immers niks vergeten. 's Avonds in bed fantaseer je over welke cadeautjes je krijgt en wie er allemaal op bezoek zullen komen. De avond voor de grote dag lig je urenlang te woelen in bed, zo nerveus ben je. Je nieuwe verjaardagsoutfit hangt al klaar over je bureaustoel. Morgen is het eindelijk zover! Daar doet niemand moelijk over. Het wordt zelfs aandoenlijk gevonden.

Naarmate de jaren verstrijken en je leeftijd klimt, wordt echter verondersteld dat je dit kinderlijk enthousiasme toch een beetje in gaat perken. Je hebt dan eenmaal wel iets anders aan je hoofd om je druk over te maken! Je verjaardag is gewoon één van de 365 dagen die een jaar telt. Niet meer en niet minder.

Ik behoor echter tot die kleine groep mensen die het na 27 jaren nog steeds ronduit fantastisch vindt om jarig te zijn! 22 Juli is zonder meer de leukste dag van het jaar (op de voet gevolgd door 5 december, maar dat zal in deze context vast geen verrassing zijn...). Nog steeds ben ik al weken tevoren druk met gastenlijstjes, feestideetjes en verlanglijstjes. Ik kan het niet helpen. Het kind in mij (dat gedeelte althans) weigert haar verjaardagszin te temperen. En eigenlijk ben ik daar hartstikke blij om!

Ook dit jaar kom ik bijzonder goed aan mijn verjaardagstrekken! Vanavond vierde ik mijn verjaardag voor een groepje vrienden. Morgen krijg ik de papa's, de mama's én de 3 oma's op bezoek. Maandag komt een vriendin die zaterdag niet kon komen. En de komende 2 zaterdagen zijn ook nog gevuld met verlate verjaardagsvisite. Daar kan ik het komende jaar vast goed op teren, dunkt me.

Geen opmerkingen: