zaterdag 11 augustus 2007

Het geheim onthuld

De meeste mensen die Sjoerd en mij redelijk kennen, zijn ook op de hoogte van het bijzondere leven dat Rover leeft. Voor de mensen die nu verbaasd hun wenkbrauwen optrekken en zich ogenblikkelijk zitten af te vragen "Waar heeft dat mens het over? Heb ik iets gemist?" zal ik het geheim dan nu eindelijk onthullen.

Rover kan praten, zij het vrij hoog en met een klein spraakgebrek (hij slist). En hij leidt een volwaardig autonoom bestaan. Weliswaar geheel met ónze stemmen en in ónze uitgesproken, zeer levendige fantasie.

Voor de leek hier dan het leven van Rover in een notendop.
Onze harige zoon is een heerlijke eigenwijze puber van een jaar of 16, doet net wat langer dan gemiddeld over de Havo (van wie zou hij dat toch hebben?) en beweegt zich voort op een klein rood scootertje mét een dophelmpje op zijn blije hoofd. Voor dit scootertje had hij een gare brommer, maar daarvan was het blok altijd kapot. Zijn verkering heet Charlotte, afgekort tot Char. Ze is van goede komaf, haar vader heeft geld als water en Rover profiteert daar handig van mee. In de zomermaanden zit Char echter altijd op een camping in Italië als animator, waardoor Rover een meer dan gemiddelde interesse voor andere teefjes aan de dag legt. Hij gaat regelmatig op stap met vrienden. Roel, Bas en Purcey zijn z'n beste maten. Met Roel gaat hij meestal darten, Bas is altijd in voor een potje pokeren. En samen met Purcey doopt hij zich onder in de rappersscene. Snoop Dogg, Jay-Z, 50 Cent en Xzibit zijn stuk voor stuk helden en al hun nummers rapt hij moeiteloos mee. Het liefst draagt hij baggy spijkerbroeken en stapt hij rond op witte sportschoentjes van G-Unit. Om zijn scooter en dure kledingstijl te bekostigen, heeft hij een bijbaantje in de horeca. Wat hij daar precies doet, is in nevelen gehuld en echt veel levert het ook niet op. Hij heeft een chronisch gebrek aan geld en vraagt bijna wekelijks om wat extra financiële input van zijn ouders. En wie zijn wij om hem dat te weigeren? Het blijft toch je kind hè...?!

Ik kan me voorstellen dat je nu geneigd bent om een psychiater voor ons te consulteren. Toch is dit niet nodig. Wacht maar tot je Rover zelf een keer hebt horen praten... Hoe ik dat weet? Door het smsje dat ik gisteren kreeg:

Het is al zo ver hier met ons en ons fan-zijn van Rover, dat we ook zijn stem al nadoen in onze gesprekken...

Geen opmerkingen: