zaterdag 22 september 2007

Het babyvirus

Oké, dit is 'em dus. De dreun. Of zoiets.
In de loop der tijd heb ik al een behoorlijke collectie geboortekaartjes ontvangen en nog meer baby's van vrienden en vriendinnen in mijn armen gehad. Naast warmte voor de ouders en vertedering over zo'n klein hoopje roze deed het me niet zoveel. Ik voelde vooral oprechte blijdschap, geen pijn of jaloezie. Maar nu wordt een van mijn neven vader. En ik voel me rotter dan ik had gedacht. En zou willen. Want vooropgesteld, voor hem en zijn meisje ben ik natuurlijk hartstikke blij!

Ik heb me altijd afgevraagd hoe ik me zou voelen als mijn complete omgeving zich voort zou planten en ik in al mijn taaie dorheid hulpeloos zit toe te kijken. Wat voel ik nou écht als? Als oud-klasgenootjes in de krant kennis geven van de geboorte van hun eerste telg. Als vriendinnen me met een glansje in hun ogen toevertrouwen dat het nog heel pril is allemaal, maar dat ik een van de eersten ben die het mag weten. Als ik via mijn moeder hoor dat nichtje nummer zoveel ook is aangeteld. Als ik voor heel de wereld exclusief mezelf op zoek ben naar dat ene leuke kraamcadeautje. Als vrouwelijke CF-collega's van 'mijn generatie' de stap naar eigen nageslacht wel durven/ willen nemen en bolgebuikt (en dolgelukkig) over hun zwangerschap reppen.

Toen ik twaalf was begonnen de eerste oppasadresjes binnen te druppelen en in de jaren die volgden heb ik een behoorlijke kinderwens ontwikkeld. Dacht ik. Avond aan avond zat ik verzonken in blaadjes als Ouders van Nu en Kinderen, met op de achtergrond het geruststellende gezoem van de babyfoon van het oppaskind in kwestie. In mijn allerstoutste fantasie stelde ik me zelfs voor dat ik tienermoeder was. Ik en mijn kindje, ik zag het helemaal voor me... Het sloeg natuurlijk nergens op, dat wist ik diep in mijn hart ook wel. Wellicht was de bedwelmende geur van Zwitsal me naar het hoofd gestegen?

In de loop van de jaren is mijn behoefte aan het krijgen/ hebben van een kind wel wat bijgesteld. Ik heb een jaar lang een dag in de week voor mijn petekindje gezorgd en dat drukte me behoorlijk met mijn neus op de feiten. Zo'n koter is bijzonder leuk, maar de zorg ervoor viel me loeizwaar. Gestaag groeide het besef dat er in mijn hart alle plaats is voor een kindje, maar dat de rest van mijn lijf dat domweg niet gaat trekken. Er zijn zoveel vragen, onzekerheden en angsten. Kan ik zwanger worden en hoeveel medisch circus komt daar eventueel bij kijken? Hoe doorstaan ik en mijn longen een zwangerschap? Welke invloed heeft mijn Diabetes op een zwangerschap? Hoe houdt mijn lijf zich tijdens de bevalling? Hoeveel restschade houd ik na negen maanden aan mijn longen over? En dan begint het eigenlijk pas. De zorg voor een nieuw mensje. Kan ik dat wel aan? Fysiek en mentaal. Met welke bagage zadel je je kind op in de wetenschap dat de kans erin zit dat hij of zij straks alleen met papa door moet? En hoe slaat Sjoerd zich door dit alles heen?

Zoals de vlag er nu bijhangt, ziet het er naar uit dat ik nooit zwanger word, nooit een baby baar en geen kind groot breng. En meestal heb ik daar vrede mee. Ons leven is prachtig, we kunnen doen en laten wat we willen, we hebben het hartstikke goed samen! Maar toch, heel soms, knaagt er iets van binnen. Een ja-maar gevoel. Een wat-nou-als gedachte. Zeker nu het in onze omgeving wemelt van de dikke buiken en dito praat. Tegen beter weten in lijk ik een beetje besmet geraakt met het babyvirus. En we weten allemaal dat er tegen virussen geen andere remedie is dan geduldig wachten tot het vanzelf weer overgaat. Maar ondertussen doet het best een beetje pijn.

7 opmerkingen:

Anoniem zei

Hoi, Dit is zo herkenbaar. Wat wel helpt is te weten nu ik bijna 36 ben dat gevoel van het geen moeder worden een beetje verdwijnt.IK kreeg er erg last van toen ik inderdaad overal zwangeren en kinderen om me heen zag rond mijn 27 ste.Wat echt super mooi was dat ik 2 bevallingen echt mocht meemaken van mijn vriendin en dat zal ik me altijd blijven herinneren.
sterkte manon

carla zei

Ha Irene,heb 'm ook gehad die dreun ; wel een aantal keer zelfs.Het wordt met de jaren wel minder maar toch...het is gewoon ontzettend jammer dat het er voor ons niet in zit.
Hoop dat het virus weer overwaait.
Carla

ps. Waarom reukt die Zwitsal toch zo lekker ?

Elly zei

Hoi Irène,
tja wat mag ik hier op zeggen? Ik, die het wel had....
Misschien dat ik erg geroerd bent door deze tekst. Dat ik het me ondanks mijn andere positie heel erg voor kan stellen...
Liefs, Elly

Anoniem zei

hey,

Ook ik ben een cfer (17) en nog veel te jong voor een kindje natuurlijk!
Maar, wat zou het fantastisch zijn zo een klein droppie in je armen.
Ik heb jou blog gelezen met een brok in mijn keel.
Want zo heb ik er nog helemaal niet over na gedacht.
Misschien vliegt die kinderwens mij over een paar jaar ook wel voorbij en kan ik het wel vergeten!
Het heeft me aan het denken gezet, en zal je blog ook echt niet vergeten!

sterkte xx

Anoniem zei

Hoi meissie,

Als zwangere CF-collega ben ik waarschijnlijk één van degenen die je van de regen in de drup heeft geholpen. Vind het zo rot voor je dat je nu in dit gat gevallen bent. Ik hoop dat jij/ jullie snel weer een beetje omhoog kunnen klimmen.

lieve groet, Jaimie

Anoniem zei

Hoi Irène, wat ontzettend herkenbaar. Ook ik vind het soms ongelooflijk moeilijk allemaal. Hoewel ik dacht dat het eerst wel mee viel, kwam ik een paar maand geleden erachter hoe moeilijk ik het allemaal vind. Toen gingen we op kraambezoek bij de overburen en tijdens het uitzoeken van het cadeautje voelde ik me zwaar ***.
Het is niet anders en het zij zo, maar makkelijk is anders.

groetjes van Alie

Anoniem zei

Hoi Irène,
Ik herken je verhaal ook. Bij vriendinnen kon ik me nog best redelijk goed houden toen ze vertelden dat ze zwanger waren. Maar ook dat deed best pijn. Zij wel en wij niet.
Maar het dubbelst vond ik het toen mijn broer en zijn vrouw hun eerste kindje gingen krijgen. Voor hun was ik heel blij, voor mezelf voelde ik alleen verdriet.
Gelukkig hebben ze nu twee hele leuke kindjes, waarvan wij peetoom en peettante zijn.
Ook onze vrienden laten ons meedelen in het geluk van hun kinderen. We zien er nu ook wel de voordelen van: zodra de kids onrustig worden, worden de papsen en mamsen nerveus en keert de rust bij ons weer terug :-)
Groetjes Annemarie uit Haaksbergen