vrijdag 28 september 2007

Sleutel

Waar ik altijd al voor vreesde, overkwam me vandaag.
Ik was van huis gegaan zonder mijn huissleutels. Sinds we de BMW hebben, hangen mijn huissleutels aan een aparte bos. Anders bungelt er tijdens het rijden aldoor zo'n hinderlijke kluwen ijzerwaar tegen mijn rechterknie.

Ik was, voor mijn doen zeker, al vroeg op pad vanmorgen. Net iets te vroeg om scherp te zijn, zo bleek. Want toen ik om 11.30 uur de oprit opdraaide schoot het als een flits door me heen. Shit, sleutels vergeten! Normaliter had dat geen probleem hoeven zijn, omdat mijn schoonouders - woonachtig in hetzelfde dorp - een reservesleutel hebben. Maar ja, die zaten net in Lissabon. :-S

En dus had ik geen andere keus dan de motor weer te starten en koers te zetten naar het noorden van Limburg. Sjoerd werkt sinds kort in een plaats die ik tot vandaag alleen nog van naam kende. Ik was er nog nooit geweest en had ook geen flauw idee hoe ik er moest geraken. Verstoken van alle mogelijke hulpmiddelen (wegenkaart, stratenboek, navigatie, een deugdelijk richtinggevoel) begon ik lukraak te rijden. Zoals het Murphy's Law betaamt stonden al Sjoerd's telefoons uit. Nadat ik al zijn voicemails had ingesproken, wendde ik me tot mijn immer aanwezige rots in de branding. Mijn baken in de mist, mijn haven in de nacht. Papa! Papa is altijd bereikbaar en weet bovendien alles erg veel.

Het begin van de door mij gekozen route bleek wonderwel goed (gegokt) en met de niet aflatende hulp van paps arriveerde ik anderhalf uur later (het was me gelukt om me 3 kwartier te verrijden) op het dorpsplein. In verhitte toestand stond ik even later op de eerste de beste deurbel te hengsten toen er een zachtaardig vrouwke op me af stevende. Ze zei dat het gemeentehuis gesloten was en vroeg of ik soms een afspraak had. Snel vertelde ik haar van de hoed en de rand (of eigenlijk van het huis en de sleutel) en moederlijk loodste ze me door de catacomben van het gemeentehuis. Ze bleek een kamergenote van Sjoerd te zijn. "Hallo, hier ben ik weer", sprak ze vrolijk toen we de juiste kamer betraden, "en ik heb een verrassing voor Sjoerd bij me!" Knalrood van opwinding en schaamte piepte ik achter haar rug tevoorschijn. "Wat kom jij nou doen?" lachte Sjoerd me blij toe. Ten overstaan van een kamer vol collega's verklaarde ik mijn onverwachte komst. Een bulderend lachsalvo volgde. "En wáár moest jij vandaan komen?", vroeg het afdelingshoofd verbaasd. "Nou, dan kun je jullie reservesleutel net zo goed hier neerhangen!"

Op de terugweg dacht ik na over wie we allemaal nog meer een reservesleutel van ons huis kunnen geven. En op welke geheime plekken (onder de deurmat/ bloempot/ duobak) ik sleutels kan verstoppen. Maar misschien kan ik gewoon het beste een navelpiercing nemen en daar permanent een sleutel aanhangen. Lijkt me super handig!

Geen opmerkingen: