dinsdag 18 september 2007

Uitmelken

Als puber had ik niet buitensporig veel last van puistje. Er zat er altijd wel ergens eentje, maar mijn gezicht was nimmer een brailleveld vol verborgen leestekens.

Tot ik in 2001 terug kwam van een heerlijke vakantie in Turkije. 22 Jaren jong, getinter als nooit tevoren en van het ene op het andere moment bedolven onder de pukkels. Grote, rode en vooral pijnlijke onderhuidse plakkaten ontsierden mijn gehele aangezicht. Ik had geen idee waar het vandaan kwam en voelde me doodongelukkig.
Mijn moeder hield in die tijd kantoor aan huis en een van haar klanten was schoonheidsspecialiste Semra. Toen zij op een dag haar kwartaalspullen kwam brengen, trok mijn moeder mij onder mijn dekbed vandaan. Ze parkeerde me voor de neus van Semra en vroeg op de man vrouw af of zij 'er iets' aan kon doen. Haar antwoord was ja en nog diezelfde avond togen mams en ik hoopvol naar haar salon. Verwoed sloeg ze aan het reinigen. Laag na laag werd schoongemaakt. Daarna werd ze gemeen. Gewapend met een naaldje en tissues begon ze gestaag al mijn pukkels uit te duwen. God wat deed dat zeer! Vanaf dat moment noemde ik haar dan ook steevast SM-ra. Maar het hielp wel! Na heel wat uurtjes op de behandelstoel en de nodige bloed, zweet, tranen en niet in de laatste plaats guldens en euro's, kreeg mijn gezichtshuid langzaam maar zeker haar originele conditie terug.

Sindsdien ben ik erg secuur waar het mijn gezicht betreft. 's Morgens en 's avonds ga ik met een watje en gezichtsmelk aan de slag en na iedere poetsbeurt komt er een keurig crèmetje overheen. Semra werkte met de producten van Sans Soucis en die bleken welhaast voor mijn tere huidje geschapen. Niet alleen Semra, maar ook parfumerie Douglas werd beter van mijn postpuberale acne. Dat is immers de firma die als een van de weinige drogisterijen de verzorgingslijn van Sans Soucis in haar assortiment heeft opgenomen. Douglas associeer je al snel met duur en ik kan niet anders zeggen dan dat ik wenste dat mijn velletje bestand was tegen een goedkoper Hemasmeersel.

Omdat ik mijn voorraad gezichtsliflafjes graag op peil houd (want ik moet er niet aan denken op een kwade dag zonder een van mijn wondersmeerseltjes te zitten!), duik ik elke maand wel even de Douglas in als we toch in de stad zijn. Sjoerd trekt dan steevast zijn is-het-weer-zover gezicht en ik schiet automatisch in de verdediging met het opdreunen van mijn schoonheidsmantra als-je-me-toen-had-gekend-en-gezien-had-je-wellicht-gesnapt-waarom-ik-er-nu-alles-aan-wil-doen-om-het-nooit-meer-zover-te-laten-komen.

Toen Sjoerd van de week in de badkamerkast op zoek was naar nieuwe scheermesjes, stuitte hij per toeval op mijn voorraad bijna lege reinigingsmelkflacons. "Je gaat in ieder geval zuinig met dat spul om!", aldus de penningmeester. Als rechtschapen controlfreak heb ik natuurlijk voor alles een systeem, dus ook voor dit soort zaken. Bijna lege flacons verdwijnen bij mij niet in prullenbak. Ze belanden ondersteboven in een apart mandje zodat alles wat op de bodem zat langzaam naar beneden (of juist naar boven?) zakt. Het zal je verbazen hoeveel boenbeurten met dit nog oplevert. De melk uitgemolken. Zuinigheid met vlijt, bouwt huizen als kastelen!

1 opmerking:

Melanie zei

Dit is gewoon echt erg, daar heb ik geen andere woorden voor!


Maar wel zuinig en handig!