maandag 3 september 2007

Wazig consult

Ik zit bij mijn eigen dokter McDreamy in de ogenstoel voor de jaarlijkse Diabetescontrole. Tenminste, ik dénk dat hij nog steeds de McDreamy van het ziekenhuis is. Want door de vloeistof die in mijn ogen is gedruppeld, zie ik niet meer zo scherp. Mijn pupillen zijn zo groot, dat je niet eens meer ziet dat ik normaliter blauwe irissen heb.
Nadat hij mijn ogen met zijn ultra felle lampje heeft bestudeerd, velt hij het eindoordeel.

"Dat ziet er goed uit.", concludeert hij.
"Dank je.", zeg ik op mijn beurt.
Na een korte stilte vult hij aan. "Ik bedoelde uw ogen."
"Ja dat weet ik.", zeg ik ietwat verbaasd. "Maar daar doe ik ook mijn best voor om ze in orde te houden."
"Oh ja, haha.", stamelt hij. "Niet dat het met dat andere niet goed zit hoor, want daar moet je bij vrouwen ook altijd mee oppassen natuurlijk."

Mijn hemel waar gaat dit gesprek naar toe?
En wat is dat toch met veel (vaak mannelijke) artsen en hun haperende vermogen tot normaal communiceren?

Met een zacht gemurmeld "Goed, de volgende afspraak is over een jaar." en een slap handje van hem, maakt hij een einde aan deze ietwat ongemakkelijke situatie. Buiten proest ik het uit. Heb ik dat?!

3 opmerkingen:

Vita zei

Dank voor je aardige woorden op mijn blog, je staat nu ook in mijn Bloglines!

(En dat van onhandige mannen herken ik maar al te goed. Al heb ik soms wat moeite om zelf wél voldoende ad rem te zijn :-))

Tamara zei

*Dikke grijns:D*

Go Irene, laat die man maar rood kleuren!:P

xxx Tamara

Anoniem zei

Tja, dat krijg je met al die mooie vrouwen ;)

eigen schuld dus !!