woensdag 5 september 2007

Wazig kassamiepje

Het is 18:00 uur en we liggen op de bank. Allebei onder een dekentje. Sjoerd klinkt nogal nasaal en toetert theatraal zijn zoveelste zakdoek vol. Ik ben mijn eigen powerplate en ril mezelf warm. We zijn niet fit, maar moeten desondanks nog naar de supermarkt. De koelkast is leeg en onze vriezer telt vrijwel nooit meer dan een aangebroken brood en ijsklontjes in zo'n rubberen klontjesmaker.

Nadat we ons serieus hebben afgevraagd waarom we niet gewoon een kok inhuren, klauteren we dan toch maar van de bank. Gehuld in onze buitengewoon comfortabele doch niet bepaald straatwaardige klederdracht, slepen we ons als campingduo sloeber en slons naar de supermarkt. Sjoerd gaat voor een verse pizza shoarma en mijn keus valt op een bakje kant-en-klare spaghetti bolognese. Hmmm, dat wordt smullen...

Bij de kassa aangekomen leggen we ons avondeten op de lopende band. De aan een vrije avond toe zijnde kassajuffrouw bliept vermoeid onze producten met hun streepjescodes over de scanner. Terwijl ze de pizza van haar linker in haar rechter hand overneemt, komt ineens haar mimiek tot leven. Met opgetrokken wenkbrauwen buigt ze zich over de bleke, ronde, ietwat karig belegde plak deeg. "Nou, dat ziet er lekker uit, pizza shoarma...", spreekt ze cynisch. "Je moet er maar zin in hebben!"

What the fuck?! Waar bemoeit ze zich mee? Zij moet dat spul toch juist verkopen, zelfs aanprijzen. Niet afzeiken en mij bovendien het gevoel geven een slechte huisvrouw te zijn doordat ik vanavond voor een makkelijke maaltijd kies. Voordat ik ga slaan, lukt het me gelukkig op tijd om af te haken. Ik voel me al kut en in een kassamiep met een attitude heb ik nu helemaal geen zin. Negeren dus die griet, gewoon negeren. Naast het snot uit zijn neus dat onverminderd blijft stromen, komt nu ook bij Sjoerd de stoom uit zijn oren. Als we naar buiten lopen, murmelt hij nog iets over brutaal en schippers*.

Die pizza blijkt uiteindelijk nog lekker ook. Maar die spaghetti bolognese...

* De populatie van het dorp waarin wij wonen is nogal divers. Je hebt natuurlijk de authentieke, Limburgs pratende locals met allemaal een eigen aspergeveld en elke zondag koffie met vlaai. Daarnaast zijn er over twee woonwagenkampen verdeelde zigeunerfamilies. En je hebt de schippers. En al zolang Sjoerd zich kan herinneren verliep de omgang tussen al die verschillende normen, waarden, gebruiken en culturen niet altijd even vlekkeloos. Ach, niet alleen in 'de grote stad' of 'het westen' is het geven en nemen. ;-)

3 opmerkingen:

Fred zei

Hoi Irene,

mooie stukkies heb je weer geschreven, ik kijk er regelmatig naar uit.
Had even een tijdje gemist maar nu weer gelezen. Het wordt tijd voor RSS feeds of hoe dat ook mag heten!

Mooie bak hebben jullie besteld!

Groeten Fred

Melanie zei

Die man van mij murmelt ook altijd dat het de schuld van de schippers is, als er in het dorp iets mis gaat. Dus dan zal het daar ook wel echt gewoon aan liggen! ;-)

Anoniem zei

Sssst, ik zou de fragiele verhoudingen tussen de verschillende bevolkingsgroepen in het Maasbrachtse niet op scherp zetten;-)