donderdag 29 november 2007

Doorbijten

Toen ik thuis kwam moest ik huilen. In de auto kon ik me nog vermannen, ik moest immers nog langs de supermarkt. Maar eenmaal binnen in de beschermde veiligheid van ons behaaglijke nest stroomden de tranen over mijn wangen. Ik weet niet eens waarom. Waarschijnlijk door de vermoeidheid. Mijn benen leken gevuld met pudding en mijn onderrug lag aan gort. Door mijn lijf suizde het onbestemde gevoel van koortsmieren en naar adem snakkend ging ik op zoek naar mijn pyjama. Ik kon me niet heugen ooit zo moe te zijn geweest.

Na drie middagen Douglassen lijkt de fysieke grens al bereikt. En dat maakt me boos. Ik voel me verraden door mijn eigen lijf. Want ik vind het er zó ontzettend leuk. Het is fantastisch om leuk opgedirkt naar je werk te gaan, gezellige collega's te hebben en samen ergens de schouders onder te zetten. Het is goed voor je ego om te zien hoe klanten bewonderend naar je kijken als jij hun pakje tot een klein kunstwerk omtovert. Of om van je bazin te horen dat je het zo goed doet.

Of het terecht is dat ik volledig ben afgekeurd, is met dit experiment in ieder geval bewezen. Mijn omgeving twijfelt daar overigens niet aan, maar ikzelf kan het - met name in tijden dat ik me goed voel - nog steeds niet volledig accepteren dat het zo is. En dus is het goed om de dingen soms eens opnieuw in perspectief te plaatsen.
Voor de komende drie weken blijft het een kwestie van aftasten en goed plannen. Wat kan wel, wat lukt niet? Voldoende hersteltijd inbouwen om de accu opnieuw op te laden is een must.

Het zou geweldig zijn als ik over drie weken, als dit avontuur erop zit (en ik niet compleet ben ingestort), dat verraden gevoel om kan buigen naar een gevoel van trots. Dat mijn lijf en ik het toch maar mooi geflikt hebben samen. Dus, domweg doorbijten is het devies! ;-)

7 opmerkingen:

Anoniem zei

Ik weet hoe het voelt om je zo verraden te voelen door je lijf. Je verstand wil wel, maar je lijf zegt heel duidelijk: "tot hier en niet verder. Als je nog meer wilt ga ik in staking." Dat is een heel frustrerend gevoel maar als ik jouw stukjes steeds lees dan denk ik dat je vast een manier vindt om ook met deze "tegenslag" om te gaan.
Succes ermee! ;-)
groetjes annemarie

yvonne zei

hoi irene

rot dat je je zo moe voelde. Maar vergeet niet dat elk mens bij een nieuwe baan de eerste weken totaal geslopt is, het kost zoveel energie. En de hele dag staan is loodzwaar...Wie weet moet je ook nog enigszins wennen. Ik hoop dat je over een paar weken meer blijkt te kunnen dan je nu denkt
groejtes Yvonne

Anoniem zei

Hey Irène,

Meid wat ontzettend jammer dat je je toch zo ellendig voelt na een paar daagjes werken. Ik herken het helemaal, al is het bij mij alweer een tijdje geleden dat ik deze beproeving mee maakte.
Ik gun je deze baan echt en vind het leuk dat je het zo naar je zin hebt, maar denk goed om jezelf.
Het zou zo zonde zijn als jij over drie weken, als al die klanten gezellig met de cadeautjes bij de open haard zitten, jij alleen maar de kerstdagen op bed door brengt.
Succes en sterkte!!!

Liefs van Alie

(ps; ik bedoel het niet rot hoor. ben alleen bezorgd dat je jezelf niet over de kop werkt (zoals wij dat hier zeggen)...)

Anoniem zei

Hoi Irene,
Moet je niet proberen om iets korter te werken? Dat kan best wel helpen om de belasting van het werk beter te kunnen verwerken.
Hoop dat je een goeie balans vind en dat het je dan makkelijker af gaat.
Sterkte!
Fred

Anoniem zei

Hé Wijffie,

Misschien is het "gewoon" wennen en misschien is het teveel voor joh....

Luister naar jezelf....da's de beste graadmeter!!

Ik geef je een dikke knuf,een virtuele maar hij helpt je écht,voel maar goed aan je scherm ;-)

Groetjes,Kitty (van Zoom)

Tamara M. zei

Hey Meisje

Wat balen dat je lichaam toch niet gelijk loopt met hoe je er in staat. Hoop dat je het een beetje trekt komende weken!!

xxx Tamara

p.s. Hoeveel werk je eigenlijk?

Kata zei

Ik ben nu al vast heel trots op je!