Resumé

Als je 's morgens naar de wc gaat en daar wakker wordt van de doordringende geur van oliebollen-in-het-vet van de buurvrouw, weet je dat het maar een dag kan zijn: oudjaarsdag.

2007 Lijkt te eindigen zoals het begon. Met buikpijn. En een op de valreep opgelopen verkoudheid. De tissues zijn wederom niet aan te slepen en ik kijk onderhand scheel van het niezen. Gelukkig waren de meeste dagen ertussenin een heel stuk beter van kwaliteit. Sterker nog, ik zou er blind voor tekenen als ik wist dat 2008 qua gezondheid net zo zou worden als dit jaar!

Vroegtijdig einde

Niks dwalen over rustieke wandelpaden in de lommerrijke omgeving. Niks een frisse neus halen en uitwaaien aan de Belgische kust. Mijn buik heeft de overhand genomen en wil maar een ding: naar huis. Eigen pot eerst.
Nou ja, dan hebben we in ieder geval al één goede reden om nog eens terug te komen...

(Sjoerd zou nu een cynisch grapje maken over dat geld waarvan hij nog niet helemaal overtuigd is dat dat ook daadwerkelijk teruggestort gaat worden en hij desnoods kruipend op zijn blote knieën terug gaat halen als blijkt dat er in januari geen bijschrijving heeft plaats gevonden. Ik ben een stuk minder ronduit paranoïde wantrouwend van aard en heb nog vertrouwen in den mensch-heid, zeker in die van onze lieflijke zuiderburen.)

Duur dinertje

We waren voor ons doen echt vroeg op pad! Al voor de middag hadden we gedoucht en ontbeten (dat kon immers "tot tien uur dertig") en waren we op weg naar Brugge. Toch bleek deze tijdsplanning in ons geval niet zo heel handig. Al om 15:30 uur waren we namelijk volkomen gesloopt. Na het gebruikelijke winkelrondje (met prima oogst) én halverwege een stop voor een verkwikkende lunch, zaten we totaal uitgeblust in een tweede etablissement aan de cola light. Van het oorspronkelijke plan om 's avonds in Brugge te dineren bleef weinig meer over. We hadden echt geen puf meer om de resterende uren doelloos door Brugge te dwalen. Werelderfgoedstad of niet. Zie je wel, kwam het uitgestelde plan om te gaan eten in dat kasteel toch nog van pas!

Terug op de hotelkamer duurde het niet lang voordat we allebei wederom in een diepe slaap sukkelden. Kan het nog suffer?! Van de prachtige omgeving hadden we nog niet bijster veel gezien. Morgen, morgen zouden we ons wagen aan een rustiek wandelpad hier of daar.

Met de slaap nog in de ogen schoven we aan aan een prachtig gedekte dis in het statige kasteel. Een glaasje Kir en bijbehorende welkomsthapjes verschenen al snel op tafel en watertandend kozen we ons menu uit. Halverwege het tweede glaasje Kir - ze bleven maar bijschenken, de drank bleek inclusief te zijn! - informeerden we voor de zekerheid nog even naar de betalingsmogelijkheden. Met tien euro aan contant geld in de portemonnee en geen pinautomaat in velden of wegen te bekennen, was het een kwestie van na afloop de credit card door de gleuf halen óf heel veel afwassen... En amai, eigenlijk konden de menu's alleen contant betaald worden. Na overleg met een meerdere deelde onze ober echter geruststellend mee dat we toch wel met de kaart mochten betalen. Dat was een hele opluchting en vrolijk begonnen we aan de eerste gang met een nieuw glas wijn.

Toen we geen paf meer konden zeggen en ons afvroegen of we niet beter naar de hotelkamer konden rollen - we stonden echt op knappen! - vroegen we de rekening. Lichtelijk tipsy stond ik even later bij de kassa onhandig te goochelen met mijn tas, portemonnee, betaalkaart en muntgeld. Die obers hadden fooi verdiend! Zonder te kijken krabbelde ik snel mijn handtekening op het bonnetje en drukte de ober wat bijeen gescharreld muntgeld in de hand. Het wandelingetje terug naar de hotelkamer ontnuchterde wel een beetje, maar niet veel later hing ik toch ondersteboven boven de toiletpot. Er zat simpelweg te veel in mij. Het belemmerde me om fatsoenlijk adem te kunnen halen. Er moest gewoon ruimte gemaakt worden. Hups, flats, klaar, eruit.

We hadden onze inmiddels vertrouwde positie op de boxspring weer ingenomen, toen er rond 22:30 uur op onze deur werd geklopt. Ietwat bedremmeld schuifelde Sjoerd naar de deur. Zouden de buren geklaagd hebben over het geluid van de tv? Youp stond misschien ook wel wat hard, maar dat kan ook niet anders met een show die 'De Schreeuwstorm' heet. Tastend naar de afstandbediening ving ik flarden op van het gesprek dat Sjoerd voerde met het meisje van het hotel.

Zij: "Klopt het dat u vanavond in het kasteel hebt gegeten?"
Sjoerd: "Ja..."
Zij: "En klopt het dat u met de credit card heeft betaald en dat het bedrag 68 euro was?"
Sjoerd: "Ja..."
Zij: "Het spijt me heel erg maar er is een foutje gemaakt. De ober heeft een nul teveel ingetypt en in plaats van 68 euro gaat er nu 680 euro afgeschreven worden..."
Sjoerd: ...
Zij: "Misschien kunt u even terug naar het kasteel gaan en vragen wat nu te doen?"

Inmiddels had ik het bewuste bonnetje opgesnord en daar stond onmiskenbaar mijn handtekening onder een veel te hoog bedrag. Oeps! Samen met Rover, die nog nog eruit moest voor een plas, haastte Sjoerd zich naar het kasteel. De ober in kwestie putte zich uit in excuses en beloofde de 612 euro zo snel mogelijk terug te laten storten. Er werden kopietjes gemaakt, visitekaartjes uitgedeeld en nog meer verontschuldigen geuit.

Het waren ook al niet van die pinners... ;-)

Naar d'Aertrycke

Een van de cadeautjes waar de goedheiligman mij eerder deze maand mee verraste, was een weekendje weg. Samen met Sjoerd en Rover naar een nader te bepalen locatie op een nog vast te stellen tijdstip, maar wel ergens in de kerstvakantie. De keuze viel op het niet geheel ontoevallig door de Sint gesuggereerde hotel d'Aertrycke in Torhout (B). Dicht bij ons favoriete Brugge, dicht bij de Belgische kust en gelegen in een oase van rust om nog even snel te onthaasten, zo in het staartje van 2007.

Dat van dat onthaasten lukte prima. Later dan gepland gingen we van huis, waardoor we eigenlijk ook te laat in Torhout arriveerden om nog een fatsoenlijk tripje te kunnen maken. Dat we na installatie op de hotelkamer allebei gigantisch op het comfortabele bed in slaap donderen hielp daar logischerwijs ook niet aan mee. Om niet helemaal van suffigheid in te kakken, besloten we voor het avondmaal toch maar Torhout in te rijden. Eten op het naast gelegen kasteel kon altijd nog.

We belandden in een authentiek Belgisch restaurantje. Met aan de bar een onbestemd, bier tankend Vlaams manneke, een inrichting waar je van zou gaan huilen als het in je eigen huis stond en vreselijk aardig bedienend personeel. We kozen een altijd net te krappe tafel voor twee naast een behaaglijke gaskachel, waar Rover zijn kont vrijwel onmiddellijk tegenaan parkeerde en wij gelukzalig rozig werden van de warmte, het eten en elkaar.

Kerstdis

Samen met de ouders en zus van Sjoerd verorberden wij vanavond ons kerstdiner hier.
Het was ronduit heerlijk en erg gezellig bovendien. Zo is Kerst best te doen. ;-)

Dat ruikt naar meer

Zij: "En, hoe is het je nou bevallen?"
Ik: "Heel goed! Erg leuk! In het begin vond ik het best wel even zwaar, maar het is me meegevallen dat ik niet ziek ben geworden en dat ik het tot het eind heb volgehouden. Dat geeft toch weer vertrouwen."
Zij: "Dat snap ik ja."
Ik: "En hoe is het van jullie kant dan bevallen?"
Zij: "Ja, ook heel goed! Maar dat weet je zelf toch ook wel?"
Ik: "Ja oké, maar het is toch fijn om dat uit jouw mond bevestigd te krijgen. Ik vind het echt jammer dat het afgelopen is..."
Zij: "Ach, dan kom je volgend jaar toch gewoon met moederdag en weer met kerst."
Ik: "Weet je wat ik eigenlijk het liefst zou willen?"
Zij: "Nee?"
Ik: "Dat ik hier kan blijven, bijvoorbeeld een middag in de week..."
Zij: "Nou, dan doen we dat toch gewoon!"
Ik: "Dat meen je niet?!"
Zij: "Ja, er is hier altijd wel iets te doen."
Ik: "En doen we dan een vaste middag?"
Zij: "Ja, dat lijkt me wel het handigst."
Ik: "Oké, wanneer?"
Zij: "Wat denk je van donderdagmiddag?"
Ik: "Van één tot vijf?"
Zij: "Prima!"
Ik: "Mooi, dat is dan geregeld!"

Kerstborrel

Een heuglijk feit aan mijn kortstondige inpakcarrière kan vandaag in de annalen worden bijgeschreven. Vanmiddag had ik namelijk een heuse borrel op/ van mijn werk. Na het heffen van een glas champagne en mooie woorden van de filiaalleidster werden er ook nog kwijlenswaardige kerstpakketten uitgedeeld. Niet één maar twee. Een van het hoofdkantoor en een van het filiaal. Ook voor de dames inpaksters. Joechei!

Het was wel zo gepast om de nieuwsgierigheid tot thuis te bedwingen en niet al in de winkel uitgebreid te gaan staan graaien in je nieuw verworven spullen. Maar zodra ik naast Sjoerd in de auto zat, vond ik dat ik mijn discretie lang genoeg op de proef had gesteld. Dat ene ingepakte cadeau met die gekke vormen had ik lang genoeg bevoeld om te constateren dat ik er geen chocola van kon maken. De verrassing was dan ook groot toen ik ontdekte dat mijn ene Lecopenseel voortaan drie vrienden heeft én een mooi etui om in te wonen!

En zo kwam er een mooi einde aan een prachtige tijd. Of toch niet...?

Doe mij maar zon!

Na jaren op de lange latten te hebben gestaan - eerst lekker braaf langlaufen en later ook (een poging tot) skiën - weet ik nu definitief zeker dat wintersport niet echt mijn ding is. Want ik haat kou! En skiën vind ik ronduit eng. Van het gevoel de controle te verliezen en met een rotvaart de oneindige diepte in te suizen word ik bepaald niet blij. Net als vroeger met de gymles op school was ik ook in mijn skiklasjes steevast de kneus van de klas. Iedereen moest altijd op mij wachten en de skileraar (ook typisch, nooit een exotisch lekker ding maar altijd een oude local) wenste dat hij een ander groepje toegewezen had gekregen. Met mij erbij moest hij zowaar werken voor zijn geld...

Mijn laatste skivakantie was in 2002. Dat was de druppel. De groep waarmee ik in Italië zat was niet leuk. En tijdens een tochtje van de babypiste ben ik zo hard gevallen dat mijn rechterknie van omvang verdubbelde. Halverwege de week heb ik mijn gehuurde skispullen terug gebracht en besloot ik nooit meer op wintersport te gaan! God, wat was dat een bevrijding!

Zielsgelukkig

Eigenlijk was de keuze niet eens zo heel moeilijk.
Ik kon óf voor de zoveelste keer kijken naar Philadelphia óf me storten op die aldoor groeiende bult strijkwas. Soms wens ik dat Sjoerd laten we zeggen uh badmeester was geworden in plaats van een blousjes dragende man...

Er zijn twee huishoudkundige aspecten waar ik intens gelukkig van word als ik 's avonds moe maar voldaan in bed stap. Een fris bed en weggestreken was.

Ik ga zometeen zielsgelukkig slapen!

Argentijns kerstfeest

We waren natuurlijk niet zomaar in Rotterdam gisteren (en vandaag). Voor het vierde jaar op rij en ook meteen voor het laatst woonden we het grotesk opgezette kerstfeest bij dat Sjoerd's bijna exwerkgever (ingewikkeld en oninteressant verhaal) jaarlijks organiseert. Om 15:00 uur konden we inchecken in vijfsterrenhotel The Westin en om 16:45 uur werden we geacht opgedirkt en wel bijeen te komen in de lobby van het hotel om naar de feestlocatie te worden gebracht.

Plaats van bestemming was het Nieuwe Luxor theater, alwaar ons een avondvullend en met een Argentijns sausje overgoten programma werd aangeboden. En waar we al weken voor vreesden, werd inderdaad bevestigd. We kregen de musical Evita voorgeschoteld. Ik realiseer me dat dit nogal snobistisch klinkt en ik wil een gegeven paard ook helemaal niet in de bek kijken. Feit is echter dat Sjoerd en ik niet zo'n musicaltypes zijn. Sterker nog, we hebben er een bloedhekel aan... Dat blije, overdreven gedoe. Al na het eerste liedje zat Sjoerd in het donker steels op zijn horloge te kijken. Toen na een goed uur de zaallichten aangingen en de pauze aanbrak, hadden we aan een wederzijdse blik voldoende. Het gedeelte na de pauze - met hét liedje en dé jurk - kon ons gestolen worden. Wij gingen Evitaspijbelen! Met bier en wijn en even rust. Lekker hoor!

De rest van de avond dansten we ons - in meer en mindere mate - de blaren op de (hooggehakte) voeten en bekeken we ongenegeerd onze 1400 medefeestgangers. Sjoerd kwam tot de verrassende open deur-conclusie dat het nerdgehalte inherent is aan de dansbaarheid van veel mannen. Met andere woorden: hoe lelijker de vlinderdas, hoe bruter de bewegingen, hoe natter het hoofd. Brr!














Het personeelsetentje van Douglas dat ongelukkigerwijs juist vanavond gepland was, heb ik toch maar overgeslagen. Dat zou net iets te veel van het goede zijn geweest. (En dat ik daardoor toch naar de eerste echte aflevering van een nieuw seizoen Boer zoekt vrouw kon kijken was ook mooi meegenomen!)

Donoren bedankt!

Rijd je op een zonnige zaterdagmiddag in slakkengang door het centrum van Rotterdam, staar je ineens in de blauwe kijkers van Baske. Op billboard formaat wel te verstaan! Bas bedankt op deze manier zijn donor. Want zonder deze gulle gift...

Kijk voor meer dankbare ontvangers op www.donorenbedankt.nl!

't Is niet waar...

Psst! Kun je een geheim bewaren? Echt tegen niemand zeggen hoor... Beloof je het? Komt 'ie: we hebben vandaag een kerstboom gezet!
Onverwacht en onbedoeld liep ik tegen wel heel leuke kerstballen aan. En om die nou allemaal - net als vorig jaar - in de kroonluchter te hangen... Dus ja, eigenlijk zat er niks anders op dan óf de ballen in de winkel te laten liggen (sowieso geen optie) óf toch maar een bijbehorend kerstboompje aan te schaffen.

Did Scrooge finally leave the building?

Daar zit een luchtje aan

Werken en buikpijn. Ik was even vergeten hoe dat zich ook alweer tot elkaar verhoudt. Nu weet ik het weer. Niet zo goed.

Thuis had ik al het een en ander aan krampwerk doorstaan, maar toiletgerichte resultaten waren er nog niet geweest. In de winkel krampte mijn buik vrolijk verder maar dapper pufte ik alle opborrelende scheetjes weg. Net nadat ik een typisch heerschap van een alternatief after shavepakje had voorzien ("Kunt u het alstublieft eens ánders inpakken dan met zo'n eeuwig stropdasje? Ik krijg al 17 jaar stropdasjes hier en ik ben ze helemaal zat!" Tuurlijk meneer: u vraagt, wij draaien pakken in.) hield ik het niet meer. Ik moest poepen en wel nu! Excuses voor me uit mompelend haasste ik me naar het toilet. Dat was op het nippertje zeg. Al snel werd ik duizelig van mijn eigen geproduceerde putlucht.

Net toen ik ontlast en opgelucht mijn handen stond te wassen, dook er een collega het wc-hok in. Shit! Nog voordat ik haar kon waarschuwen galmde ze door de deur "Zo hé, wie is hier dood gegaan?!". Blijkbaar had de opgeworpen geurbarrière - in ijltempo een halve parfumfles van het een of het ander de ruimte in spuiten - toch niet snel genoeg het gewenste effect. Jammer dan, that's life! Bovendien durf ik te wedden dat op dagen als deze mijn buik 1000 keer meer zeer doet dan jouw neus...

Uitlijnen

Cursus: Hoe krijg je Irène zo snel mogelijk over de zeik?

Het eerste ritje dat we met onze pas aangeschafte BMW maakten, was van de garage waar we hem kochten naar een zogenaamde Z3 specialist. In Sjoerd's optiek waren de velgen die onder de auto lagen eenvoudigweg niet met het leven verenigbaar. Als één en één twee is, horen onder een sportwagen grote sloffen. En ja, ik kon hem geen ongelijk geven. Aldus verruilden we diezelfde middag de standaard 15 inch velgen voor een prachtige set 17 inch BMW seven velgen. Schaam je niet, mij zei het voor de tijd ook helemaal niks.

Een klein minpunt van grotere velgen is dat de koers van de auto erdoor van slag kan raken. Terwijl jij denkt dat je in een kaarsrechte lijn over het asfalt zoeft, trekt de auto ongewild naar links of rechts en moet je steeds een klein beetje bijsturen. En dat schijnt dan weer niet goed voor de banden te zijn; die gaan dan verkeerd afslijten, zo werd mij meerdere malen op het hart gedrukt. Ik geloofde het allemaal wel. Dat geëmmer over die auto steeds.
Na een loze middag instant sleutelen was Sjoerd (op wie het spreekwoord 'schoenmaker blijf bij je leest' niet beter van toepassing kon zijn) het beu (en ik ook). De auto trok naar rechts en niets wat in Sjoerd's macht lag kon dat verhelpen. Er moest worden uitgelijnd. Een garage een dorp verderop beloofde de klus in een uurtje te klaren. Sjoerd blij (want auto zou weer tiptop in orde zijn), ik blij (want Sjoerd blij en eindelijk even geen autogezever meer). Tot ik via e-mail vernam wanneer het grote wonder ging geschieden! Zaterdag 15 december om 11:00 uur. *ontplof* Alle 19 andere dagen die 2007 nog telt waren goed geweest, maar niet deze. Die dag staat in het teken van het Grote Kerstfeest en dan wens ik geen andere dingen aan mijn hoofd. Om 10:00 uur heb ik een afspraak bij de kapper en daarna is het een kwestie van de spullen bij elkaar rapen, Rover naar mijn ouders brengen en naar Rotterdam tuffen. Voor 'nog even de auto laten uitlijnen' is dus met recht geen plek in dit programma.

We bokten wat over en weer via e-mail en gaven beiden toe te lijden aan een einde-van-het-jaar kort lontje. Maar zoals het in een goed huwelijk behoort te gaan, kwamen we al snel tot een gedegen compromis. Een nieuwe afspraak werd gemaakt voor woensdag 12 december om 14:00 uur en dan zou ik het varkentje wel even (laten) wassen.
I hate to say I told you so, maar het is maar goed dat ik vandaag ben gegaan... De afspraak liep maar liefst drie kwartier uit en pas om 16:00 uur was ik weer thuis! Ik wil niet weten wat er was gebeurd als dat zaterdag ook zo zou zijn gelopen.

Bijschrijven

Als er mensen gaan bellen die je vrijwel nooit via de telefoon spreekt, om te vragen of het wel goed gaat allemaal wordt het écht tijd voor een update...

De achterstand is inmiddels opgelopen tot zo'n twee weken. Dat wordt een hele kluif om bij te schrijven... Dus, ik begin gewoon maar ergens en zie wel waar ik uitkom. Doe jij dat dan ook met lezen? ;-)

Doo me deus

Waar het aan ligt weet ik niet. Misschien wel aan de griepspuit van dit jaar of toch aan dat vitamine C-experiment? Maar pas vandaag ben ik voor het eerst sinds weken verkouden. Ik nies me suf en pdaat dogal doo me deus. Zolang het tot in die regionen beperkt blijft, vind ik het best. Ziek worden past namelijk even niet in de planning!

Pokerstiften?

Het heerlijk avondje was als vanouds. Lekker fonduen en een beschamende berg cadeautjes. Het pokerspel voor mijn vader viel behoorlijk in smaak. Toen de fonduepan leeg was en alle cadeautjes uitgepakt, werd de tafel schoongeveegd en kwam het koffertje tevoorschijn. Fiches werden uitgedeeld, kaarten geschud. Mijn vader bleek als enige op de hoogte van de spelregels wat bij mijn moeder, Sjoerd en mij opgetrokken wenkbrauwen teweeg bracht. Oké, maar zijn dit dan ook de officiële regels of komt hiermee de bedenker weer het beste uit de bus? Beetje a la Stiften van Debiteuren Crediteuren...

">

Niet meer zo brak

Joepie! Vandaag voelde ik me na afloop van mijn werkmiddag aanzienlijk beter dan vorige week. Zou ik dan toch een soort werkconditie aan het opbouwen zijn?

Four down, five to go...

Tweede recensie

Ook mijn tweede recensie is inmiddels te lezen op Ezzulia.
Het gaat om De co-assistent van Anne Hermans.

Familielunch

Mijn 87-jarige oma hield vanmiddag een etentje. Om mijn opa die twee jaar geleden overleed te herdenken en om gewoon gezellig met de hele bubs samen te zijn.

De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik er vooraf niet bijzonder veel zin in had. Maar dat heb ik altijd met familiedingen. En net als voorgaande familiebijeenkomsten viel het ook dit keer reuze mee. Sterker nog, het was gewoon gezellig! En heus niet alleen door die fles rode wijn die een van mijn ooms en ik samen weggetetterd hebben.

De anti-zin hield misschien ook wel een klein beetje verband met de nog niet zo lang geleden geboren achternichtjes. Niet dat ik niet van baby's houd of mijn neven en nichten geen nageslacht gun. Maar ik vond het gewoon een beetje moeilijk. Omdat zij wel en wij niet en nou ja, je weet wel. De kerkdienst die aan de lunch vooraf ging, hebben Sjoerd en ik overgeslagen. Op dagen als deze moet je nou ook weer niet de randjes op gaan zoeken hè?! Maar daardoor waren we wel een beetje aan de late kant bij het restaurant. De stoelen rondom de twee grootste tafels waren toen al volledig gevuld en alleen aan de kleinere was nog een paar plekken vrij. En liet dat nou net de babytafel zijn...

Soms is je ogen sluiten en blind ergens midden in duiken gewoon de beste oplossing. Zo ook nu! Tuurlijk ging het over baby's en bewonderde ik het ene achternichtje in het echt en het andere op foto's. En het was ronduit grappig om mijn achterneefje met zijn van de Sint gekregen digitale camera te zien hannessen. Maar ik was ook blij dat het gewoon over auto's kon gaan!

What's with Bemmel?

Sinds marktplaats zijn intrede in ons leven heeft gedaan (en mijn vader het idee heeft opgepakt om een privécafé in de achtertuin te beginnen), komen wij op de gekste plekken om onze Sinterklaasinkopen te doen!

Vandaag tuften we op het gemakje naar Bemmel...
Wat zouden we daar nou weer gevonden hebben?!