vrijdag 18 januari 2008

Voor u gezien IV

Op de heenweg was de sfeer in de auto niet bijster gezellig. Wat begon met een gewone vraag ontaardde zomaar in een stortvloed aan wederzijds gekibbel met een verwijtend karakter. Niet het meest ideale uitgangspunt om een zogenaamde zielige film te gaan zien.

De bioscoopzaal was goed gevuld. Het gros van de populatie werd vertegenwoordigd door groepjes bevriende meisjes en dames. Hier en daar zat ook wel een enkel stelletje, maar de mannen dolven absoluut het onderspit. Dat viel ook te verwachten. We zaten immers niet klaar voor Rambo. Toen de zaallichten al gedoofd waren en de eerste beelden van de hoofdfilm het scherm vulden, dook er nog snel een stel naast ons (aan Sjoerd zijn kant) in de stoelen. De mannelijke helft van het koppel ontpopte zich al snel tot een waar lachebekje. Bij iedere scène vond hij dat er wel iets te grinniken viel. Sjoerd en ik keken elkaar eens fronsend aan. Hadden we iets gemist of zo? We zaten naar een Zielige Film te kijken. De tussendoorgrapjes om het verhaal toch wat luchtig te houden waren best leuk, maar om nou te zeggen dat het dijenkletsers waren? Niet bepaald.

Na de pauze keerde het tij. Het geroezemoes in de zaal verstomde en regelmatig hoorde je het geluid van papieren zakdoekjes die uit plastic pakjes werden getrokken. Zelfs onze bulkende buurman was stil. Ergens links van ons zat natuurlijk weer zo'n onvermijdelijk hoopje bakvissen aan wie al deze gevoelige ellende niet was besteed. Terwijl de rest van de zaal haar/ zijn best zat te doen om zo geruisloos mogelijk te huilen, verkeerden zij in een chronische giechelaanval. Totdat onze inmiddels wenende buurman omhoog veerde en ze bestraffend toesprak.

De ellende van dit soort films is dat je het, zonder dat je het wil, op jezelf en je eigen situatie gaat betrekken. En daarmee wordt het leed van de hoofdpersonen jouw leed. Hun tranen zijn eigenlijk die van jezelf. Hopelijk veel te voorbarig maar op zich niet zo heel vreemd, met de factor CF in onze relatie.

Toen de zaallichten weer brandden werd het aangerichte slagveld pas goed zichtbaar. Op die giebelgeiten na had niemand het droog gehouden. De zaal was getransformeerd tot een tranendal. Mensen zaten besmuikt in hun jassen en tassen te graaien, op zoek naar een zakdoek. Alsof die de rode huilranden kon markeren.
Op de terugweg hing er een serene sfeer in de auto. Wat was er ook alweer zo onbelangrijk om kinderachtig over te kissebissen?

PS I love you.

4 opmerkingen:

Anoniem zei

Ik heb het bij het boek al helemaal niet droog gehouden, dus die film zal bij mij ook zeker een enorm tranendal veroorzaken..

Robert en Monique zei

Hi Irene,

Wij zijn ook geweest en ook ik kon het niet nalaten om er over te schrijven op mijn site. Ik heb niet eens mijn best gedaan om het droog te houden. Al bij scène 1 was er geen houden meer aan bij mij ;-)

Groetjes, Monique

Heppygirl zei

Waar ben je nou Iréneke?:(

xxx Tamara

Juudje zei

Echt een hele mooie film inderdaad! Ik heb hem gezien in het vliegtuig terug naar Nederland. Helemaal de verkeerde timing natuurlijk...