zaterdag 19 januari 2008

Zij reünie, wij pannenkoeken

Je kunt de klok erop gelijk zetten; eens in de vijf jaar heeft Sjoerd een reünie. Hij en het gros van zijn klasgenoten van groep 8 van de lagere school komen dan samen om te horen wie nu wat doet en hoeveel hoofdhaar er nog in het spel is.

Samen met vriend J. ging hij vanavond het dorp in, naar het restaurant waar het grote weerzien plaats zou vinden. De een met wat meer zin dan de ander 'want alles en iedereen blijft toch altijd hetzelfde en dit is echt de laatste keer dat ik ga'.
J.'s vrouw M. en ik besloten om er samen een leuke avond van te maken. We verorberden een hele stapel pannenkoeken en hebben de rest van de avond op de bank moeten liggen om uit te buiken.

Tegen twaalven vonden we het welletjes. Al onze vaste onderwerpen waren besproken en omdat M. bijna negen weken zwanger is en dus behoorlijk moe vonden we het de hoogste tijd om in ieder geval J. uit zijn lijden te verlossen. Er werd subtiel gesmst maar vreemd genoeg kwam daar geen reactie op. Hij had het potdorie toch niet naar zijn zin hè?! Na nog een loze sms volgde een lichtelijk gepikeerd belletje. Maar het was zover: de heren konden worden opgehaald uit het ballenbad. Niet veel later stonden we in het groene Peugeootje voor het restaurant. En wat denk je? Geen mannen buiten! "Als hij maar niet denkt dat ik naar binnen ga en handjes ga staan geven of zo!" reageerde M. een tikje opgefokt. "Wacht maar, ik ga wel even" zei ik monter terwijl ik het portier opende en in de miezerregen naar de restaurantdeur beende. Op gepaste afstand van de entree (want ik piekerde er evenmin over om in mijn bankhangkloffie een verpletterende eerste indruk te maken!) maar vanuit een zichtbaar tactische hoek gebaarde ik naar J. dat we er waren. Sjoerd zag ik zo gauw niet zitten. Hij zou toch wel meekomen?

Uiteindelijk kwamen ze met z'n drieën naar buiten gestommeld. Sjoerd, J. en een vreemd meisje. Gealarmeerd keken M. en ik elkaar aan. En wat moest zij? Ja als M. en ik eenmaal op dreef zijn... Ik merkte aan Sjoerd dat hij behoorlijk in de olie was. Zijn ogen glommen, de wijnwalm was evident en toen hij naast me op de achterbank kroop deed hij zo gezellig klef dronken. Handje hier, kusje daar. Ultiem bewijs van zijn dronkenschap was echter het komische toneelspel. Hij deed vreselijk zijn best om het te verbergen. Te doen alsof hij de avond op cola had uitgezeten. Na vijf keer vragen moest hij uiteindelijk toegeven dat het inderdaad vrij hard gegaan was met de wijn. Nou en? Lekker toch!

En het vreemde meisje? Dat bleek niemand minder dan een onschuldige klasgenoot die om een lift had gevraagd. ;-)

1 opmerking:

Anoniem zei

Ik moest stiekem wel lachen om je beschrijving van mijn gepikeerde toestand. Ik lees dit net voor aan J., die heel erg enthousiast reageert en roept: Jaha, zo ken ik je weer! OEPS?