zondag 17 februari 2008

DINKOR

Toen Sjoerd vroeg in de middag voorstelde om 's avonds ergens een hapje te gaan eten, was ik nog niet razend enthousiast. Ik at net zo graag ons prakkie thuis. Niks voor mij, om zo te denken. Want a) ik heb een bloedhekel aan koken en b) ik mag juist graag buiten de deur eten.
En inderdaad, toen we na twee uur gezelligheid bij zijn ouders op het punt stonden om naar huis te gaan, ging ineens de knop om. En of ik uit eten wilde!

Een half uurtje later zaten we in ons favoriete restaurantje hier in het dorp, niet in de laatste plaats omdat Rover daar probleemloos mee naar binnen mag. Onder het genot van een goede fles witte wijn spraken we over de dingen des levens. Dat we het zo fijn hebben samen, dat we zo gelukkig zijn. Ja, we dreigden een vrij hoog 7th Heaven-gehalte te bereiken. Het glazuur zou er zó van je tanden van kunnen springen.

We geraakten van het ene uiterste in het andere. Het ene moment zaten we met aureooltjes boven onze kruinen de heilige boontjes uit te hangen, het andere moment spraken we met dollartekens in de ogen over
yup*-pen en dink*-ies. Niet dat we ons tot welke groep dan ook voelen aangetrokken hoor. Wij zijn gewoon wie we zijn en dat is meestal al gecompliceerd genoeg, zo concludeerden we gelukzalig.

Maar áls we onszelf dan in een hokje moeten plaatsen, dan willen we graag DINKOR-s genoemd worden.
Double Income No Kids One Rover. :-D

* Young Urban Professional
* Double Income No Kids

1 opmerking:

Mel zei

Lees ik vandaag in de Viva mama dat de zoon van Jan Rot ook Rover heet. Ja hallo Jan: er is maar 1 Rover en daar kan NIEMAND tegen op!