maandag 4 februari 2008

Van de bel en de klepel

Toen ik nog in Amsterdam woonde is het er nooit van gekomen en alle andere keren dat ik er was ook niet. 'De 9 straatjes' bezoeken stond nu dus nogal hoog op mijn prioriteitenlijst. Sjoerd vond het ook een leuk plan en gewillig kuierden hij en Rover met me mee. Ik zou ze het wel eens even laten zien allemaal! Getooid met een onvervalst toeristengidsje gingen we op pad. In de tekst werd er een klein woordje aan gewijd en op een stadsplattegrondje stond met een klein cijfer aangegeven waar ze ongeveer zouden moeten liggen. Handig!

De tram bracht ons tot het Raamplein en van daaruit startte onze wandeling. "Nemen we meteen een mooi stuk Jordaan mee", sprak ik als een volleerd stadsgids. Je kan het maar gezien hebben. We waren nog niet koud op pad of we werden aangesproken door een wat achteraf zou blijken nogal zonderling figuur. "Mensen, zijn jullie Nederlands? Ja? Mooi. Ik wil even wat zeggen! Ik heb de afgelopen vier jaar voor de binnenlandse veiligheidsdienst gewerkt en geen reet uitgevoerd. Helemaal niks! En niemand die het merkte. Nu ben ik miljonair. Dankzij jullie belastinggeld. Dank je wel!"
Beduusd keken we elkaar aan. "Zou dít D. dan zijn?", bedacht ik me in een opwelling. ;-) (Een wel erg insidersgrapje denk ik, Sjoerd snapte hem ook niet...)

We zigzagden tussen de Lijnbaansgracht en de Prinsengracht over de Looiersgracht, de Elandsgracht, de Elandsstraat, de Lauriergracht, de Laurierstraat, de Rozenstraat. Het was een leuke wandeling, daar niet van. Maar de beloofde exclusieve winkeltjes en dito restaurantjes bleven jammerlijk uit. Moe in de benen en een beetje kregelig namen we een pauze op de Rozengracht. In een cafétje pal tegenover de Westerkerk. Lichtelijk uit het veld geslagen vroeg ik de serveerster of die 9 straatjes misschien zó klein waren dat we ze wellicht gemist hadden. Nadat we haar de zojuist afgelegde route hadden laten zien, kwam ze tot de simpele conclusie dat we gewoon de verkeerde grachten hadden gekozen. *kreun* Sukkel die ik ben! De provinciaaltjes on tour.

En opnieuw sloeg ik me voor het hoofd. Voor de zoveelste keer. Want als ik me voor de verandering vantevoren eens wél goed had geïnformeerd over hoe en wat en vooral waar, was deze flater me bespaard gebleven. Met 'ongeveer weten waar iets ligt' en 'denken dat je het ter plekke best wel kunt vinden' kom je dus op net de verkeerde plaatsen uit Irène. Uiteindelijk hebben we er toch nog drie van de negen 'gehad'. Maar de stemming was ietwat bedrukt en de beenspieren waren compleet verzuurd. Toch nog maar een keer terug gaan dan!

2 opmerkingen:

Vita zei

Nou ja! De gouden regel is dat *ik* van alles over D. mag zeggen, maar om nu van een provinciaaltje te moeten horen dat mijn kerel 'zonderling' is :-)

Helaas betaalt hij alleen heel veel belasting en is nog steeds niet rijk *kijkt sip*

Irèneke's wereld zei

Ik kón het me ook al niet voorstellen Vita! Maar ja, we waren 'in de buurt' (al twijfel ik daar nu ook aan... ;-)) en dan ben je toch op je hoede hè?
Moet je maar eens wat specifieker met je (fotografische) info gaan zijn hoor. Dan kunnen dit soort misverstanden ook niet meer gebeuren! :-P