zaterdag 1 maart 2008

De witte bikini

Ken je de paarse krokodil nog? De paarse krokodil dook op in een televisiereclamespotje uit 2005 van een verzekeringsmaatschappij. Zoals wel vaker met reclames gebeurt, groeide de paarse krokodil uit tot een begrip dat half Nederland te pas en te onpas in de mond nam. Het werd een metafoor voor overdreven en klantonvriendelijke bureaucratie en regelzucht.
Graag wil ik op deze plek van de gelegenheid gebruik maken om een nieuwe metafoor de wereld in te helpen: de witte bikini.

Aan het begin van de week kreeg ik het op mijn heupen. Ik werd overvallen door een niet te negeren gevoel van VT Wonen en snakte naar een kekke kast ter verfraaiing van onze woonkamer. Soms heb ik dat. Meestal is die zucht wel te stillen met hier of daar een nieuwe kandelaar, maar dit keer was er grover geschut voor nodig. Gelukkig was Sjoerd ook snel te porren voor mijn herdecoratieplan en samen doken we de literatuur in. Na wat omzwervingen kwamen we uiteindelijk toch weer uit bij onze hofleverancier Ikea. Er was maar een klein beetje inlevingsvermogen voor nodig om de Hemnes tegen die ene muur te zien staan.

Omdat we vanmiddag toch naar het zuiden zouden rijden om Lisa op te halen voor een gezellige middag/ avond bij ons thuis, konden we net zo goed eerst even langs de Ikea. Alléén om te kijken of het wat was, die Hemnes. Tuurlijk. Een half uurtje later dan gepland en met een wagen vol Ikeapaketten arriveerden we bij Lisa.
Weer thuis gingen we eerst 'aan de koffie' maar dan met thee en fris. Even later kwamen mijn ouders langs en namen zij toch nog het koffiegedeelte voor hun rekening. Mijn vader werd meteen gestrikt om die redelijk zware knutseldozen naar binnen te sjouwen. Op mijn verzoek werden ze gelijk op de plek gedeponeerd waar de uiteindelijke kast moest komen te staan. Toen na een uur mijn ouders allang weer naar huis waren en we de eerste roddels met Lisa hadden doorgenomen hield ik het niet langer. Ik móest te weten komen of onze aankoop in ieder geval compleet en onbeschadigd was. En dus dook ik al kletsend op de kast-in-wording. Sjoerd schudde zuchtend zijn hoofd en ik vroeg Lisa verontschuldigend of ze het erg vond als ik al even naar de kast keek. Typisch gevalletje kluskoorts. Gelukkig begreep ze als geen ander hoe het vrouwelijk brein werkt. Als zij iets nieuws heeft wil ze dat ook meteen gebruiken/ in elkaar zetten/ uittesten! En dus zat er voor Sjoerd niks anders op dan het gereedschap van stal te halen en van lieverlee ook maar de handen uit de mouwen te steken. Des te eerder was de chaos in huis (en in mijn hoofd) weg en de rust weder gekeerd. Lisa beheerde al het over de tafel uitgestrooide kleinmateriaal, Sjoerd ging over de bouwtekening en samen hanteerden we de planken en kruiskopschroevendraaiers. Teamwork!

Al kletsend klusten we de avond in. Toen de kast half af was en onze magen begonnen te knorren, flansten we fluks een ovenschotel in elkaar. Tijdens de maaltijd gingen we nog even op mijn kluskoorts door. Dat ik, als ik eenmaal ergens mijn zinnen op heb gezet, ook gelijk tot actie wil overgaan. En dat ik heus wel weet dat deze ongeduldigheid niet zo'n heel mooi trekje is. Toch kan het altijd nog erger. Lisa vertelde over iemand die jaren geleden haar zinnen had gezet op een witte bikini. Vakantiestad en vakantieland werden afgezocht, drie weken lang. Alles moest wijken voor die witte bikini. Uiteindelijk vond en kreeg ze hem. Maar de manier waarop was niet bepaald sjiek.

Theoretisch gezien staat de witte bikini dus voor (licht) drammend en in sommige gevallen zelfs obsessief ongeduldig gedrag, meestal gebezigd door het wijfjesmens.
Om Irène-en-het-avontuur-van-de-witte-ladekast één op één te vergelijken met de witte bikini gaat te ver. Maar een klein bovenstukje is het misschien toch wel...
Lisa, ik beloof dat we de volgende keer geen kasten of andere zaken in elkaar gaan zetten. Of het moet een kast voor jou zijn! ;-)

Geen opmerkingen: