maandag 31 maart 2008

Iritand

Eigenlijk wist ik vooraf al dat het een te ambitieuze dag beloofde te worden. Toch begon ik er dapper aan, niet wetend dat mijn irritatiegrens vroegtijdig bereikt zou worden.

Al om 6:55 uur ging mijn wekker, want om 9:00 uur werd ik bij Douglas verwacht. De hele voorraad moest in kaart worden gebracht en ik had aangeboden te helpen bij het balansen. Met meer dan twintig collega's scanden en telden we dat het een lieve lust was. Om 14:00 uur was de eeste klus geklaard en konden de scanners naar huis. Ik was dan wel geen scanner, maar mijn bazin vond het wat mij aanging ook mooi geweest. Erg lief van haar en bovendien goed ingeschat, ik was inderdaad behoorlijk moe. Op weg naar de parkeergarage ligt de V&D en ja, Prijzencircus. Maar zelfs voor winkelen was ik eigenlijk te gaar. Na twee paar schoenen (...) en twee armbandjes hield ik het dan ook snel voor gezien. Op wankele benen bereikte ik de parkeergarage. Met mijn chipknip betaalde ik het parkeertarief en vervolgde mijn tocht naar de auto. Al rommelend in mijn tas kwam ik een hoop tegen maar niet hetgeen wat ik zocht. Waar waren mijn autosleutels?! Koortsachtig dacht ik na. Het zou best kunnen dat ze uit mijn jas waren gevallen of nog ergens in de kantine rondslingerden. Normaliter berg ik ze meteen in mijn tas op. Vanmorgen dus niet. Er zat niets anders op dan terug te lopen naar Douglas. Het liefst binnen de termijn dat mijn uitrijdkaart geldig was. Over hoe en wat als mijn sleutels écht kwijt waren wilde ik niet eens nadenken... Gelukkig bleek dat ook niet nodig want toen ik aanbelde en de deur open werd gedaan hield een lieve collega ze al bungelend voor mijn neus. Met mijn laatste krachten 'sprintte' ik terug naar de parkeergarage. En warempel, ik was nog op tijd ook!

Eenmaal thuis, nahijgend en met het zweet parelend op mijn voorhoofd, wachtte me een onaangename verrassing. Toen ik in de brienbus keek en het vergeelde schrijfblokpapiertje zag liggen, wist ik eigenlijk al meteen van wie het was en waar het over ging. De achterbuuv en Rover. Juist, die van dat geval chronische tent... Toen ik het briefje las wond ik me in eerste instantie nogal op. Want dat het "een klein jaartje goed is gegaan" is klinklare onzin. Rover woont hier bijna vier jaar en op twee keer klagen in het begin na, is er nooit wat gebeurd en heeft zij zich nooit gemeld. Ook de beider buren hebben we gevraagd of zij Rover wel eens horen, maar dat blijkt nimmer het geval. Besef van tijd is dus niet haar sterkste kant. Net als taal. Want toen ik verder las deed ik het haast in mijn broek van het lachen.

Toen Sjoerd 's avonds thuis kwam heeft hij meteen de achterbuuv gebeld. In 7 minuten en 41 seconden heeft hij ontelbaar vaak sorry gezegd en aangegeven het probleem graag op te willen lossen. Ik zat er met mijn ogen rollend bij. Hallo zeg, hij heeft niemand doodgebeten of zo. "Irène, door excuses te maken neem je de ergste pijn al weg. Dit is mijn werk, ik doe de hele dag niks anders. Ik verontschuldig me voor dingen waar ik zelf niet eens iets aan kan doen. En gelukkig verdien ik daar veel geld mee." Meneer de mediator. Hij liever dan ik. En Rover? Die moet voorlopig weer op een dieet van binnen blijven. Niet dat hij dat erg vindt...

3 opmerkingen:

Flo zei

Van het weekend hoorde ik van vrienden van Jonny's ouders een soort gelijk verhaal. Buren die opbelden om te klagen over de drie honden die ze zooo luid hoorden blaffen. De honden in kwestie waren echter op dat moment ruim 10 mijl verderop (want mobiele telefoon). Misschien hoort achterbuuv ook stemmen? ;-)

daphne zei

Hi Irene,
Dezelfde situatie doet zich hier in de flat waar ik woon ook voor. Mijn buurvrouw heeft een hond en haar bovenbuurman neemt zelfs het geluid van het blaffen op met een recorder elke keer als hij hem hoort. Zielig..
Maar gelukkig was je ook al gezegend met 2 paar nieuwe schoenen :) dat scheelt, haha!
Groetjes Daphne

Anoniem zei

Nou moe, vind het toch wel heel erg zielig als je zo bekrompen bent. Sommige mensen zóeken gewoon naar iets om te kunnen klagen lijkt het wel.
Niks van aantrekken. Ik heb het chronische tent-verhaal ook ff gelezen, maar 'k zou bijna zeggen dat er misschien een 'tentharing' bij haar los zit.....

groetjes Alie