woensdag 19 maart 2008

Jan

Mijn eerste kennismaking met Jan moet ergens in 1990 zijn geweest. In een ijdele poging me wat vertrouwder met CF te maken, had mijn moeder de videoband 'CF een taai gevecht' bij de NCFS geleend. Veel aspecten van CF passeerden in deze voorlichtingsfilm de revue, waaronder ook sondevoeding. Jan was bereid gevonden om vakkundig te demonstreren hoe je een neussonde inbrengt. En terwijl hij het dunne slangetje met behulp van kleine slokjes water beheerst door zijn slokdarm schoof, schoot het geheel bij mij in het verkeerde keelgat. Ongetwijfeld een typisch geval van te veel informatie in één keer voor een schriks jong meisje zo groen als gras op CF-gebied. Helaas voor Jan, al zal hij er zelf niks van gemerkt hebben, projecteerde ik vanaf toen al mijn gevoelens en angsten omtrent CF op hem.

De tweede keer dat ik met Jan van doen had was in 1999, ditmaal per e-mail. Ik woonde net op kamers en was nog steeds zwaar zoekende naar de rol die CF in mijn leven innam. Om alles eens van me af te schrijven besloot ik een mail te sturen naar de NCFS. Bij wie mijn gespuide gal precies aankwam wist ik toen niet. Het bleek mijn sondeëxpert Jan te zijn. En zijn lieve, begripvolle mailtje viel opnieuw verkeerd, bevooroordeeld en dolend als ik was.

Wanneer we elkaar voor het eerst in het echt ontmoetten weet ik niet eens precies meer. Het zal op een CF-bijeenkomst ergens in 2001 zijn geweest. Definitief verlost van mijn pubertijd en haar grillige naweeën en inmiddels volledig ingeburgerd in de CF-scene was ik klaar voor Jan. En al gauw ontdekte ik wat een ontzettend aardige gozer hij was! Met terugwerkende kracht schaamde ik me de ogen uit mijn hoofd voor alles wat ik ooit over Jan gedacht had wat niet mooi was. Middels een optreden van een theatergroep tijdens een WJV-weekend in 2002 kreeg ik de gelegenheid om met de nodige humor over mijn Jan-trauma heen te komen en hem min of meer mijn excuses aan te bieden.

In de jaren die volgden spraken en zagen we elkaar vaker. Eerst vooral tijdens bijeenkomsten en over de mail, later ook in de huiselijke sfeer. Ik, en ook Sjoerd, genoot van de warme gastvrijheid die in huize Van der Heijden heerste. Ondanks het bestaande leeftijdsverschil van veertien jaar zaten we nimmer om gespreksonderwerpen verlegen. Alles was bespreekbaar en omtrent onze kinderwens vonden we in Jan, en natuurlijk ook in Désirée, een fijn luisterend oor en een goede raadgever bovendien.

Vandaag zag ik Jan voor het laatst. Op een foto die op zijn kist stond. Gedurende de hele afscheidsdienst kon ik hem zien en heb ik naar hem gekeken. Alle mooie herinneringen trokken opnieuw aan me voorbij. En met pijn in mijn hart constateerde ik dat het er veel te weinig waren...

5 opmerkingen:

Anoniem zei

Mooi geschreven Iren. Gelukkig kun je mooie herinneringen voor eeuwig koesteren.
Tot snel:)

S-Z

Elly zei

Mooi !
Ben er zelf nog niet aan toe om al wat te schrijven op mijn weblog.
Kan niet bellen, ben mijn stem nu helemaal kwijt, maar stuur je binnenkort (vandaag, morgen?) nog een mail over gisteren.

sterkte, tot spreeks,
Elly

Mel zei

Weer mooi geschreven inderdaad, ik sluit me daarbij aan bij de rest. Wat vreselijk zuur en verdrietig dat je inderdaad nooit genoeg mooie herinneringen kunt hebben aan iemand die zo jong moet sterven, mede als gevolg van het (in mijn ogen) stomme donorsysteem in ons land..
Een dikke digitale knuffel
Mel

Kata zei

En zelfs als het er meer waren (zoals Arian er bijvoorbeeld heel veel heeft) dan nog zijn het er veel te weinig.
En is het niet te bevatten dat er geen nieuwe meer bijkomen.

Mooi geschreven meis. Voel je je ook zo triest en leeg vandaag?

Anoniem zei

Hoi Irene,

Ik was ook gisteren op Jan's begrafenis en heb me echt leeg gehuild. Ik ben zo verdrietig.
Blijf heel vaak aan hem denken en mis hem enorm. Heb grote bewondering voor Desiree en weet zeker dat ze het samen met Peter gaat redden.
Maar Jan, die kan alleen maar in "zijn" hemel naar hun kijken en meegenieten.

groeten Irmgard, mama van Lonne 9 jaar met CF.