donderdag 13 maart 2008

Mamamorfose

Of hoe ik transformeerde in de emotioneel incontinente vrouw met de baard...

Er is geen ontkennen aan. In steeds meer dingen die ik doe, lijk ik in toenemende mate op mijn moeder.

Al zolang ik me herinner pulkt mijn moeder aan haar kin. Als ze op de bank zit, met haar benen onder zich gevouwen, wrijft ze doorlopend met de vingers van haar rechter hand over haar onderkaak. Het gebeurt zonder dat ze er erg in heeft. Gedachteloos voor zich uit starend of geboeid kijkend naar een film. Waar haar kin is, zijn haar vingers. Dat mijn vader dat een hinderlijke gewoonte vindt, blijkt uit de zin die onlosmakelijk met dit tafereeltje verbonden is. "Hen! Hou es op me daa gepluk!" Vroeger snapte ik niet waarom ze dat deed. Sinds een jaar of wat wel. Op een doordeweekse donderdag stond hij er ineens: die ene irritante genetisch gekopieërde baardhaar. Op mijn linker onderkaak! Hard, zwart en met een niet te elimineren wortelzak. En net als mijn oma en mijn moeder ben ook ik sinsdien driftig in de weer met twee niet meer weg te denken elementen uit mijn handtas: het kleine spiegeltje en de pincet.

Een trekje wat ik als kind aan haar verafschuwde was dat mijn moeder bij een keur aan televisieprogramma's sereen op de bank kon gaan zitten huilen. Of het nou bij Het spijt me was of een zielige film, altijd biggelden er op een gegeven moment tranen over haar wangen. Vreselijk vond ik dat. Vooral als ze er vergoelijkend bij zei dat het echt iets vrouwelijks was. Ieuw! Dan was ik toch echt veel liever papa's stoere halfjongen. Dat ik - reeds toen! - met al mijn vrouwelijkheid tijdens Lassie mijn tranen zat te verbijten heeft ze hopelijk nooit geweten. Laat staan mijn vader.

Maar hoe erg is het dan, dat ik mezelf vanavond huilend op de bank terug vond tijdens een huwelijksaanzoek bij een concert van nota bene René Froger? Ik durf te wedden dat zelfs mijn moeder het droog heeft gehouden, als ze het had gezien...

1 opmerking:

Marsepulami zei

Ik ken het helemaal! Ik zat (en zit soms) mijn moeder en zus altijd keihard uit te lachen en belachelijk te maken als ze weer eens last hadden van de bekende waterlanders. Dat ik kei, maar dan ook KEI-hard mijn best deed om mijn eigen waterval binnen te houden, hadden ze geen idee van (tenminste,dat houd ik mezelf in ieder geval voor, wel zo veilig!). Ze moesten me eens zien als ik in m'n eentje tv kijk....
Of afgelopen woensdag met Chris samen de Lion King..ahum.
Ach, sommige dingen moet je lekker voor je houden..;-)

Dikke Kus,
Semi-Zus

PS. het zal in de(lees:onze!) genen zitten, denk je niet?;-)