zaterdag 15 maart 2008

Verdoofd

Toen ik het las sloeg mijn hart enkele tellen over. En daarna verplaatste het zich van mijn borst naar mij keel. Het stond op een plek waar ik het helemaal niet verwachtte. Het was niet eens directe informatie, maar als ik de losse eindjes aan elkaar knoopte kon ik maar op een iemand komen.

Het was 23:45 uur en ik was radeloos. In mijn hoofd tolde slechts een zin. "Laat het hem niet zijn, laat het hem in godsnaam niet zijn..." Met het klamme angstzweet in mijn handen typte ik een mailtje naar de mensen waarvan ik zeker wist dat zij me een antwoord konden geven. Daarna volgde een smsje, want ik ging er eigenlijk al vanuit dat ze op dit tijdstip hun mail niet meer zouden chekcen. En inderdaad, een reactie bleef uit. Onzeker ging ik naar bed, met mijn mobiel binnen handbereik.

Om 8:30 uur piepte mijn telefoon. Een sms. Toen wist ik het eigenlijk al. Maar ik wilde er nog niet aan. Met een bonzend hart draaide ik me om en dommelde wonderwel nog een uurtje weg. Tot om 9:30 uur de huistelefoon rinkelde. Dat was de bevestiging. Met trillende handen en mijn hart opnieuw in mijn keel nam ik op. En inderdaad, zij bevestigde wat ik niet wil en kan geloven. Hij is dood.

Ik ben er kapot van. Wij zijn er kapot van. Huilend vragen we ons af hoe het nu verder moet met haar en hun zoontje. We halen mooie herinneringen aan hem op. Hoe hij zich de laatste keer dat we elkaar zagen ontiegelijk verreed en dat met een prachtige volzin probeerde dat de camoufleren. En die keer aan het strand, en daarna in dat kroegje. Maar we zijn ook boos. Op de politiek en het systeem. Dat hij het niet gered heeft. Dat de wachtlijst ook voor hem te lang was.
Klote CF. Klote donorregistratiesysteem.

3 opmerkingen:

Kitty zei

*&^%....ik voelde die "bekende" kriebel weer....weer één...té gek voor woorden....houdt het dan nooit op....Dikke X Irèneke....

Carla zei

....heb ondertussen het laatste stukje puzzel neergelegd..steeds dacht ik : "het zal toch niet "vader met Cf" zijn ? Heb net de bevestiging gelezen op zijn site.Verschrikkelijk vind ik het voor zijn vrouw en zoontje maar ook voor ons;weer staan we met lege handen.CF is klote...leuker kunnen we het niet maken...ook niet makkelijker.
Sterkte Irene

Maarten A. zei

Het duurde even voor ik doorhad wie het was. Maar de schrik is niet minder.

Het gevoel is altijd dezelfde... Weer eentje minder van mijn generatie, weer een bewezen statestiek van het niet functioneren van de donorsysteem in nederland.

En weer een dag naar de KLOTE...

Sterkte, ik weet dat het jou meer doet dan mij, en Sterkte ook aan de familie