zaterdag 19 april 2008

Landelijk ontmoeten

Voor dag en dauw stond ik naast mijn bed. Op zaterdagochtend! We werden geacht om 10:00 uur in Utrecht te zijn, voor het bijwonen van de Landelijke Ontmoetingsdag (L.O.) van de NCFS. Na een verkwikkend hazenslaapje van mij en hopelijk geen snelheidsovertredingen van Sjoerd werd het uiteindelijk 10:10 uur en dat kwam niet alleen door mijn geföhn. Ook op zaterdag staat de A2 vol files.

De ochtendworkshop waarvoor we ons hadden ingeschreven (Hoe maak ik de communicatie met mijn arts nog beter?) ging op het laatste moment niet door. De - normaliter gezonde - dame die hem zou leiden lag - hoe ironisch - met longontsteking op bed. Los van haar ziekzijn, vond ik het missen van de workshop eigenlijk helemaal niet zo erg. Ik ga namelijk naar de L.O. om te ontmoeten, mensen te spreken, bij te kletsen. De workshops die je door de dag heen kunt volgen geloof ik altijd wel. Maar ja, als iedereen dan in een workshop zit sta je uiteindelijk nog in je eentje te koekeloeren en dus schrijf ik me van lieverlee toch maar ergens voor in. Onze tweede keuze was die van het inloopcafé. En dat bleek een gouden vondst! In een ongedwongen sfeer, in een klein groepje of een op een gewoon met iemand kletsen. Al snel raakten we aan de praat met de partner van een meisje met CF. Het was voor hem de eerste keer dat hij naar de L.O. kwam en ook de eerste keer dat hij überhaupt met een andere CF'er en haar partner sprak. De tijd vloog en voor we het wisten was het alweer lunchtijd.

Met dat ontmoeten, spreken en bijkletsen kwam het dus helemaal goed. Zo goed zelfs, dat ik door al mijn geouwehoer haast niks van de bedrijvenmarkt en andere leuke standjes heb gezien. Dit jaar dus geen pennen, schrijfblokjes en andere goodies om mee naar huis te nemen. Wél kregen we onze mokken van het vandaag officieel geopende CF Café overhandigd. Alhoewel, we? De mok van Sjoerd was nogal onvindbaar. En gek genoeg waren er maar liefst twee exemplaren vervaardigd met mijn naam erop...

Vlak voordat we weggingen blokkeerden we nog even de doorgang van het jamvrouwtje. Zij maakt zelf jam en verkoopt de potjes op elke denkbare braderie en zomermarkt. De volledige opbrengst komt ten goede van de NCFS. En da's mooi! We konden het dan ook niet over onze harten verkrijgen om zonder jam naar huis te gaan. Getooid met drie mokken (waarvan een voor Lisa) en twee potten jam keerden we huiswaarts. Moe maar zeer voldaan!

1 opmerking:

Anoniem zei

Irene!

Wat een mooie mokken. hahaha. Vooral die middelste he.

Kan ik mooi uit mijn eigen mok in mijn eigen huis warme chocolademelk drinken hihi.

x Lisa