vrijdag 27 juni 2008

Cannes

Niet geheel toevallig verblijven wij op dezelfde camping als onze import-Achterhoekse vrienden M. en M. Zij waren het, die ons deze locatie aan de hand deden. Wij waren het, die na lang wikken en wegen besloten het gewoon maar eens te proberen, dat k(r)amperen.

Een van de voordelen van deze constructie is dat we dan ook eens een gezamenlijk uitje kunnen ondernenem. Zeker als zijn ouders - die óók op deze camping vertoeven - bereid zijn om de kleinkinderen een dagje onder hun hoede te nemen. En dat betekent: Cannes here we come!

Gewapend met een blinkende, brandende credit card in de portemonnee en bezorgde mannen in ons kielzog flaneerden we over de Rue d'Antibes. Zij mocht een tas, ik een bikini. De tas werd uiteindelijk niet gevonden, de bikini wel! Toch typisch, dat me dat in Nederland niet lukt maar in Monaco en Cannes wel...









Hardcore shoppen maakt moe, zweterig, dorstig en hongerig. Net zoals de Fransozen het doen, namen ook wij uitgebreid de tijd voor een smakelijke lunch op een schaduwrijk terras. Het is in de loop der jaren een gewoonte geworden om tijdens hete (vakantie)dagen even over mijn arm te likken. Het zweet van mensen met CF is/ smaakt immers veel zouter en het is belangrijk om dat verloren zout op tijd aan te vullen. Met de liktest herinner ik mezelf eraan om tijdens het eten wat extra zout boven mijn bord uit te strooien. M. keek even heel vreemd op toen ik - voor mijn gevoel toch vrij onopvallend - met mijn rechter arm naar mijn mond bewoog om er vervolgens overheen te likken. Tot ik uitlegde waarom. Toen was ze getriggerd. En public wilde ze het niet doen, maar op de terugweg in de auto nam ze de proef op de som. En warempel, ik kletste echt niet uit mijn zweterige nek!

Geen opmerkingen: