zaterdag 26 juli 2008

Düsseldorfse dingen

Na een bijzonder aangenaam dagje Düsseldorf bij/ met Sjoerd's neef M. reden we om een uur of tien weer richting huis. Buiten was het pikdonker en ondanks dat het nog steeds behoorlijk benauwd aanvoelde, hing boven de weg een haast onheilspellend zweempje mist. We kletsten nog wat na en belandden zomaar in 1985 toen Robert Palmer ons via de radio over zijn liefdesverslaving begon toe te zingen. Net toen we de playbackende dames van zijn gelegenheidsband weer helder op het netvlies hadden en met de Nederlandse grens binnen handbereik, stuitten we op een wegafsluiting. Geen vooraankondiging, geen borden met een alternatieve route. Gewoon hop, hek ervoor, klaar. Draai maar om en zoek het maar uit.

En toen waren we dus overgeleverd aan de grillen van Bets*. Want geen plaatsnaamborden langs de weg en geen wegenkaart in de auto. En een Bets die ons keer op keer naar hetzelfde afgesloten punt wilde navigeren. Om bijna radeloos van te worden. Tot Sjoerd de briljante ingeving kreeg om Bets om de tuin te leiden. In plaats van 'naar huis' stelden we een andere Limburgse plaats in, die vlak bij de Duitse grens ligt. Een ándere grensovergang wel te verstaan. Ha! De rest was een formaliteit.

Düsseldorf was overigens leuk. Met Duitsland heb ik helemaal niks, maar Düsseldorf was goed te pruimen. En heus niet alleen omdat ik daar - alweer - mijn droomschoenen vond. Het kostte me een klein beetje extra overredingskracht om ze mee naar Nederland te krijgen. Volgens Sjoerd begon die schoenenhobby van mij namelijk een beetje uit de hand te lopen. Tot hij een blik op mijn voeten wierp en ook zag hoe perfect het plaatje was. Mijn enkels boven die schoenen. Het klopte gewoon.

Wat absoluut niet klopte was het vrijgezellenfeest van Petra. Toen we op een terrasje stonden (da's heel normaal in Düsseldorf, dat je op een terras stáát te drinken) trok het eerste gelegenheidsgroepje luidruchtig voorbij. Van Sonja. Die waarschijnlijk aan de vooravond van haar tweede leg stond. Want Sonja en haar vriendinnen waren niet meer de meest fruitige. "Oh gezellig", verzuchtte M. licht cynisch, "een vrijgezellenfeest. Van dat soort groepjes wemelt het hier ieder weekend." We konden niet anders dan het beamen. Talloze uitgelaten vriendengroepen, gehuld in dezelfde geinige t-shirts, kruisten ons pad. Toen we zaten te eten werden we aangesproken door bijna-bruid Petra. Met een ongelukkige blik in haar ogen en het lijf behangen met miniflesjes schnaps hield ze haar praatje. Dat ze van haar vriendinnen geld moest inzamelen voor bruidsschoenen door die flesjes schnaps te verkopen. In eerste instantie wilden we haar niet helpen, inmiddels lichtelijk geïrriteerd door zoveel vrijgezellengeweld. Tot ze liet zien wat ze anders onder haar jurk moest dragen. Roze nep-Crocs. We hebben een hele doos schnaps van haar afgenomen, het arme kind.

*Bets is ons navigatiesysteem

2 opmerkingen:

Anoniem zei

Haha, schoenentic???
Mijn schoonzusje kan er ook wat van. Niet normaal meer, hoeveel schoenen/laarsjes/slippers/muiltjes die heeft. Ik noem haar altijd de Imelda Marcos van Tweede Mond, maarre...., misschien ben jij wel de Imelda Marcos van Maasbracht?
Ik begrijp alleen wél uit het verhaal dat je echt NIETS van crocks moet hebben?? Ikke ook niet!!

liefs alie

Irèneke's wereld zei

Oei, Imelda Marcos... Of dat nou zo'n compliment is?! ;-)
Al kan ik niet ontkennen dat ik inderdaad nogal bijzonder gelukkig word van nieuwe schoenen...

Wat betreft die Crocsaversie zit je goed. Helemaal yuk!
En het kan aan mij liggen maar die Birkenstockhype zie ik ook totaal niet. Stond vandaag een artikeltje over in onze regionale krant. Nou, ik associeer Birkenstock toch nog altijd met kenau-achtige verpleegkundigen en een probaat anticonceptiemiddel, hoeveel topmodellen ze dan ook aanprijzen!