dinsdag 1 juli 2008

Over Antibes

In 2004 gingen we voor het eerst samen op vakantie, naar de Côte d'Azur. Destijds verbleven we in een kleinschalig hotel in het bergplaatsje Les Adrets de l'Estérel. Dat ligt nogal in the fucking middle of nowhere en was achteraf bezien toch niet helemaal geknipt voor ons. Onze medevakantiegangers waren namelijk allemaal behoorlijk wat ouder dan wij en dat zorgde bij tijd en wijle voor wat wederzijdse irritatie.

Tijdens onze een-na-laatste avond, het moet rond tien uur - half elf zijn geweest, lagen we rustig op onze kamer wat tv te kijken. De Duitse MTV zond non stop afleveringen uit van Pimp My Ride en die werden veelvuldig onderbroken door reclames voor Klingeltöne. Dat werkte nogal op onze lachspieren. Tot de telefoon ging en de gastvrouw ons gebood het wat kalmer aan te doen, omdat andere gasten last van ons zouden hebben. Op dat moment hadden we het al zwaar gehad in de desolate toko, maar dit was de druppel. Niet morgen- maar vánavond zou onze laatste avond worden, besloten we acuut. Aldus geschiedde.

Een van de weinige bijna-leeftijdgenoten die we bij het zwembad spraken, was een franstalig Belgisch stel waarvan de vrouwelijk helft zich bepaald niet gêneerde om net als haar man topless te zonnebaden en zwemmen. Tijdens een naakt kletspraatje in gebrekkig Nederlands raadden ze ons aan om beslist eens naar Antibes te gaan. Zij deden het ook vaker, gewoon om een kleinheidje te eten. Een blik op de kaart leerde ons later dat je niet met honger van huis moest vetrekken, als je per se in Antibes je maag wilde vullen. In de jaren die op deze vakantie volgden zouden we de leus 'een kleinigheidje eten in Antibes' nog vaak aanhalen.

Dit jaar besloten we dan eindelijk de daad bij het woord te voegen. Alleen al om het plaatje ingekleurd te krijgen. Het bleek nogal een tegenvaller. Er was een overdekt marktpleintje met heel veel groente- en fruitstalletjes en er lagen inderdaad best wel wat eettentjes. Maar om hier nou zo hoog over van de toren te blazen? Wij zagen het niet... Na een verkoelend drankje op een terras, want het was héét!, en toch maar een foto als we-zijn-er-geweest-bewijs-materiaal besloten we de auto weer op te zoeken en koers te zetten naar het naastgelegen Juan les Pins. Uit protest aten we daar onze lunch. De les van vandaag? Te blote vrouwen liegen!

Geen opmerkingen: