zaterdag 5 juli 2008

Vakantiekater

Na op de kop af taalf uur rijden stak ik vanavond om 21:15 uur de sleutel in het slot van onze voordeur. We waren weer thuis. Ik kon wel janken.

Nadat we een vluchtige blik op de post hadden geworpen, stortte ik me op de eerste lading was. Het begin kon maar gemaakt zijn. Tijdens het vullen van de machine biggelde er een paar tranen over mijn wangen. Niet omdat ik mezelf binnen een uur na thuiskomst eigenhandig weer in het huishoudelijke keurslijf had geduwd. Wassen had ik in Frankrijk immers ook gedaan en van alle huishoudelijke klussen vind ik de was doen de leukste. Ik huilde omdat ik het echt niet leuk vond/ vind om thuis te zijn. Volgens mij voor het eerst in mijn leven.

Natuurlijk hebben we de foto's nog. En mijn secuur opgebouwde gebruinde velletje zal heus niet in een nacht verveld zijn tot de roomwitte staat waarin het doorgaans verkeert. Bovendien moet ik blij zijn dat we de komende week ook nog samen vrij zijn en in en om het huis leuke dingen gaan doen... Yeah right. Wellicht morgen, maar nu even niet!

2 opmerkingen:

Joeltje zei

Erm kindj..toes zeen is och neet altied leuk..

anne-marie zei

Hoi Hoi
Ik had een keer dezelfde ervaring, maar dat begon al op schiphol, pakte het koffer van band en begon te huilen.
Maar het helpt niet je moet door.
Geeft wel aan dat er enkele dingen moeten veranderen in het dagelijks leven
groetjes anne-marie