vrijdag 8 augustus 2008

Kolo

Zo, nu de spinnepootjes* van mijn ogen zijn geveegd, is mijn zicht in elk geval weer helder. Hopelijk gebeurt hetzelfde met mijn hoofd, als ik op deze plek mijn bovenkamer even lucht. Pfff, want het was me het dagje wel...

Om half zeven vanmorgen ging de wekker en om acht uur zaten we in de auto. Voor onze teveelste gezamenlijke begrafenis in vijf jaar. Dit keer in Groningen, voor het broertje van mijn lieve vriendin M.

Het was een haast surreële situatie, hoe ik me in de auto op de parkeerplaats van het uitvaartcentrum in mijn panty en jurkje hees. En hoe we daarna in de tot camper verworden stationwagon zaten te picknicken, met bij de locale AH gekochte broodjes en filet americain. We waren nogal aan de vroege kant, maar liever dat dan veel te laat natuurlijk.

De plechtigheid was emotioneel, maar wat wil je anders bij een knul van tweeëntwintig? Het was pijnlijk maar toch ook mooi om te zien hoe zijn drie werelden, zo bewust apart van elkaar geleefd, vandaag noodgedwongen bij elkaar kwamen. En dat dat goed was. Hoe vrienden haast als familie voor je kunnen zijn. Hoe zijn kist door diezelfde vriendenfamilie werd gesloten terwijl With a little help from my friends de ruimte vulde. Hoe zij achterom keek en haar ogen die van ons vonden.

als het leven je bezeert
je hoofd en hart doordrongen van pijn
als je al het andere hebt geprobeerd
laat dan in hemelsnaam de eeuwigheid
een verlossing, een bevrijding zijn


* Natgehuilde, keihard geworden mascarawimpers.

3 opmerkingen:

Anoniem zei

Hopelijk zijn de volgende spinnenpootjes geen pootjes van verdriet maar van vreugde....

Hou je haaks Ireen....

Groetjes,Kitty x

Anoniem zei

Wat heb je het mooi verwoord. Zo was de dag inderdaad. Mijn tranen kwamen weer....
Ik ben erg blij dat jullie erbij waren. Dat deed mij heel erg goed.

Veel kusjes,
Mariëlle

Kim zei

Sterkte...
En hopelijk zijn het net wat Kitty zegt de volgende keer spinnenpootjes van vreugde.

xx