dinsdag 5 augustus 2008

Van penvriendin tot overbuurvrouw

We ontmoetten elkaar zo'n 17 jaar geleden tijdens een bezoekje van mijn ouders aan die van haar. Onze papa's waren collega's en het leek hen leuk om elkaar ook eens buiten werktijd te zien. Na de koffie en limonade was het spreekwoordelijke ijs tussen het grut gebroken en togen zij, haar broer en ik naar boven. Daar bewonderde ik hun slaapkamers en alle schatten die erin te vinden waren.
Toen het tijd was om naar huis te gaan, besloten we spontaan om penvriendinnen te worden. Zo ging dat vroeger. In het internetloze, sms-vrije tijdperk. Niks msn-en of hyves. Gewoon je mooiste postpapier uit je bureaula trekken en met je tong uit je mond vellen vol kalken.

Kilo's papier hebben we elkaar toegestuurd. Over schoolse aangelegenheden en natuurlijk kalverliefdes. Vooral kalverliefdes. Zij was krap twee jaar ouder en beleefde als vanzelfsprekend veel interessantere dingen dan ik. Behalve dan die keer dat ik gebeld werd door een van haar dorpsgenoten. Hij zat bij mij op school en was blijkbaar verliefd op me geworden. Het arme jong had echter helemaal naar een ander dorp moeten fietsen om mij vanuit een telefooncel te bellen, omdat ze thuis geen telefoon hadden. In 1993! Dat waren nog eens tijden.

Op een gegeven moment stuurden we elkaar geen gewone brieven meer, maar complete kunstwerken. Met zelfgeknutselde enveloppen van leuke blaadjes uit tijdschriften. Of we gebruikten oude enveloppen die een stempel hadden met port betaald. Scheelde toch mooi een postzegel!
Maar zoals het met de meeste penvriendschappen ging, kwam ook hier na een tijdje de klad erin. Ik zat op een gegeven moment alles behalve lekker in mijn vel en longen en had niet echt de puf om mijn wekelijkse beslommeringen aan het papier - en dus aan haar - toe te vertouwen. We gingen ieder ons weegs en dat was het.

Tot hyves. Tijdens een rondje bekenden opsnorren stuitte ik ineens op haar profiel. Onze doodgebloede penvriendschap veranderde in een stille hyvesvriendschap. Van de week bekeek ik haar profiel nog eens en zag dat ze inmiddels een leuke vent aan de haak had geslagen. Zijn gezicht kwam me vaag bekend voor en een muisklik verder was ik door zijn foto's aan het grasduinen. En in plaats van de gebruikelijke vakantiekiekjes stuitte ik prompt op wel heel bekende foto's. Namelijk die van onze nieuwe straat! Het zou toch niet...?

Het zal wél! Hij is onze nieuwe schuin-overbuurman en tegen de tijd dat wij er daadwerkelijk wonen, heeft zij er naar alle waarschijnlijkheid ook haar intrek genomen. Er is me al een zelfgebakken cake in het vooruitzicht gesteld, als welkomstgeschenk in de wijk. Hoe Desperate Housewives! ;-)

4 opmerkingen:

Mars zei

Wat léuk man!
"It's a small world after all, it's a small word after all" ga ik altijd spontaan zingen van dit soort dingen.
Je komt elkaar nog eens tegen. Nóg iets om naar uit te kijken voor jullie grote verhuizing volgend jaar!

Kusje, Zusje

Anoniem zei

Penvriendinnen, inderdaad waar is de tijd!

Had er wel een aantal vroeger.. Zelfs eentje wiens huis ik gewoon kon zien vanuit mijn slaapkamerraam:)

Spaarde wel postzegels uit natuurlijk, want die brieven gingen we gewoon zelf in de bus steken! Soms staken we er zelfs een koekje ofzo bij!

Leuk om lezen!
Elke

Kim zei

Geweldig! Echt leuk zo kan je tenminste bij een bekende een kopje suiker lenen straks. En natuurlijk roddelen over alle andere buren ;)

xx

Kim

angelique zei

Ha meid!
Geweldig leuk stukje, en zeker ook omdat ik dezelfde maffe, grappige herinnering met je deel!!!
En ook die zelf gemaakte enveloppen.... jeetje!!?!!
Verheug me er op om buurtjes te worden....
Groetjes, Angelique