zondag 21 september 2008

Het leed dat oma heet

Het optreden van Snoop Dogg in de HMH lieten we na rijp beraad toch maar aan onze neus voorbij gaan. Want bezig met kuur, want bezig met die sensormeting, want ver weg en toch a schoolnight after all. Ervoor in de plaats bezochten we de oma van Sjoerd. En dat is bijna net zo leuk. Bijna hè.

Het vaste riedeltje is binnenkomen, gaan zitten en luisteren. Want oma moet altijd vreselijk bijpraten. Onderwijl scharrelt ze wat in de keuken rond om ons van drinken en een stukje vlaai te voorzien. Halverwege een verhaal vraagt ze plots hoe het met ons gaat, maar nog voordat we goed en wel antwoord hebben kunnen geven ratelt ze zelf onverstoorbaar verder. Meestal moet ze eerst haar ei kwijt over een - al dan niet politiek getinte - dorpsroddel en daarna lachen we doorgaans smakelijk om de vrouw met de paarse haren en haar typische man. Vervolgens somt ze een voor een de hoogtepunten van alle andere neefjes en nichtjes op en proberen wij de ondertoon dat sommigen Echt Veel Vaker Langskomen te negeren. Intussen krijgen we nog een glaasje drinken en komt de doos Merci of zeefruit op tafel, waarbij de Merci gretig aftrek vindt maar het zeefruit onaangeroerd in de doos blijft liggen. Tot zover is het allemaal goed te hebben. Maar dan... Dan schiet ze in de klaagmodus. Over haar heup, over dat er nooit iemand langskomt, over dat ze geen klote te doen heeft, over dat ze ook niks meer kan, nogmaals over haar heup en de huisarts die haar maar niet door wilde sturen and on and on and on. Sjoerd probeert al dat negativisme nog wel eens te pareren maar ik ben dan al zes keer afgehaakt. Met mijn ogen rollend zit ik op de klok te kijken en in gedachten zeg ik tegen mezelf daar gáán we weer! Door schade en schande wijs geworden weet ik inmiddels dat me in het gesprek mengen haar monoloog doorbreken geen enkele zin heeft. Er wordt toch niet geluisterd. Na een uur is Sjoerd het die voorstelt weer eens op te stappen. Met toeterende oren staan we even later buiten en besluiten: oma's zijn best oké. Zij het met mate!

Om af te dampen zochten we ons heil in een Sittards eettentje. Dat hadden we best verdiend, vonden we...

Naschrift: over mijn lieve bloedeigen oma's denk ik exact hetzelfde hoor. Ik ben nou eenmaal niet zo goed met bejaarden, vrees ik. Sterker nog, met chronisch niet leeftijdgebonden geklaag in het algemeen.

5 opmerkingen:

Tamara M. zei

Die bejaarden ook altijd:P Wordt jij later dan maar een hippe bejaarde!;)

Nancy zei

Ik wilde eigenlijk een beetje hetzelfde zeggen als Tamara. Veel bejaarden zijn zoals jij beschrijft, Irene. Zouden wij, leuke hippe jonge vrouwen van de wereld (ahem) het volhouden en leuke hippe oude van dagen worden???

Irèneke's wereld zei

Laten we het hopen!!!
Misschien zeg ik nu iets heel controversieels maar wellicht is er dan toch een voordeel van CF: de kans dat wij zeikende bejaarden worden is aanmerkelijk kleiner... ;-)

Joeltje zei

Jij een logje over zeurende oma's..ik een logje over de hang opa's hier in E.
Ze houden ons bezig..bejaarden..
Ben er ook niet zo goed mee.

Anoniem zei

Whoehahaha, blijkbaar zijn 'alle' opa's en oma's het zelfde. Ook hier in Drenthe hoor.

Liefs XXX Alie