dinsdag 16 september 2008

Over eten, enkels en appels

Sjoerd werkte tot laat vandaag. 's Avonds wachtte hem een nogal nutteloos zaakje bij de bezwaarcommissie. Of om met zijn woorden te spreken: hoelang kun je over een schutting praten?! Eten deed hij dus maar bij de lokale Mac, omdat het niet zou lonen om eerst naar huis te rijden en dan weer terug. Om te voorkomen dat mijn diner op zulke avonden wederom uit een liter soep en wat brood zou bestaan, meldde ik me op tijd op het ouderlijk nest. En voor de gezelligheid natuurlijk.

Bij aankomst vond ik mijn moeder achter de dampende pannen. Het aanrecht lag bezaaid met aardappelschillen en de typische geur van zuurkool steeg op in mijn neus. Jammie! Mijn vader vertelde intussen over zijn recente bergwandelweekend. Dat liep nogal anders dan gepland. Namelijk niet. Zijn krakkemikkige enkels begaven het reeds op de eerste dag en daardoor was hij voor de rest van de tijd veroordeeld tot een trieste Duitse hotelkamer zonder veel faciliteiten. Afzien jongen!
Toen het tijd werd om van de aardappels en zuurkool heuse stamppot te maken, gebood mijn moeder mijn vader in de keuken. "Cees, komde gij efkes stampen? Gij kunt da altijd zo goed!" En net als vroeger stampte mijn vader ook nu theatraal op zijn maatje 43 richting keuken. Sommige dingen veranderen nooit. Daar komen natuurlijk ook die wankele enkels vandaan!

Onder het wegkauwen van een mals stukje spek deed mijn moeder zomaar ineens een schokkende bekentenis. Ze had vanavond tijdens het uitlaten van de hond drie appels meegenomen gejat. Ze hingen aan een boom en die boom stond nogal verloren bij het spoor. Dus niet in een boomgaard of zo. "Van wie denk je dat die boom is?", vroeg ze quasi onschuldig. "Van de NS!", riepen mijn vader en ik in koor. Mijn brave moeder die appels jat. Het moet niet gekker worden.

50 Minuten. Zo lang is er uiteindelijk over de schutting gepraat. En het geschil is nog steeds niet opgelost. Ik zeg uurtje. Ik zeg factuurtje. Zo gaan die dingen.

2 opmerkingen:

Twan zei

Die moeders van tegenwoordig...
Schorriemorrie!

Anoniem zei

Mjummmmmie....Irène, dat hebben wij nu gisteren ook bij mijn ouders gegeten. Wat smaakt dat toch altijd goed hè?? Zo'n lekkere ouderwetse zuurkoolstamppot zoals alleen moeders die kunnen maken.

groet Alie