zaterdag 20 september 2008

Project paleis #5

Dat van het hele weekend stil in een hoekje op de bank zitten was overdrachtelijk, natuurlijk. Een mens moet immers douchen en de aparte ervaring die me dat vanmorgen opleverde had ik niet willen missen. Met het kippenvel op mijn lijf stond ik eerst vijf minuten te priegelen om die verrekte meter in een plastic zakje met klittenband (alleen dat al...) te krijgen. Vervolgens duurde het nog een kwartier voordat ik de geheimen van het uittrekbare draagkoordsysteem had ontfutseld. En ook het zaakje omhangen was nog een heel gepiel. De eerste optie was nogal modieus. Met een beetje fantasie leek het alsof ik een trendy plastic accessoire droeg, waarbij de doorzichtige draagriem over mijn linker schouder liep en het dito tasje op mijn rechterzij bungelde. Toch was het geen gezicht en nogal onpraktisch bovendien. Bij optie twee liepen na een blik in de speigel de tranen van het lachen helemaal over mijn gezicht. De plastic stellage hing als een gewonnen medaille om mijn nek. Alleen had het geheel weinig weg van een sportieve prestatie maar leek ik eerder een fanatieke nudist met de fotocamera voor prachtige natuurshots binnen handbereik. Het werd uiteindelijk optie drie, waarbij ik de ingepakte meter veilig aan de buitenkant van de douchedeur heb gehangen. Daar hing hij het droogst en dat vond ik - mede gelet op de onbetrouwbare prestaties van het lor - een geruststellende gedachte. En ach, dat ik daardoor constant op mijn tenen moest staan is alleen maar goed voor mijn kuitspieren.

Het voorkomen van vervuiling was niet de enige reden om toch maar uit de bank te klimmen. Er moest namelijk ook nog even een keuken gekocht worden vandaag! Althans, wij wilden er graag zo snel mogelijk een komaf aan maken. Dat geshop van hot naar her, al die uren in showrooms met verkopers en het vergelijken van tig offertes voor honderd euro voordeel is niet zo aan ons besteed. We weten wat we willen en als we ergens een goed gevoel bij hebben is het wat ons betreft prima. Daarnaast is tijd ook geld en weegt extra uren veldwerk verrichten ook niet op tegen honderd euro minder hier of daar. Na twee uur de bestaande offerte doornemen, aanpassen, opnieuw doornemen, keihard onderhandelen (ahum) en serieus kijken waren we eruit. Het ei is gelegd, we hebben onze droomkeuken gekocht! Voor een prijs waarvan we het gevoel hebben dat ons geen poot is uitgedraaid door onze nieuwe overbuurvrouw. De volgende stap is op vloerenjacht. Het zal mij benieuwen...

3 opmerkingen:

Joeltje zei

Ik ben errug benieuwd naar de keuken...neem je zaterdag de tekeningen mee??
Op vloerenjacht...hopelijk zijn jullie niet zo sneu als wij dat jullie eerst een tegelvloer kopen om je daarna te bedenken dat je toch liever hout wilt en dus tijdelijk met twee vloeren zit?? Scheelt namelijk best wat stress..gewoon in één keer je droomvloer kopen! Succes!

Sarah zei

hahaha altijd spannend, ziekenhuiszaken en douchen en plastic en uiterlijk en spierrekken daarbij!! Vorige stukje ook heel leuk geschreven hihi. Moet je hem dus tot woensdag houden, of nog langer? succes ermee iig en leuk van de nieuwe keuken!
xx Saar

Anoniem zei

Jeetje wat is jou leven "saai"... ik wordt bijna jalours, alleen die bezoekjes an het ziekenhuis, dat went nooit is mijn ervaring, en ze komen nooit uit.

Groetjes, Maarten