woensdag 24 september 2008

Pump up the jam

Waar ik al een beetje rekening mee had gehouden werd vandaag bevestigd. Er is grover geschut nodig om de boel weer op de rit te krijgen.

In alle rust nam de diabetoloog de gemeten bloedsuikerwaardes en bijbehorende eetgegevens van de afgelopen dagen met me door. Van een mooie, gelijkmatige curve was alles behalve sprake, wat op papier vertaald werd naar grillige grafiekjes. Samen kwamen we tot de conclusie dat mijn suikerhuishouding nogal een bende is. "En, wat gaan we daar aan doen?", was mijn vraag. Zijn antwoord luidde dat er twee opties zijn. De eerste is de huidige behandeling verder intensiveren. Wat inhoudt meerdere keren per dag kleinere hoeveelheden insuline spuiten en hopen daarmee op acceptabelere waardes uit te komen. Optie twee was die van de insulinepomp. Omdat mijn alvleesklier (en dus de Eilandjes van Langerhans die in/ op de alvleesklier liggen en zorgen voor de aanmaak van insuline) zo zoetjes aan volledig plat ligt, maak ik zelf geen enkel drupje insuline meer aan. Met een insulinepomp kun je de werking van de alvleesklier het best nabootsen. Omdat je hem veel gelijkmatiger in kunt stellen. En dat leidt dan weer tot de beste resultaten, is de bedoeling. Op mijn vraag wat hij, die het kan weten, zou adviseren antwoordde hij de insulinepomp. Omdat ik daar vroeg of laat toch niet onderuit kom en het bovendien veel meer bewegingsvrijheid biedt als je eenmaal goed bent ingesteld.

Ik moest het gedropte bommetje maar eens rustig laten bezinken. Er met Sjoerd over praten, wat informatie vergaren op internet, misschien met ervaringsdeskundigen sparren. Dus: kom maar op met jullie bevindingen pompbroeders en -zusters! Aanstaande vrijdag kan ik bellen voor de uitslag van mijn HbA1C, de waarde die iets zegt over hoe hoog mijn glucose de afgelopen zes weken was. Beiden verwachten we namelijk dat die hoger zal zijn dan in februari. Ergo, een extra indicatie om voor het pompje te kiezen. Volgende week woensdag heb ik een belafspraak met de diabetesverpleegkundige. Zij gaat me dan inlichten over het hele traject. Want dat was het volgens haar, "een heel traject hoor!". Jottem.

Voordat we naar huis gingen dook ik snel het winkeltje in voor 2 flesjes cola light. En een zakje schepsnoep. Op de pomp!

14 opmerkingen:

Tamara M. zei

Hmm nou, mij is het pompje al reeds twee jaar geleden aan geraden. En raad eens! Ik ben toch lekker aan het 4 maal daags spuiten geslagen. Het was eerste geen succes, maar sinds ik mij (vanaf afgelopen zomervakantie) netjes aan mijn eet programma houdt, houdt mijn suiker zich netjes! Misschien dat het toch met regelmaat te maken heeft? Als jij besluit er aan te gaan, en het een enorme verbetering vind, laat het me dan weten! Want als jij het al een crime vond die sensor drie dagen in je buik te hebben, succes met die pomp! Het leek mij niks! Ik ga de komende tijd wat mij betreft nog niet aan de pomp!

Irèneke's wereld zei

@Tamara: Dat is het punt... Ik wil me niet aan een eetschema moeten hoeven houden! Ik wil er allemaal niet te veel mee bezig zijn en lekker kunnen doen en laten wat en wanneer ik wil. Met het pompje schijn je dat beter te kunnen bereiken dan met handmatig spuiten. Natuurlijk besef ik dat ik er in het begin juist heel veel mee bezig zal moeten zijn. Om de juiste basaal- en bolusstanden te vinden. Maar daarna... Dan hoop ik weer zo gewoon mogelijk te kunnen handelen als ik 'vroeger' deed. En eten. Want I <3 eten! ;-)

Het dragen van die sensor is me achteraf harstikke meegevallen. Het pijnpunt zat hem in de onzekerheid toen ik op vrijdagavond die mysterieuze foutmelding kreeg en het er even op leek dat de hele onderneming overgedaan moest worden. Het dragen van het kastje vond ik niet bijzonder hinderlijk. Vaak vergat ik het ding en viel het van de tafel of bank als ik opstond. Hing er ineens iets zwaars aan mijn buik te bungelen. Gelukkig waren de pleisters daartegen bestand!

I'll keep you posted...

Kim zei

Ik geef je ook wel gelijk. Ik hou er ook niet van om dan en dan te moeten eten en er dus zoveel mee bezig te moeten zijn. Als dat dan met zo'n pompje niet hoeft. Maar het blijft kut!! Ik ben benieuwd hoe het gaat, het TRAJECT =p Succes!!

xxx

Anoniem zei

Hoi Irène,

Lijkt me k.. zo'n pomp! maar Spuiten en zo lijkt me ook niks.

Kortom, aan mij heb je weer helemaal niks, maar ik wens je sterkte bij je keuze!

XX Fred

Monique zei

Hoi hoi,

Ik heb natuurlijk zelf niet echt ervaring. Maar Robert inmiddels wel. Hij is heel blij met de omschakeling. Betere waardes gekregen en van het spuiten af zijn is een zegen. Bij hem nogal pijnlijk namelijk vanwege het zo’n beetje ontbreken van vet op de botten. Onverwachte tussendoortjes of verandering van je programma kan ook veeeeeel gemakkelijker zonder rare pieken in je waardes.

Het enige echte nadeel(tje) is dat je constant een slangetje hebt. Maar het is echt veel minder lastig dan bijvoorbeeld een infuusslangetje hoor. En het kan altijd ff afgekoppeld worden als je het ding even niet kunt gebruiken. Dat is heel erg makkelijk en van het naaldje wat blijft zitten heb je echt heelmaal geen last.

Misschien nog een klein nadeel voor ons als vrouwspersonen is dat je niet altijd iets aan hebt waar je het pompje makkelijk onder weg kunt verstoppen. Robert is van het kaliber dat het hem geen moer kan schelen als iemand denkt dat hij een beetje maf mobieltje bij zich heeft met kennelijk een soort van snoer. Kinderen vragen dat wel eens. Robert maakt er graag altijd een stoer verhaal van.

Kortom, als ik jou was zou ik het zeker doen. maar ja ik heb natuurlijk makkelijk lullen... Ik heb hem zelf niet.

Wie heb je als verpleegkundige? Wij hadden Irene, die is echt helemaal super toppie vinden wij!!!!!!!

Groetjes Monique

Jannie zei

Weet je waar ik me altijd over verbaas... Dat je cola LIGHT drinkt! Hoe doe je dat!? Ik vind dat echt niet te drinken! Diabetes of geen diabetes! ;)
Geniet van je zakje schepsnoep!! En ja ik ben ook wel nieuwsgierig hoe het je allemaal gaat bevallen!
xxx

Laura zei

Ook ik spreek niet uit ervaring wanneer ik vertel over de pomp, maar heb uit betrouwbare bronnen vernomen (namelijk mijn tante die de pomp ruim 2 jaar heeft) dat het voor haar echt een stuk meer vrijheid heeft gegeven. Hoe het traject verloopt weet ik ook niet, maar mijn tante geeft aan dat het dat meer dan waard was. Gewoon omdat ze nu een stuk ' minder bewust ' (=voor zover dat kan) bezig hoeft te zijn met de insuline te spuiten etc. Het bolussen (zoals ze dat noemt) gaat namelijk veel makkelijker dan dat je jezlf telkens weer moet prikken.

Nogmaals spreek zelf niet uit ervaring maar toch....

Evengoed heel veel sterkte met je besluit! En ' neem er nog maar een zakje schepsnoep op ' zou ik zeggen.

Laura

PS: Inderdaad Jannie , ik krijg die cola light ook echt niet door mijn keel.....

Yehudith zei

Hey Irene

Bij mij is het ook al een keer aangeraden. Ik zag het toen niet zitten (en nu nog steeds niet). Ik vind het verschrikkelijk constan iets aan en in je lichaam te hebben hangen en ik hou vast aan het standpunt: twijfel equals 'nee' (want daar is het pompje te duur voor). Wel heb ik hetzelfde probleem als jij: Ik hou te veel van eten. Mijn Hba1 was de laatste keer dan ook hoger. Maar als jij zegt het tasje niet vervelend te vinden, dan ben je denk ik de grootste drempel over. En ik hoor inderdaad ook alleen maar positieve reacties ('valt mee' / 'veel meer energie', etc.)

Aan mijn reactie heb je que ervaringsverhaal waarschijnlijk niet veel aan, maar iig succes met je keuze ;).

Xx, Judith

Anoniem zei

Ik heb al vijf jaar tot grote tevredenheid een insulinepomp.
Ik zou echt niet meer terug willen naar het spuiten. Om de insuline te regelen is een pomp veel beter. Je kunt hem op verschillende manieren dragen. Met een knip aan je broek, of met een band om de buik, maar ook in of aan je bh. Ik vergeet inderdaad nogal eens dat hij ergens hangt en dan valt hij, net als bij jou met de sensor gebeurde.
Tijdens het douchen koppel ik de pomp af (het naaldje blijft dan gewoon in de buik of benen zitten.
Ondanks dat je constant die pomp bij je hebt krijg je veel meer vrijheid...
Succes!

Mar

Anoniem zei

Ik heb inmiddels ruim 10 jaar een insulinepomp en ook 41 jaar cf. Voor vragen over de pomp kun je me mailen: astridvanheeringen@chello.nl

Groetjes van Astrid van Heeringen

Anoniem zei

Hallo Irène,

Ook ik kan het toch niet laten meteen te reageren.
Na wat begin problemen (logisch) en wat wennen met slapen (hij ligt niet lekker om op te liggen ;-)), zou ik echt niet meer zonder willen!!!
Okee het erin schieten van die naald blijft geen hobby (met spuiten kon ie er langzamer in zeg maar).
Maar laatst was ik bv vergeten te "lunchen" en dat bedacht ik me op de roltrap dus hoppa tik tik tik insuline en hoppa nutri erachter aan en klaar(dat is ook geen reden om voor een pomp te kiezen ;-) wél makkelijk!).
Ook als ik ziek ben dan kan ik mijn insuline sneller ophogen en ook gewoon s'middags even, of bij een hogere suiker even tik tik niemand die dat door heeft (niet dat dat erg is met een gewone prikpen maar daar had ik nooi zin in).
En dat ik een aanhangsel aan mijn buik heb hangen dat merk ik echt niet meer.

Nou ja mocht jeaan mij nog meer vragen hebt hoor ik ze graag!

Ohw en je "moet" écht Irene hebben als dibetesverpleegkundige!!!

Succes met beslissen, liefs Esther.

Anoniem zei

Hoi Irene,
ik heb nu een jaar een insuline pomp en ik vindt het erg fijn.
het geeft veel vrijheid en ik heb niet meer van die lelijke spuitplekken meer op buik en benen.
ik had je al gebeld op je mobile gister maar ik heb je voicemail ingesproken met mijn tel nummer voor als je vragen hebt.
sterkte liefs manon

Tamara M. zei

Nee dat snap ik. I hou ook ontzettend van eten, dus daar baal ik ook van. Maar als ik dan toch echt wil snacken oid, prik ik liever even wat bij, want zoals Judith zegt, liever geen gehannes aan mijn lijf, en bij twijfel, dan maar niet. Ik vind het ook wel fijn aan de andere kant om een eetschema te hebben, want op die manier eet ik tenminste geregeld. Als ik vrijheid heb om te eten wat ik wil, dan wil het er nog wel eens bij in schieten. Zo heb ik tenminste iig iets om mijn dagindeling aan vast te plakken.

Ik denk dat ik ook opzie tegen het in mijn buik inbrengen (hoe dat dan ook gaat) van het naaldje. Als ik insuline spuit kan ik t nog langzaam doen, als het pijn doet pak ik gewoon een plekje iets ernaast. Maar als je m in 1 keer erin doet kan het soms zo onmenselijk zeer doen, word ik helemaal naar van. Dus ik ben daar erg huiverig voor.

Maar zoals ik uit jouw reactie opmaak, en je voordelen zo lees, zou ik jou aanraden om er voor te gaan. Ik denk dat jij er zeker baat bij hebt, en die vrijheid zeker kan waarderen. Als ik jou was, zou ik het doen:)

Anoniem zei

Ik weet weinig van diabetes, mijn enige ervaring is de ouderdomsdiabetes van mijn oma, die ze jarenlang heeft ontkend en dus verwaarloosd. Jammer, nu is ze bijna blind en is er een been geamputeerd. Klotenziekte!

Insulinepomp, hoe moet ik me dat voorstellen? Waar zit die naald, valt die er niet zomaar uit? Hoe groot is het insulinereservoir dat je bij je hebt? Gebeuren er geen dramatische dingen als je er per ongeluk aan trekt? Ik vind het maar een gek idee dat er voortdurend een draadje (soort infuusleidinkje stel ik me voor) uit de lijf komt zetten.

Succes met het maken van de beslissing: pompen of spuiten! Klotendiabetes. KlotenCF!

Knuffels!
Nancy