dinsdag 2 september 2008

Spin me around

De laatste tijd wemelt het hier in huis van de spinnen. En in tegenstelling tot veel andere seksegenoten ga ik niet acuut gillen bij de aanblik van zo'n friemelend kruipertje. Bang ben ik er echt niet voor, vies vind ik ze wel. Meestal pak ik de achtpotige dwaler dan ook ferm bij zijn kladden en kieper hem stante pede naar buiten. Terug de natuur in en weg bij mijn gordijnen, met z'n smerige spinnenpoep.

Echter, de eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat er tóch een uitzondering is die de regel bevestigt. Want dat zijn de Echt Grote Jongens. Met van die hele dikke, sappige lijven en extreem grote poten waar ze zich bizar snel mee kunnen verplaatsen. Van deze exemplaren lopen me de rillingen wél over de rug. Vooral als ze in de slaapkamer opduiken, op de blauwe muur waar het hoofdeind van ons bed tegenaan staat. Ervan gillen ga ik nog steeds niet, dat stukje vrouwelijkheid zal ik wel gewoon missen.

Die kleine grote spinnenfobie is inmiddels ook mijn droomwereld binnen gedrongen. En dat vind ik minder prettig. Zo droomde ik vannacht over een grote, zwarte vogelspin. Met een fors, harig lijf en dito poten. In al zijn zwarte harigheid hing hij aan een zelf gesponnen draadje (!) een beetje voor mijn gezicht te bungelen. Hij stak zijn tong nog net niet naar me uit. Treiterkop! Dat liet ik natuurlijk niet over mijn kant gaan. En dus ging ik op zoek naar iets om hem van kant te maken. Want wie solt met mij zal ervoor bloeden! Maar in plaats van met een dik boek of een zware schoen ging ik de geleedpotige griezel met de keukenschaar te lijf. Het kostte een hoop gewrik maar uiteindelijk lukte het me om de punt van de schaar in z'n sappige buik te priemen. Maar toen, net op het moment dat ik lekker in de ingewanden begon te knippen, zag ik dat het geen vogelspin meer was maar een gorilla in miniatuur. En daar hoef je dan weer helemaal niet bang voor te zijn. Maar ja, toen was het kwaad al geschied... Het gorillaatje-formerly-known-as-vogelspin lag levenloos in een grote plas bloed, aan stukken geknipt, voor mijn neus. Tranen met tuiten huilde ik in mijn droom. Wat had ik gedaan?!

Gelukkig ging toen de deurbel. Dinsdagochtend: poetsochtend! En wat denk je? De hulp heeft wéér zo'n vervelende joekel geëlimineerd!

Dat met dat doodsteken zou overigens heel goed te maken kunnen hebben met de film die we gisteren zagen. The Village. Daarin werd namelijk Lucius Hunt nogal neergestoken en die werd gespeeld door Joaquin Phoenix. Die wij echter consequent Johnny Cash bleven noemen. "Hé idioot, blijf eens met je poten van Johnny Cash af!" Niet in de laatste plaats omdat zijn rol in de kaskraker Walk the Line duizend keer beter was dan in het slappe Amish-aftreksel met het flinterdunne plot.

2 opmerkingen:

Anoniem zei

Spinnentje spinnentje aan de wand, wie is de mooiste in het land.

Joeltje zei

Ik heb de hele bios bij elkaar gegild tijdens het enige schrikmoment in The Village. We hadden toen een paar weken verkering. Hij is bijna weggelopen, dat snap je.

-gaat nu zeuren om Walk the Line vanavond-