vrijdag 19 september 2008

Suiker gezeik

Never a dull moment in Irèneke's wereld.
Of hoe ik nog steeds niet weet met welk resultaat ik deze dag beëindig...

Vandaag was de afspraak voor het inbrengen en aansluiten van de sensormeter in mijn buik, om die zeiksuiker eens in kaart te brengen. Op zich helemaal geen verkeerd idee, zeker nu mijn bloedglucosewaardes nogal flipperen. Om half twaalf stond mijn vader op de stoep en samen tuften we naar Utrecht. Twee uur later zocht hij een plekje in de zon op en begaf ik me naar de kelder van het ziekenhuis. Helaas was de hele kudde diabetesverpleegkundigen nét lunchen en viel mijn half uur voorsprong in het water. De polisecretaresse bood me wel een bekertje thee aan om het wachten te veraangenamen. Op zich lief, al vroeg ik me ernstig af of ze dat enorm witte mondkapje dat de helft van mijn gezicht bedekte soms gemist had. En hoe ze dacht dat ik daardoor thee kon drinken. Nou krijg je van zo'n mondkapje een vreselijk droge bek en hangen de dorre vellen al snel aan je lippen. Als een havik spiedde ik om me heen en kon in de gauwigheid geen ander mondkapje ontwaren. Kon mij het ook schelen, ik besloot de regels een klein beetje aan mijn laars te lappen en mezelf wat slappe thee te gunnen. Zonder suiker uiteraard, want dat heb ik al. Ha. Ha. Ha. Net toen ik het laatste slokje naar binnen gooide en de bovenste elastiek pijnlijk mijn oren schampte, werd er een ander hoestend mondkapje de wachtkamer ingereden. Zonder elkaar te kennen groetten we elkaar, als waren we motorrijders op de snelweg. Want je voelt toch een band dan, met zo'n lullig smoeltje.

Slechts een kwartier later dan gepland was ik aan de beurt. De suikerzuster had de hele mikmak reeds uitgestald op haar bureau en de naald die weldra mijn buikvet in moest worden gejast keek me vals grijnzend aan. Eerst volgde een hele uitleg over hoe de sensor werkt en deed ik nog een zenuwplasje. Daarna moest er toch echt geschoten worden. Het ging van "nou hier komt 'ie dan" en "tsjak" en "aohhh" en toen was het leed al geleden. Tss, ik ben zo'n mietje. De hele handel werd aangesloten en vakkundig afgeplakt en ik kreeg het instructieboekje, een lading reservepleisters en sexy douchezakjes mee om tot komende woensdag vooruit te kunnen.
De sensor moet minstens vier keer per dag gekalibreerd worden met een handmatig ingevoerde bloedsuiker. Met andere woorden: mijn Furbi vereist stipte verzorging. Het apparaat was zo afgesteld dat een uur na plaatsing de eerste waarde ingevoerd moest worden en pas dan bleek of de boel ook naar behoren werkte. De keuze was aan mij om die eerste waarde op weg naar huis in de auto in te voeren of even een uurtje in het ziekenhuis te wachten. Zodat we bij een haperende meter niet halsoverkop rechtsomkeerd moesten maken. Zodoende plukte ik pap uit zijn plekje in de zon en beging ik terstond mijn tweede misdaad van vandaag. We installeerden ons namelijk in het restaurant en daar ontdeed ik mij heel stout van mijn kapje. Ik rammelde van de honger en snakte naar een koude cola light!

Om kwart voor vier was het dan eindelijk tijd voor die eerste kalibratie en tot mijn grote vreugde verliep alles probleemloos. Wij naar huis. Pap rijden, ik slapen. "Saai hè?", vroeg ik toen ik na een uur dommelen wakker werd. "Och meiske, ik ben nie anders gewend. Gij het vruger hil wa ziekenhuistrauma's weggeslaope in d'n auto." Oké...
Na zessen waren we thuis. Pap ging weg en Sjoerd en ik doken de keuken in. Vlak voor het eten trakteerde ik mezelf op een verse vingerprik en voerde de hongerige Furbi met mijn mooie waarde (6.7). Ik had mijn eerste hap pasta nog niet weggekauwd of het apparaat deed "piep piep". Wat nou dan? Error op het display, boekje erbij. De ingebrachte bloedglucosewaarde is te afwijkend t.o.v. het door de monitor gemeten signaal. De oplossing is op en rond de sensor masseren, tien minuten wachten, weer masseren en zo een half uur verder aanmodderen. Daarna een nieuwe waarde prikken en invoeren en dan hopen dat hij het doet. Om een lang verhaal niet nog langer te maken: het pokkeding bleef error aangeven!!! Om half negen was ik het zat. Spuugzat. Ik naar het ziekenhuis gebeld en daar doorverbonden met de weekendarts. Zij wist het zo een-twee-drie ook niet maar ging telefonisch overleggen met een diabetesverpleegkundige. Even later werd ik teruggebeld. Als ik alle stappen goed had doorlopen - en dat had ik! - was het apparaat waarschijnlijk kapot en konden ze tot maandag niks voor me doen. Het naaldje kon ik dan net zo goed uit mijn buik halen want er werd nu toch niks gemeten. Wel Godfried-van-bouillon nog an toe, dacht ik bij mezelf. Dat zou betekenen dat pap vandaag voor de kat zijn viool vrij heeft gepakt, we voor nop in elke denkbare file op 's Neerlands dichtgeslibde wegen hebben gestaan en ik woensdag nóg niet weet hoe met die zeiksuiker om te gaan. Ik dacht echt dat ik gek werd! Met de aardige weekendarts sprak ik af dat ik het om negen uur nog één keer zou proberen en als ik dan weer nul op rekest kreeg ik de boel zou ontkoppelen.

Raad eens?! Sindsdien geen error meer gehad. Hmpf.
Het is belangrijk om gedurende de periode van het dragen van de monitor, uw normale levenspatroon aan te houden.
Nou, ik denk dat ik tot dinsdagavond heel stil in het hoekje van de bank blijf zitten. Met mijn masserende vingers gekruist, dat wel...

7 opmerkingen:

Anoniem zei

dat je over die zeiksuiker zo een briljant stukkie kan maken!!
Klasse.

Hoop wel dat de techniek je niet in de steek laat! Hou je haaks en groeten

Fred

Hans zei

Krijg het niet gauw benauwd maar al bij het het begin van het verhaal heb je snel in de gaten dat hier narigheid uit gaat voort komen.
Nou heb ik het zelf ook absoluut niet op prikken.
Gelukkig aan het einde toch het aan Hollywood verplichte happy end maar wel met een klein stekelig randje of te wel een heel weekend de onzekerheid " Doe tie het of doe tie het niet..."
We beloven je dit weekend met jullie mee te leven en zeg maar tegen Sjoerd dat ik ook met hem te doen heb. Irene tot dinsdag stilletjes op een hoek van de bank...., dat is op zich al een ongelooflijk verhaal maar belooft voor Sjoerd niet veel goeds ???

Ach, mannen, trek je er niets van aan, Irene !!!!!

Sterkte,
Hans

Yehudith zei

Haha, je Furbi :D.

Het is eigenlijk niet grappig wat er gebeurt, maar ik heb me wel bescheurd om je stukje ;) Geniaal opgeschreven.

Xx, Judith

Twan zei

Ik moet altijd zo lachen om die uitspraken van je ouders :-)
Klinkt vrij bekend.
"Lekt me moi um doar unne kir un hil verhoal van te lezen"

Inge zei

Lekker hè, ff al je frustraties van je af schrijven.
Al die foutmeldingen, telefoontjes en toestanden bij elkaar geeft je zoveel stress dat je suikers ook alle kanten op schieten.

Staat mij nog een hoop te wachten; ik moet binnenkort ook die sensortest gaan doen. Is een makkie zei de longarts in opleiding.

I'll keep my fingers crossed.....

Fijn weekend in het hoekje van de bank ;)

Tamara M. zei

Altijd leuk je stukjes, ook over niet leuke dingen:)

Hoop dat je sensor goed blijft werken, en je een oplossing krijgt! Bij mij heeft iig geholpen!

xxx Tamara

Anoniem zei

Potverdikkeme Irène, dát soort dingen ovekomt mij ook altijd.
Ben je niet flink over de rooie gegaan?? Ik zou het uitschreeuwen van woede. Altijd dat gemier, waarom gebeurd dat nou niet gewoon als je nog in het ziekenhuis bent, zou je dan denken....
Maar goed: nog geen errormelding gehad dus nu maar de vingers gekruist houden.
Hoop dat hij zich stil houd en dat je het sowieso tot woensdag uitzingt.

Liefs Alie

Ps: wederom prachtig geschreven. ik zie het zo voor me!!!