vrijdag 10 oktober 2008

De parelhoen van Gusto

We zaten in een alleraardigst hotel. Klein van opzet, pas gerenoveerd, smaakvol ingericht en op steenworp afstand van het knusse centrum van Bergen. Helaas was de keukenbrigade juist nu met vakantie en konden we geen gebruik maken van de dinerfaciliteiten. Gelukkig zat het met de horecagelegenheden in Bergen wel snor en konden we kiezen uit talloze eettentjes. Omdat de locals er doorgaans het meeste kijk op hebben, vroegen we aan het meisje van de receptie welk restaurant zij ons kon adviseren. Uit haar mond rolden Wonder's en Fabel's. Nou, zulke idyllische namen klonken ons als muziek in de oren. Het door Sjoerd op internet gevonden Gusto werd nogal resoluut van de hand gewezen. De website zag er inderdaad mooi uit; de kwaliteit van het eten was niet helemaal om over naar huis te schrijven.

Wij donderdagavond naar Wonder's. En inderdaad, onze receptioniste had geen woord te veel gezegd. Leuke tent, goed eten. Veel Bergenaren, weinig toeristen. Helemaal goed.
Vrijdagavond wilden we ons geluk bij Fabel's gaan beproeven. Maar omdat we wat te laat van huis waren gegaan, moesten we drie kwartier wachten op een tafeltje. En dat was ons om half negen wat te gortig. Vervolgens konden we kiezen: de Chinees, een pizzeria, twee etablissementen met veel gelooide huid en grijs haar of toch maar Gusto. Het werd, tegen beter weten in, de laatste optie. En achteraf kunnen we andermaal beamen dat het meisje van de receptie niet uit haar nek kletste. Wij daarentegen gingen niet óver onze nek, dat nou ook weer niet, maar hadden wel een klein probleem met de parelhoen op onze borden. Die was namelijk niet helemaal gaar van binnen, zo ontdekten we nadat we hem haar al half opgepeuzeld hadden. We grapten nog wat over legionella of salmonella, maar stuurden de hoenderen vervolgens toch terug het keukenhok in. Even later werd ons vermoeden bevestigd: die kip was nie goed nie. De serveerster bood aan ons van geheel nieuwe gerechten te voorzien. Maar ja, Sjoerd had zich inmiddels ongans gegeten aan de dubbele portie frieten en mijn maag was dichtgemetseld met stukken stokbrood. Om die duivelse salmonella in te bouwen. En daarbij vertrouwden we het gehussel met pannen en potten voor geen cent meer natuurlijk. Nou, dan werden de hoofdgerechten van de rekening afgehaald. Kijk, da's nog eens lekker billig eten!

Wat ons restte was wachten. Tot de parelhoen haar kopje zou laten zien. En via welke weg, van boven of benee. Bij mij gebeurde dat nog dezelfde avond. Ik billenblies haar bedorven kadaver zo, huppakee terug het water in. Die longen mogen dan niet helemaal betrouwbaar zijn, met mijn wonderbaarlijk fabelachtige verteringsgestel is niks mis. Dat is inmiddels zoveel gewend. Daar kan geen halfgare kip tegenop!

Geen opmerkingen: