woensdag 8 oktober 2008

De spookbeller

Char vind ik een grote oplichtster. Met dat monotoon opdreunen van het alfabet en haar kneitergoede redactiewerk. Typisch Amerikaans. Bij Derek Ogilvie ben ik al wat meer geneigd mijn wenkbrauwen op te trekken in standje "Hoe kan dat?".

Toen Bas en ik de laatste keer bij Lisa waren, vroeg ik gekscherend aan hem of ze ons een beetje zou gaan plagen. Bas reageerde nogal geschrokken. "Nee toch?! Dat hoop ik niet." Ik grapte dat het mij wel leuk leek.

Ik zie mezelf als een vrij nuchter persoon. Al wil ik best geloven dat er meer is tussen hemel en aarde. Ik kan me niet voorstellen dat dit het is en het hier bij blijft. Maar wat dan wel?

Gisteren en vandaag overkwam me iets opmerkelijks. Tot twee keer toe ging rond hetzelfde tijdstip de bel en iedere keer als ik de deur open deed stond er niemand op de stoep. Ook de straat was in de verre omtrek leeg. Er reed, fietste of liep niemand weg, noch zag ik benen achter een bosje struiken uit steken.

Rest mij de vraag: heb ik hier te maken een terroriserende bejaarde die voor de gein mijn belletje trekt of is er toch iets anders aan de hand...?

3 opmerkingen:

Anoniem zei

misschien een tip om het boek: De wijde Hemel van Alice Sebold te lezen. Echt de moeite waard.
itty, moeder van zoon met cf

Joeltje zei

Je weet dat ik ook best nuchter ben. Maar sinds de liefste mama van de wereld is overleden, overkomen mij ook wel vaker die dingen. En J. maar zeggen dat dat niet kan.
Maar zijn moeder heeft hetzelfde met haar moeder. IEDER jaar op haar verjaardag gaat daar de voordeur bel. En geen hond te zien hè?! En je weet dat hun huis niet aan de stoep ligt hè? Ook zoiets geks. Toch?
Geniet er maar zou ik zeggen, ik doe dat altijd wel. Al denkt J. altijd dan helemaal dat ik gek ben.

lielie zei

hmmm ik maak ook verdacht rare dingen mee... misschien toch onze lisa die wat van zich laat horen!!!

liefs Annelie