woensdag 29 oktober 2008

Opdat wij niet vergeten

Binnenkort wordt oma Sjaontje 85 en dat wordt redelijk groot gevierd. Alhoewel er met een bijna veertig koppen tellende familie ook amper meer sprake kan zijn van een bescheiden feestje.

Net als andere jaren willen we ook nu met alle kleinkinderen oma een cadeau geven. Een van mijn nichtjes nam laatst het vertouw en mailde mij met de vraag of ik soms een plan had. Want waarmee maak je een 85 jaar oude vrouw blij? Het enige dat in me opkwam was 'iets met foto's'. Verder had ik geen flauw benul. Blijkbaar was mijn losse flodder voldoende geweest, want J. opperde het idee om een digitale fotolijst te kopen en die vol te knallen met foto's van alle (achter)kleinkinderen. Helemaal goed en iedereen ging akkoord.

De samenstelling van onze familie is in de afgelopen jaren nogal veranderd. Behalve verkerende en barende nichtjes kreeg ook mijn gescheiden tante het op haar heupen. In 2006 is ze hertrouwd en haar nieuwe man bracht weer wat kinderen en inmiddels een kleinkind in.
The more the merrier! Dat onze nieuwe neven nog niet helemaal in ons systeem zitten, bleek uit het feit dat een ander neefje voorstelde om van hen ook foto's te vragen. Ach ja, natuurlijk! Stom om ze te vergeten.

Toen ik mijn ouders vertelde over het hele fotogebeuren zag ik het aankomen. Mijn moeder rechtte haar rug, trok met haar nek zoals ze altijd doet als ze iets ter sprake wil brengen en vroeg: "En onze Renée? Komt die er ook tussen?" Shit. Niet bij stilgestaan. Terwijl ik wéét hoe pijnlijk het voor mijn ouders is om te merken dat met het verstrijken van de jaren steeds meer mensen haar lijken te vergeten. Bovendien zou het niet de eerste keer zijn dat ze wordt vergeten, of in elk geval zoiets eenvoudigs als het noemen van haar naam. Vroeger had ik daar natuurlijk geen weet van, ik was immers zelf een kind. Maar sinds mijn moeder verteld heeft over een reeks van pijnlijke incidenten, heb ik mezelf voorgenomen er extra alert op te zijn. Ik kon mezelf dan ook wel voor m'n kop slaan...

Inmiddels liggen de twee albums met daarin Renée's leven gevangen in foto's op mijn bureau. Vanmiddag nam ik ze in alle rust door. Op sommige foto's dacht ik, hoopte ik, een gelijkenis met mezelf te zien. Maar zij was vooral een veel mooiere baby. Met minder flaporen en meer amandelvormige ogen. Bij het eerste album hield ik het droog, toen was er nog niks aan de hand. Bij het tweede album jankte ik de ogen uit mijn hoofd. Ik keek naar zo'n lief, mooi meisje. Zo ziek. En toen verscheen die laatste zwarte bladzijde. Haar leven was opgehouden.
Tussen de tranen door maakte ik een begin met het inscannen van enkele foto's. Zodat ook Renée straks niet zal ontbreken in de digitale diashow op oma's pronkkastje.

4 opmerkingen:

Anoniem zei

Mooi...


Mars

lielie zei

Ik sluit me bij mars aan!

liefs Annelie

Joeltje zei

Pff...Irène...brok in mijn keel. Dikke knuf

Anoniem zei

XXX Jans