zaterdag 8 november 2008

Hoe het toch nog allemaal goed kwam

Zoals altijd zat ik met de bokkenpruik op in de auto. Vantevoren vind ik familiefeestjes stom. Ik kan het niet helpen. Ik functioneer gewoon niet zo best in groepen. Maar de ervaring leert inmiddels dat ik na afloop volmondig toegeef een bijzonder leuke dag gehad te hebben. Vandaag was geen uitzondering.

De feestlocatie stond me niet aan. Als het maar geen kil, tochtig hok was. Als ze maar cola light hadden ingekocht. Als ik maar geen last had van de eeuwige rokers. Als als als. Waar het bepaalde zaken betreft lijk ik nooit volwassen te worden.
Het krakkemikkige hutje waarin we verpoosden was inderdaad bagger. Maar van kou kon geen sprake zijn, dankzij het mega hittekanon dat afgesteld stond op 25 graden celcius. Ik, die nooit ruikbaar zweet, kon 's avonds mooi mijn blousje in de was mikken! Verder was er wel degelijk cola light voorradig en ook nog van het juiste merk. Dat ik na twee glazen moeiteloos overstapte op de witte wijn lijkt me het vermelden amper waard. En dan het eten van de cateraar. Compleet smullen! Maar dat is aan onze familie met bourgondische inslag wel toevertrouwd.

Bij binnenkomst sloeg oma helemaal volgens verwachting haar kromme handje voor haar bibberende lipje. Wat een verrassing en wat mooi versierd en wat fijn dat iedereen er was. Een van mijn tantes had oma's fotoalbums op slinkse wijze verdonkeremaand en zich de afgelopen weken behoorlijk uit de naad gescand. Na de koffie met vlaai werd de laptop opgestart en bekeken we op een groot diascherm een reeks foto's. Iedereen kwam voorbij, ook Renée. Dat was fijn.

Het onvermijdelijke 'stukske' dat volgde viel eveneens in goede aarde. Mijn ene oom had zich moe gemaakt op een negen coupletten tellend lied en een andere oom was stevig aan de knutsel geweest. Hij had eenzelfde aantal kartonnen voordeuren gefabriceerd waarachter oma's cadeaus verborgen zaten. Een van die cadeaus was de digitale fotolijst van de kleinkinderen. Gelukkig bleek het technische kleinood een schot in de roos. En het mag op z'n minst typisch genoemd worden dat mijn tante en ik onafhankelijk van elkaar dezelfde foto van papa en Renée voor in de diashow hadden uitgekozen!