vrijdag 28 november 2008

It's been a bad day please don't take a picture

Owww... Soms! Grrr. :-(((
Vrijwel alles zat tegen vandaag.
Ik moest vroeg op. Daar begon het allemaal mee. Daarmee werd de kettingreactie aan pech en stommiteiten veroorzaakt.

De zus van Beppie Kraft bleek ziek en kon onze afspraak dus niet bijwonen. Even leek het erop dat ik voor nop naar de sanitairgrot was gereden, maar na een beetje steggelen tussen de receptioniste en een mannelijke collega van Beppie's zus stond de man in kwestie me uiteindelijk toch te woord. Dat wat de ongewassen, humorloze neef van Mike Boddé had kunnen zijn. Op het norse af vroeg hij me waar ik voor kwam. Ja, voor een cursus onderwater punniken, nou goed, knurft?! Toen ik hem duidelijk maakte dat het grootste gedeelte van het ei al gelegd was door Beppie's zus werd hij wat toeschietelijker. Het leek wel een ambtenaar. Hij zou zomaar eens moe kunnen worden zeg. Dat ik door hun krappe planning nu een keer extra terug kon komen voor het uitzoeken van louter een fonteintje, liet ik gemakshalve maar achterwege. De toon was echter gezet. In al zijn kazige riekendheid zat hij voor me en probeerde ik zoveel mogelijk door mijn mond te ademen. Is een ochtenddouche echt te veel gevraagd als je weet dat je klantencontact hebt? Na nog wat geharrewar en met drie printjes voor de visualisatie onder mijn arm stormde ik een uurtje later naar buiten. Frisse lucht!

Om half twee had ik een afspraak bij de schoonheidsspecialiste. Regulier onderhoud en met het oog op weinig pukkels voor de verandering eens een prettig vooruitzicht in plaats van creperen op de pijnbank. Na dat gedoe van vanmorgen was ik wel aan wat ontspanning toe. Sterk staaltje planning dus, drie weken geleden.
De parkeerhaven waar ik mijn kekke karretje doorgaans prima kwijt kan, biedt ruimte aan drie auto's. Dat zou een blinde kabouter nog zien. Maar een of andere trut zonder visie - want het móet een vrouw geweest zijn - had haar betrouwbare boodschappenwagentje mídden in de parkeerhaven achtergelaten. Lekker ruim inrijden en geen problemen met uitrijden, moet ze gedacht hebben. Grommend incasseerde ik welke optie het beste was. Me erachter frotten of toch maar ervoor. Ik koos voor de eerste en in mijn optiek meest logische optie. En dus sloeg ik aan het indraaien. Me bewust van m'n 17 inch velgen en dat die liever niet al te hard met de stoeprand in aanraking mogen komen. So far so good. Tot ik, toen ik er bijna was, rechts voor geschraap voelde. Het enige wat ik zag was een berg hoog, verdord onkruid. Maakt dat tegenwoordig ook al geluid of zo? Nadat ik mijn auto achter het koekblik op wielen had gemanouvreerd, liep ik voor de zekerheid even naar de voorbumper. Wel snotverdorie... Krassen! Diepe, witte, ontsierende krassen. Ook dat nog! Ik kon mezelf wel voor mijn kop slaan. In het diepst van mijn wezen hoopte ik dat de oorzaak van deze ellende niet toebehoorde aan mijn schoonheidsspecialiste. Maar eigenlijk was ik daar wel zeker van. De volgende verdachte was de vrouw die voor mij in de behandelstoel lag. Haar kakelende stem paste perfect bij het type auto dat ik zat te vervloeken. Toch behoorde hij evenmin aan haar, zo leerde ik even later toen ze wegreed in een andere voiture. En daarmee blijft het raadsel onopgelost.

Mijn woede, voornamelijk gericht op mezelf, is inmiddels aardig bekoeld. Sjoerd heeft geen echtscheiding aangevraagd en ik hoef vanavond ook niet op de bank te slapen. Heeft er misschien mee te maken dat hij al eens eerder de garagepoort tegen het rechter portier aan liet waaien. Mijn allerliefste papsie wist het gros van die krassen weg te toveren met Commandant. Hij had er toen meer pijn van dan wij. Wacht maar tot hij deze ravage heeft gezien...

Maar weet je wat ik nog het ergste aan deze hele situatie vind? Dat ik nu zelf zo'n rijdend cliché ben geworden. Zo'n drollende muts met een bluts. Beschamend gewoon!

2 opmerkingen:

Anoniem zei

Hoi Irène,

heeft hij nu op dit moment de aanzoek ook niet gedaan(als troost)
Vervelend van die dagen waarop niks goed wil gaan.

groetjes Erna

Joeltje zei

Sorry maar ik moest heel hard lachen om je boosheid die nog van het scherm af spatte: onder water punniken..whoehaha!
Gelukkig heeft Sjoerd geen echtscheiding aangevraagd. Dat lucht ook weer op hè?