woensdag 24 december 2008

Combat Cees

Mijn vader mag dan 55 zijn, het weerhoudt hem er niet van wilde plannen te bedenken en die het liefst ook uit te voeren.

Toen ik een jaar of acht was, is er sprake van geweest dat wij voor een periode van drie jaar naar A(ruba) zouden verhuizen. Papa kon daar als agent aan de slag; een avontuur dat hem wel aantrok. Het was echter mijn labiele gezondheid en de bijbehorende twijfelachtige kwaliteit van zorg die er op zo'n eiland te vinden is, waardoor de plannen vroegtijdig werden gestaakt. Ik probeer me sindsdien krampachtig níet voor te stellen hoe bruin ik had kunnen zijn geweest als...
Enkele jaren geleden is mijn vader naar een informatiebijeenkomst geweest over uitzending naar het buitenland. Dat ging om B(osnië) meen ik. Maar toen puntje bij paaltje kwam, hadden ze geen politiemankracht nodig en bleef papa zitten waar hij zat.
Op een vrijdagavond in augustus van dit jaar kwam mijn vader bij ons eten. Al kluivend van zijn gebarbecuede sparerib wist hij ons te melden dat hij opnieuw naar een informatiebijeenkomst over uitzendingsmissies was geweest. En dit keer zag het er allemaal iets serieuzer uit. Ik geloof dat mijn primaire reactie het midden hield tussen wit wegtrekken en het nomadenbloed sneller door de aderen voelen stromen, toen bestemming C viel.

In de maanden die volgden beklom mijn vader de uitzendingsladder. Hij had her en der gesprekken en kwam steeds een ronde verder. Tevens werd duidelijk dat het niet alleen om C zou gaan maar ook, bijvoorbeeld, D. *slik* In november bleek de uitkomst dat hij gewogen en zwaar genoeg bevonden was. Het enige dat er nog gebeuren moest, was het doen van een assessment. En dus werd hij in december stevig aan de tand gevoeld. Drie persoonlijkheidstests, een gesprek met de psycholoog en twee rollenspellen. Papa werd gefileerd. De uitslag liet twee á drie weken op zich wachten en werd voor de kerstdagen verwacht. Dat was geen prettige tijd. Mijn vader ging met de dag krommer lopen en wist zichzelf ervan te overtuigen het volledig verbruid te hebben. Wij wisten echter beter. Er werden flessen champagne verwed, ik noemde hem steevast Jack (Bauer, red.) en samen togen we ter afleiding een middag naar de stad waar ik een opbeurend horloge voor hem kocht (we delen dezelfde horlogepassie). Het mocht allemaal niet baten. Hij bleef hangen in zijn eigen gemaakte (best geestige) woordgrap en hoe hij vermoedde dat hem die we kop ging kosten. Wij vermoedden een zware Kerst. Tenzij die uitslag op tijd kwam.

Vanmiddag ging de telefoon. Papa mobiel. "Nou, zeg het maar!" riep ik toch een beetje wijfelend uit. "Ja, de uitslag is eigenlijk erg goed. Ik scoorde alleen maar vijven en zessen op een schaal van zeven," sprak hij met een mengeling van opluchting en trots. Een gierend gehinnik kwam omhoog uit mijn keel. "Zie je wel, oetie!" stootte ik grinnikend uit.

Voor papa ben ik natuurlijk hartstikke blij. Alleen wordt zijn uitzending naar waar dan ook op deze manier wel heel erg echt...

Geen opmerkingen: