woensdag 31 december 2008

Dat was 2008

De verleiding is groot om te stellen dat 2008 de boeken in kan als kutjaar.
In maart ging Jan dood, in augustus Lisa. Dat waren voor ons persoonlijk twee grote mokerslagen. Voorts stierven ook nog Elvira, Roy, Kolo, Bart, Eline en Dean. Een ware kaalslag dus.
Vandaag, op de valreep van het jaar, overleed Robert. Ondanks zijn niet meer zo heel fitte staat van zijn toch vrij onverwacht. Hij was net gescreend voor nieuwe longen en een lever.

Wat mijn eigen CF-plaatje betreft was september niet zo'n beste maand. Toen besefte ik daadwerkelijk dat ik niet slechts een zeer betrokken toeschouwer ben in CF-land, maar een heuse deelnemer. Natuurlijk worden mijn dagelijkse bezigheden gekleurd door de vele beslommeringen die CF, en inmiddels ook diabetes, met zich meebrengen. Ik voel me soms een halve verpleegkundige als ik met naalden, spuiten en vloeistoffen in de weer ben om een of ander goedje te mengen waarop mijn motor gesmeerd blijft lopen. En hoewel er legio CF-collega's zijn die de binnenkant van het ziekenhuis beter kennen dan ik, ben ook ik niet onbekend met infuuskuurtjes en al het gedoe dat daarbij komt kijken.
Toch is het die grote, knagende angst die sinds september in me huist waar ik nog niet eerder mee te maken kreeg. Dat het zomaar ineens anders - of zelfs mis - kan zijn. Zonder direct merkbare aanleiding. Nog steeds word ik nerveus van elk krampje of steekje in mijn borstkas. Sputum omhoog werken en uitspugen om te checken op kleur blijft een spannend karwei. Dan voel ik mijn bloeddruk stijgen en hart onbedaarlijk roffelen. Het is niet fijn. Ik ben een stukje onschuld kwijt en dat komt nooit meer terug. Is dat dan volwassen worden?

De ene keer kost het meer moeite dan de andere, maar het blijft me lukken om te focussen op dat wat fijn en goed was. Al onze korte stedentripjes, die fantastische vakantie naar Zuid Frankrijk. Het uitzoeken van de nieuwe auto en natuurlijk de aankoop van ons prachtige huis. Om nog maar te zwijgen over de onmetelijke liefde die we ook na vijf jaar nog steeds voor elkaar voelen. Of hoeveel we van Rover houden. En dan zijn er gelukkig ook nog al die mooie herinneringen aan hen die we moeten missen.

Voor 2009 wens ik iedereen het allerbeste.

Geen opmerkingen: