vrijdag 19 december 2008

De tragedie van de puist

Lang, lang geleden, toen ik nog onvermoeid rondrende als serveerster, was ik eens te werk gesteld op een feestje bij een apotheker thuis. De zoon des huizes werd een jaar en dat mocht groots gevierd worden, met catering en al. Gedienstig rende ik van 's middags vroeg tot 's avonds laat af en aan met drank en spijs, bediende elke gast op zijn of haar wenken. Tot ik ineens barstende hoofdpijn kreeg. En in al mijn onschuld presteerde ik het om aan mijn collega de kok te vragen of hij dacht dat ze hier misschien een paracetamolletje voor me hadden. Hij barstte in lachen uit en zijn witte koksmuts danste vrolijk op zijn blije hoofd. We waren in het zenuwcentrum van een pillendraaier! En inderdaad, prompt werd me een hele doos pijnstillers in de handen geduwd. Ik voelde me een beetje dom.

Vanavond aten we bij een collega van Sjoerd. Zijn vrouw is arts en houdt bovendien erg van koken. Ze beloofde ons een pre-kerstdiner. Daar hadden wij wel oren naar. Voordat we aan tafel gingen werd er een fles goede champagne opengetrokken en proostten we op een leuke avond. Toen voelde ik al wat prikken, daar waar mijn linker neusvleugel overgaat in mijn wang. We kletsten en dronken, namen al een lekker apetizerend* snackje. En ondertussen voelde ik hem verder irriteren en groeien: mijn make-uppuist. Die altijd verschijnt zodra ik mezelf optuig. Ik besloot er op de wc korte metten mee te maken, zodat ik me ook nog ergens anders op kon focussen, een gesprek bijvoorbeeld. In het toilet hing een grote spiegel en fluks ging ik aan de slag met een steriel vingerpriknaaldje (die dingen zijn echt overal handig voor joh!) en wat wc papier. De gele kanjer bleek op knappen te staan en ik kon ternauwernood voorkomen dat hij tegen de ongetwijfeld dure designspiegel te pletter zou spetteren. Voor de vorm had ik mijn broek alvast losgeknoopt, net als mijn witte bodystockingblouse (oftewel mijn luierpakje) en zwabberde mijn panty om m'n knieën. Na de neusoperatie zou ik drie druppels plassen en dan kon ik aan tafel. Ware het niet dat ik me tijdens het opbergen van het naaldje dermate lomp verwondde dat het bloed ineens uit mijn hand golfde. Mezelf aankleden zonder overal bloedsporen achter te laten was schier onmogelijk. Waarom had ik uitgerekend nu zo'n lastige kledingconstructie aan?! Vlak voordat mijn afwezigheid echt op zou vallen, was het wonderwel gelukt mezelf te fatsoeneren. Al worstelend met mijn kleren, had ik een geloofwaardig alibi voor dit bloedbad in elkaar gekleid. Want dat ik mijn op ontploffen staande neuspuist nogal onhandig had uitgeduwd, leek me niet bepaald gepast om bij het voorgerecht te vermelden. Ik zou zeggen dat ik nog even mijn bloedsuiker had gemeten en me daarbij - hahaha, hoe dom - op ongelukkige wijze had verwond. En dan zou ik haar vragen of ze een pleister voor me had. Zij was immers de dokter. Of is het dom om te veronderstellen dat dokters pleisters in huis hebben?

Volgens mij geloofde iedereen het.

*Kan het zijn dat ik zojuist een nieuw woord heb gesticht?!

2 opmerkingen:

Louise zei

Ja hoor; je bent de eerste: http://www.google.com/search?client=safari&rls=nl-nl&q=apetizerend&ie=UTF-8&oe=UTF-8

Grappig, jij hebt een gezellige make-uppuist, ik vaak een speciale-gelegenheden-koortslip. Beiden niet zeer aantrekkelijk bij Leuke Etentjes. En in mijn geval ook niet weg te werken met van die handige steriel vingerpriknaaldjes. Wat een bummer.

Irèneke's wereld zei

Jeej!!

Dat van die koortslip ken ik van mijn moeder. Die loopt er op hoogtijdagen ook vaak op haar minst charmant bij.
Nog een extra reden dus om me op 'mijn mooiste dag' te verheugen... :-)

Ach, lang leve de Vectavir!