dinsdag 16 december 2008

Glo-hohohohoho-hohohoho-ri-aaa

Het allerlaatste restje kerstzin dat nog in mij huisde, is na vanavond definitief vernietigd. Ik kan geen kerstlied meer horen. Geen kerstbal meer zien. Ik voel me als een aan de straat gezette kale spar in januari.

Het was VIP-avond en ik mocht de geldlade met alle bij deze happening horende kortingen en cadeaus bestieren. Dat was flink aanpoten. Zeker toen het opgetrommelde vierstemmige Christmas carol-koor luidkeels aanzette. Vlak voor mijn neus! Met het prikkende zweet paar'lend over mijn rug, probeerde ik zo snel en accuraat mogelijk de groeiende rij klanten de baas te blijven. Alles met een opgewekte glimlach natuurlijk. Want dat is mijn handelsmerk. Schijnt.

Het zal dan ook niemand verbazen dat ik niet bepaald blij werd van de vrouw die mij valselijk betichtte van onvriendelijke sloomheid. Volgens haar ging het in de andere rij allemaal veel sneller, werkte ik niet door en had zij bovendien haar gratis cadeautjes niet gehad. Volgens mij was zij gewoon een zure doos die had kunnen wéten dat het op avonden als deze drukker is dan anders. En dat je dan inderdaad wat langer moet wachten. Maar dat dat wachten zo aangenaam mogelijk wordt gemaakt met een heuse kerstman, een stemmig mopje live muziek, hapjes, drankjes en de hele sodemieterse santenkraam. Dat zei ik natuurlijk niet.
Ik lachte gewoon stug door. In excelsis Deo.

3 opmerkingen:

Flo zei

Geestig! Gek genoeg heb ik weer het andere uiterste:ik heb nog geen kerstbal gezien. En dat in een officieel seculier land... Is ook wel een beetje ongezellig kan ik je zeggen. Moet ik ook maar wat sneller zijn met het uitpakken van onze doos Kerst accesoires!

Maaruh, jullie ook fijne dagen gewenst (ook van mij geen kaartje...)

Joeltje zei

Wàt? Had jij die mevrouw haar graties kadooooos niet gegeven? Jij slome..

anne-marie zei

Mijn zus werkt bij de hema aan de klantenservice
Wordt ook helemaal dol van die dagen.Ze kijkt niet naar de rij wachtende ,hoort alleen en ziet de persoon voor haar.Deze dame moet nog veel leren. Anita had het haar kinderen al bij gebracht.
Geduld is een schone zaak.
Heb nu pas de link via je hyves gezien.
groetjes anne-marie