donderdag 11 december 2008

Van files, blazen, wachten en p-day

"Vertrek maar op tijd!", adviseerden mijn ouders gisteravond nog. Dat plan hadden we zelf ook al opgevat. Iets over half acht zaten we dan ook in de auto. Om drie uur later pas in Utrecht te arriveren. Dat is eens zo lang als we er in theorie over kúnnen doen. Maar al hadden we om zes uur al in de auto gezeten, dan nog waren we niet op tijd geweest. Overal stond file. Vanaf het moment dat we vertrokken tot bij de ingang van de parkeergarage. En zelfs bij mijn favoriete gelukswc (die met het warme water uit de kraan) was het dringen. Terwijl ik toch al een dik uur met persweeën van mijn kringspier in de had de auto had gezeten.

Slechts een uur later dan gepland blies ik wel mooi mijn beste longfunctie in ruim vijf jaar tijd! De afgelopen drie maanden, na dat bijzonder akelige incident, heb ik me helemaal het apenzuur verneveld. Het was een behoorlijk prettige constatering om - los van hoe goed ik me voel - aan de cijfers te zien dat al dat noeste gespray loont. Ik kwam dan ook juichend en springend het blaashok uit en al high five-end begaven we ons naar de rest van de afspraken. Rond een uur of twaalf werd dan eindelijk eindelijk mijn insulinepomp aangesloten. Dat was een waar festijn! Er hingen slingers en ballonnen in het kamertje van de diabetesverpleegkundige en op het moment dat ik mezelf aankoppelde ontkurkten we een fles champagne en stond er een complete harmonie voor de glazen deur om een serenade aan te heffen. *plop* Oh nee. We konden gewoon voor onbepaalde tijd terug naar de wachtruimte. Want de dokter was 'even' weggeroepen maar hij kon er echt elk moment zijn. We vermaakten ons het ruime uur dat volgde met een uitgebreide medemensenstudie, broodjes van Huffels eten en wat ginnegappen. Toen was ik dan toch eindelijk de beurt. Om nog geen vijf minuten later weer vrolijk buiten te staan. De beste man heeft komend weekend helemaal geen dienst, maar de afspraak is dat hij mij niettemin dagelijks gaat bellen. Om zelf even te horen hoe het gaat en wat mijn bloed doet. Als dat geen service is?!

Het halfuurtje koolhydraten tellen en mijn insuline/ koolhydraat ratio bereken met de diëtiste was een mooie dagafsluiter. En in januari? Dan mogen we weer! Maar da's gelukkig pas volgend jaar. *afkloppen*

4 opmerkingen:

Anoniem zei

Jaaaaaaaaaa,je vriendje was gezien in het AZU,kreeg helaas mijn sms niet verstuurd anders had ik je graag weer ff gezien.

Grts,Kitty

Kim zei

Fijn he die files en al het wachten! Mijn zus was gister met mij mee en het was maar goed dat zij geen CF heeft, want zij kon toch minder tegen al dat wachten.

;)

Jannie zei

Hahaha ja toch jammer van dat smsje van Kitty want dat was gezellig geweest en ik had best willen zien of er 10 mensen in dat kleine kamertje van Lisanne hadden gepast of niet! ;)
Maar wat goed van je longfunctie!! En wat een service inderdaad! Maar hopelijk is het allemaal niet nodig en gaat het gebruik van je pompje geheel zonder problemen!!
Wense!
xxx

Joeltje zei

*klopt mee af*