Dat was 2008

De verleiding is groot om te stellen dat 2008 de boeken in kan als kutjaar.
In maart ging Jan dood, in augustus Lisa. Dat waren voor ons persoonlijk twee grote mokerslagen. Voorts stierven ook nog Elvira, Roy, Kolo, Bart, Eline en Dean. Een ware kaalslag dus.
Vandaag, op de valreep van het jaar, overleed Robert. Ondanks zijn niet meer zo heel fitte staat van zijn toch vrij onverwacht. Hij was net gescreend voor nieuwe longen en een lever.

Wat mijn eigen CF-plaatje betreft was september niet zo'n beste maand. Toen besefte ik daadwerkelijk dat ik niet slechts een zeer betrokken toeschouwer ben in CF-land, maar een heuse deelnemer. Natuurlijk worden mijn dagelijkse bezigheden gekleurd door de vele beslommeringen die CF, en inmiddels ook diabetes, met zich meebrengen. Ik voel me soms een halve verpleegkundige als ik met naalden, spuiten en vloeistoffen in de weer ben om een of ander goedje te mengen waarop mijn motor gesmeerd blijft lopen. En hoewel er legio CF-collega's zijn die de binnenkant van het ziekenhuis beter kennen dan ik, ben ook ik niet onbekend met infuuskuurtjes en al het gedoe dat daarbij komt kijken.
Toch is het die grote, knagende angst die sinds september in me huist waar ik nog niet eerder mee te maken kreeg. Dat het zomaar ineens anders - of zelfs mis - kan zijn. Zonder direct merkbare aanleiding. Nog steeds word ik nerveus van elk krampje of steekje in mijn borstkas. Sputum omhoog werken en uitspugen om te checken op kleur blijft een spannend karwei. Dan voel ik mijn bloeddruk stijgen en hart onbedaarlijk roffelen. Het is niet fijn. Ik ben een stukje onschuld kwijt en dat komt nooit meer terug. Is dat dan volwassen worden?

De ene keer kost het meer moeite dan de andere, maar het blijft me lukken om te focussen op dat wat fijn en goed was. Al onze korte stedentripjes, die fantastische vakantie naar Zuid Frankrijk. Het uitzoeken van de nieuwe auto en natuurlijk de aankoop van ons prachtige huis. Om nog maar te zwijgen over de onmetelijke liefde die we ook na vijf jaar nog steeds voor elkaar voelen. Of hoeveel we van Rover houden. En dan zijn er gelukkig ook nog al die mooie herinneringen aan hen die we moeten missen.

Voor 2009 wens ik iedereen het allerbeste.

Winkans 100%

De trekking moet nog plaatsvinden, maar toch weten wij al dat we €28,00 gewonnen hebben!

Of hoe we te laat waren om nog mee te doen met de oudejaarsloterij...

En dit was onze aangename zondag

Aangenaam verpozen in de Paalkoepel. Waar het schitterend trouwen is.









Rover verpoost overal aangenaam. Al doet de rechter foto anders vermoeden.









Aangenaam verpozen voor de haard in het hotel. Met bij de receptie gejatte kerstkransjes.









Aangenaam verpozen in Soestdijk, de toenmalige stamkroeg van M. Waar hij naar eigen zeggen 'een mooie middenklasser heeft achtergelaten'.

Groninger toilettest

Twee dagen achter elkaar een vijf gangen diner naar binnen werken, bleek toch iets te veel van het goede. Ik ben best een ambitieuze eter, maar deze kakafonie aan exquise etenswaar was zelfs mij te gortig. Daar was niet tegenop te Creon-en.

En zo kwam het dat ik me in de gemene vrieskou van het hoge noorden binnen 24 uur maar liefst zes keer voor een number two naar elke willekeurige wc kon haasten. In plaats van de jaarlijkse oliebollentest van het AD (met op steenworp afstand van ons hotel de keet met de goorste bol, nul punten!), deed ik mijn eigen kleine Groninger toilettest. De hoogste score was zoals verwacht voor de plee in onze eigen badkamer van Hotel de Ville. Op de voet gevolgd door een gedeelde tweede plaats voor de statige pot van 't Feith Huis en de verrassend a-muzikale doos van de Opera. Hekkensluiter was de koninklijke troon van Soestdijk; hoewel de naam anders doet vermoeden poep je daar toch echt het armoedigst.
Daarna was ik eindelijk leeg. En een confectiemaat geslonken.

Gelukkig beletten mijn op hol geslagen darmen me niet om de prachtige stad te verkennen. In een van de vele winkels die Groningen rijk is, deed ik zelfs een lang gekoesterde aankoop. Zwart-met-bruine paardrij-achtige laarzen. Op slag verliefd was ik, toen ik ze zag. En zoals dat in sprookjes gaat, zaten ze direct als gegoten. Als het de rode schoentjes waren geweest, was ik er zo op weggelopen. Tussen alle detailhandel door had ik ook best oog voor de schitterende oude gebouwen en natuurlijk de bekende Martinitoren. Daar maakte ik zelfs een foto van. Met blote handen!

Kalme kerst

Onze kerstdagen laten zich dit jaar kenmerken als nauwelijks merkbaar. En dat zint me wel!

Op kerstavond aten we fondue bij mijn ouders en proostten we op papa's schier briljante assessment.
Eerste kerstdag lachten we ons ziek om Rover's homoseksuele spuchten en aten we 's avonds hier in het dörp heerlijk uit met Sjoerd's ouders en zusje.
En vandaag vertrekken we voor drie nachten naar daar waar niks boven schijnt te gaan. Groningen!

Voor een gezellige, culinaire, culturele, winkelachtige trip down memory lane met M. en M. Zij brachten er hun studententijd en de eerste jaren als koppel door. Bovendien schijnt Groningen gewoon een mooie, oude stad te zijn waar Sjoerd en ik allebei nog nooit geweest waren. Dat leken ons genoeg redenen voor nog maar eens een stedentripje dit jaar.

Gaydog

Het vermoeden dat Rover homofiel is, kregen we begin februari jl. op de PC Hooftstraat. Hij ging zich daar op beschamende wijze volledig te buiten aan seksegenoot Juicy.

Na vandaag weten we het absoluut 100% zeker. Onze hond is gay.
Rover had himself quit a jolly and horny little Christmas. Bij Sjoerd's oma in huis nota bene! Sinds een maand of wat heeft een van Sjoerd's nichtjes een hondje, Djammy. Zo'n handtasje á la Paris Hilton. Met kleren aan. Helemaal geweldig!

Dat vond Rover ook. Want toen de twee lieve hondenjongens elkaars geurspoor eenmaal hadden opgepikt, was er geen houden meer aan. Er werd blij gesnuffeld. Verrukt op achterpoten gestaan. Veelvuldig en luidkeels gehijgd. En gelikt. Toen werd het ronduit onsmakelijk. Het was immers niet de winter van '69, zeg maar. Daar hadden zij echter lak aan. You've got to let love rule!

Bijgevoegde foto gaat op miraculeuze wijze gemaakt worden op 1 januari a.s. ;-)

Combat Cees

Mijn vader mag dan 55 zijn, het weerhoudt hem er niet van wilde plannen te bedenken en die het liefst ook uit te voeren.

Toen ik een jaar of acht was, is er sprake van geweest dat wij voor een periode van drie jaar naar A(ruba) zouden verhuizen. Papa kon daar als agent aan de slag; een avontuur dat hem wel aantrok. Het was echter mijn labiele gezondheid en de bijbehorende twijfelachtige kwaliteit van zorg die er op zo'n eiland te vinden is, waardoor de plannen vroegtijdig werden gestaakt. Ik probeer me sindsdien krampachtig níet voor te stellen hoe bruin ik had kunnen zijn geweest als...
Enkele jaren geleden is mijn vader naar een informatiebijeenkomst geweest over uitzending naar het buitenland. Dat ging om B(osnië) meen ik. Maar toen puntje bij paaltje kwam, hadden ze geen politiemankracht nodig en bleef papa zitten waar hij zat.
Op een vrijdagavond in augustus van dit jaar kwam mijn vader bij ons eten. Al kluivend van zijn gebarbecuede sparerib wist hij ons te melden dat hij opnieuw naar een informatiebijeenkomst over uitzendingsmissies was geweest. En dit keer zag het er allemaal iets serieuzer uit. Ik geloof dat mijn primaire reactie het midden hield tussen wit wegtrekken en het nomadenbloed sneller door de aderen voelen stromen, toen bestemming C viel.

In de maanden die volgden beklom mijn vader de uitzendingsladder. Hij had her en der gesprekken en kwam steeds een ronde verder. Tevens werd duidelijk dat het niet alleen om C zou gaan maar ook, bijvoorbeeld, D. *slik* In november bleek de uitkomst dat hij gewogen en zwaar genoeg bevonden was. Het enige dat er nog gebeuren moest, was het doen van een assessment. En dus werd hij in december stevig aan de tand gevoeld. Drie persoonlijkheidstests, een gesprek met de psycholoog en twee rollenspellen. Papa werd gefileerd. De uitslag liet twee á drie weken op zich wachten en werd voor de kerstdagen verwacht. Dat was geen prettige tijd. Mijn vader ging met de dag krommer lopen en wist zichzelf ervan te overtuigen het volledig verbruid te hebben. Wij wisten echter beter. Er werden flessen champagne verwed, ik noemde hem steevast Jack (Bauer, red.) en samen togen we ter afleiding een middag naar de stad waar ik een opbeurend horloge voor hem kocht (we delen dezelfde horlogepassie). Het mocht allemaal niet baten. Hij bleef hangen in zijn eigen gemaakte (best geestige) woordgrap en hoe hij vermoedde dat hem die we kop ging kosten. Wij vermoedden een zware Kerst. Tenzij die uitslag op tijd kwam.

Vanmiddag ging de telefoon. Papa mobiel. "Nou, zeg het maar!" riep ik toch een beetje wijfelend uit. "Ja, de uitslag is eigenlijk erg goed. Ik scoorde alleen maar vijven en zessen op een schaal van zeven," sprak hij met een mengeling van opluchting en trots. Een gierend gehinnik kwam omhoog uit mijn keel. "Zie je wel, oetie!" stootte ik grinnikend uit.

Voor papa ben ik natuurlijk hartstikke blij. Alleen wordt zijn uitzending naar waar dan ook op deze manier wel heel erg echt...

De tragedie van de puist

Lang, lang geleden, toen ik nog onvermoeid rondrende als serveerster, was ik eens te werk gesteld op een feestje bij een apotheker thuis. De zoon des huizes werd een jaar en dat mocht groots gevierd worden, met catering en al. Gedienstig rende ik van 's middags vroeg tot 's avonds laat af en aan met drank en spijs, bediende elke gast op zijn of haar wenken. Tot ik ineens barstende hoofdpijn kreeg. En in al mijn onschuld presteerde ik het om aan mijn collega de kok te vragen of hij dacht dat ze hier misschien een paracetamolletje voor me hadden. Hij barstte in lachen uit en zijn witte koksmuts danste vrolijk op zijn blije hoofd. We waren in het zenuwcentrum van een pillendraaier! En inderdaad, prompt werd me een hele doos pijnstillers in de handen geduwd. Ik voelde me een beetje dom.

Vanavond aten we bij een collega van Sjoerd. Zijn vrouw is arts en houdt bovendien erg van koken. Ze beloofde ons een pre-kerstdiner. Daar hadden wij wel oren naar. Voordat we aan tafel gingen werd er een fles goede champagne opengetrokken en proostten we op een leuke avond. Toen voelde ik al wat prikken, daar waar mijn linker neusvleugel overgaat in mijn wang. We kletsten en dronken, namen al een lekker apetizerend* snackje. En ondertussen voelde ik hem verder irriteren en groeien: mijn make-uppuist. Die altijd verschijnt zodra ik mezelf optuig. Ik besloot er op de wc korte metten mee te maken, zodat ik me ook nog ergens anders op kon focussen, een gesprek bijvoorbeeld. In het toilet hing een grote spiegel en fluks ging ik aan de slag met een steriel vingerpriknaaldje (die dingen zijn echt overal handig voor joh!) en wat wc papier. De gele kanjer bleek op knappen te staan en ik kon ternauwernood voorkomen dat hij tegen de ongetwijfeld dure designspiegel te pletter zou spetteren. Voor de vorm had ik mijn broek alvast losgeknoopt, net als mijn witte bodystockingblouse (oftewel mijn luierpakje) en zwabberde mijn panty om m'n knieën. Na de neusoperatie zou ik drie druppels plassen en dan kon ik aan tafel. Ware het niet dat ik me tijdens het opbergen van het naaldje dermate lomp verwondde dat het bloed ineens uit mijn hand golfde. Mezelf aankleden zonder overal bloedsporen achter te laten was schier onmogelijk. Waarom had ik uitgerekend nu zo'n lastige kledingconstructie aan?! Vlak voordat mijn afwezigheid echt op zou vallen, was het wonderwel gelukt mezelf te fatsoeneren. Al worstelend met mijn kleren, had ik een geloofwaardig alibi voor dit bloedbad in elkaar gekleid. Want dat ik mijn op ontploffen staande neuspuist nogal onhandig had uitgeduwd, leek me niet bepaald gepast om bij het voorgerecht te vermelden. Ik zou zeggen dat ik nog even mijn bloedsuiker had gemeten en me daarbij - hahaha, hoe dom - op ongelukkige wijze had verwond. En dan zou ik haar vragen of ze een pleister voor me had. Zij was immers de dokter. Of is het dom om te veronderstellen dat dokters pleisters in huis hebben?

Volgens mij geloofde iedereen het.

*Kan het zijn dat ik zojuist een nieuw woord heb gesticht?!

Glo-hohohohoho-hohohoho-ri-aaa

Het allerlaatste restje kerstzin dat nog in mij huisde, is na vanavond definitief vernietigd. Ik kan geen kerstlied meer horen. Geen kerstbal meer zien. Ik voel me als een aan de straat gezette kale spar in januari.

Het was VIP-avond en ik mocht de geldlade met alle bij deze happening horende kortingen en cadeaus bestieren. Dat was flink aanpoten. Zeker toen het opgetrommelde vierstemmige Christmas carol-koor luidkeels aanzette. Vlak voor mijn neus! Met het prikkende zweet paar'lend over mijn rug, probeerde ik zo snel en accuraat mogelijk de groeiende rij klanten de baas te blijven. Alles met een opgewekte glimlach natuurlijk. Want dat is mijn handelsmerk. Schijnt.

Het zal dan ook niemand verbazen dat ik niet bepaald blij werd van de vrouw die mij valselijk betichtte van onvriendelijke sloomheid. Volgens haar ging het in de andere rij allemaal veel sneller, werkte ik niet door en had zij bovendien haar gratis cadeautjes niet gehad. Volgens mij was zij gewoon een zure doos die had kunnen wéten dat het op avonden als deze drukker is dan anders. En dat je dan inderdaad wat langer moet wachten. Maar dat dat wachten zo aangenaam mogelijk wordt gemaakt met een heuse kerstman, een stemmig mopje live muziek, hapjes, drankjes en de hele sodemieterse santenkraam. Dat zei ik natuurlijk niet.
Ik lachte gewoon stug door. In excelsis Deo.

Kerstgroeten

Net toen ik had bedacht om dat kerstkaartengebeuren dit jaar eens lekker over te slaan (op de oma's na dan), werden we geconfronteerd met een geheel nieuwe categorie. De zakelijke kaart. Van meer of minder bekende relaties.

Wat moeten we daar nou weer mee?
Het zal niet zo zijn dat alles afhangt van het al dan niet sturen van kerstkaarten, lijkt me. Toch vrees ik dat we er niet onderuit komen om in elk geval iets terug te sturen aan de partijen waar we wat van ontvangen.
Op de naar de boekhandel dus maar weer.

En voor de rest doen wij gedrieën een zeer welgemeend dansje!

Send your own ElfYourself eCards

Eerste evaluatie

De kop is eraf. Ik zit nu ruim drie dagen aan de pomp en ik kan wel stellen dat die dagen louter positief verlopen zijn. Ons weekend was er een als vele andere en ik voelde me geen moment gehinderd door het ding. Sterker nog, ik voelde me beter!

Dat blijkt in de eerste plaats uit mijn gemeten waardes. Stuk voor stuk zijn de cijfers prachtig. Bijna allemaal onder de 10. Ik kan me niet heugen hoelang het geleden is dat dat het geval was. Zo'n zeven keer per dag meet ik middels een klein prikje in mijn vingertop mijn bloedsuiker. In het begin moet dat zo vaak, maar na verloop van tijd - zodra je goed bent ingesteld - kan het geprik wat worden teruggeschroefd.
En ten tweede mijn dagelijkse bezigheden. Tijdens het winkelen - de allerbeste vuurdoop leek me, alhoewel ik dat natuurlijk niet dagelijks doe! - merkte ik dat ik geen hypo kreeg! Doordat de insuline nu continue wordt toegediend, blijft mijn bloedsuiker zich ook stabieler gedragen. Ook dat is een unieke gewaarwording.

Het meesjouwen van het pompje voelt nu al als normaal. Ik klik het ding moeiteloos vast aan de band van mijn broek of rokje. Als ik zit en lig draag ik hem meestal op mijn zij of buik. Dan interesseert de esthetiek van het geheel me geen bal. Wanneer ik sta en loop schuif ik hem echter wat op naar het holletje van mijn onderrug. Dan zie je er op het eerste oog niks van en heb ik zelfs een ononderbroken taille!

Ja hoor, ik zie het helemaal zitten. Met pompvriend!

Kwibus Deux*

"Geen Wentworth Miller hè?" riep ik hem nog gekscherend na.
Komt 'ie drie kwartier later thuis, is de héle mikmak eraf!
"Ja, ik was het zo zat om steeds opmerkingen over mijn haar te krijgen. Dus heb ik tegen de kapper gezegd dat hij er alles maar af moest halen. Al vind ik het zelf ook wel wat te kort geworden."
Het is verbijsterend te moeten constateren dat Sjoerd gevoeliger is voor de meningen van collegae en ander volk dan die van zijn eigen meissie. Ik vond zijn langere haar zo leuk. Hij wilde niet langer voor André Rieu uitgemaakt worden. Ik vind André Rieu een fenomenale Sjeng.

Terwijl Sjoerd's ogen vanuit elke denkbare positie werden opgemeten en doorgelicht, scande ik alvast de talloze rekken met monturen. Het leek me dat hij na een termijn van negen jaar best eens een nieuw model kon overwegen. De oogmeting wees uit dat het niet bij een nieuw frame bleef. Die nachtelijke kringen om brandende straatlantaarns worden veroorzaakt door slecht zicht. "Nou, heb je al iets leuks gezien?" vroeg hij toen duidelijk was wat de nieuwe glassterkte moet worden. Is de Paus katholiek? Natuurlijk had ik al wat leuks gezien! Alleen blijken we ook briltechnisch niet bepaald op dezelfde lijn te zitten. Hij wil onopvallend, ik houd wel van een aanwezig montuurtje. Geen Jacques d'Ancona of Carry Slee-achtige creaties hoor, maar gewoon een fruitig framepje. Daar gingen we weer. Ons gekibbel bleek reuze vermakelijk voor de aanwezige klandizie en ook de verkoper zag ik smalend lachen. Maar hij droeg zelf bril noch ring, dus dat telt niet.
Natuurlijk won Sjoerd's model het. Hij moet er immers mee rondlopen. Vanaf nu zelfs de hele dag. En hé, ik ben de beroerdste niet om toe te geven dat hij er ondanks zijn korte koppie en het wegvallend brilwerk nog steeds helemaal zijn mag! ;-)

Om onze huiselijke twisterijtjes te temperen en mijn pomp te vieren, besloten we uit eten te gaan. Dat bleek de beste beslissing van de avond! We proostten op het kapsel, de bril, mijn longfunctie, de pomp en ons. We kwamen tot de conclusie dat CF net een B.V. is. Het is de kunst de B.V. met een afweging van wat de juiste middelen zijn zo goed mogelijk te laten draaien. En met gekruiste vingers durf ik best te zeggen dat het er naar uitziet dat de jaarrekening van mijn CF B.V. er, ondanks wat dipperijtjes in de voor- en nazomer, best goed uit gaat zien.

*Kwibus Deux: hiervoor werd Rover en passant uitgemaakt in het restaurant. Door een beschonken bejaarde die wel gecharmeerd was van ons harige accessoire. Het paste echter niet helemaal bij het verhaal hierboven, maar ik vond het jammer het onvermeld te laten. Gelukkig hebben we altijd de titel nog hè?!

Van files, blazen, wachten en p-day

"Vertrek maar op tijd!", adviseerden mijn ouders gisteravond nog. Dat plan hadden we zelf ook al opgevat. Iets over half acht zaten we dan ook in de auto. Om drie uur later pas in Utrecht te arriveren. Dat is eens zo lang als we er in theorie over kúnnen doen. Maar al hadden we om zes uur al in de auto gezeten, dan nog waren we niet op tijd geweest. Overal stond file. Vanaf het moment dat we vertrokken tot bij de ingang van de parkeergarage. En zelfs bij mijn favoriete gelukswc (die met het warme water uit de kraan) was het dringen. Terwijl ik toch al een dik uur met persweeën van mijn kringspier in de had de auto had gezeten.

Slechts een uur later dan gepland blies ik wel mooi mijn beste longfunctie in ruim vijf jaar tijd! De afgelopen drie maanden, na dat bijzonder akelige incident, heb ik me helemaal het apenzuur verneveld. Het was een behoorlijk prettige constatering om - los van hoe goed ik me voel - aan de cijfers te zien dat al dat noeste gespray loont. Ik kwam dan ook juichend en springend het blaashok uit en al high five-end begaven we ons naar de rest van de afspraken. Rond een uur of twaalf werd dan eindelijk eindelijk mijn insulinepomp aangesloten. Dat was een waar festijn! Er hingen slingers en ballonnen in het kamertje van de diabetesverpleegkundige en op het moment dat ik mezelf aankoppelde ontkurkten we een fles champagne en stond er een complete harmonie voor de glazen deur om een serenade aan te heffen. *plop* Oh nee. We konden gewoon voor onbepaalde tijd terug naar de wachtruimte. Want de dokter was 'even' weggeroepen maar hij kon er echt elk moment zijn. We vermaakten ons het ruime uur dat volgde met een uitgebreide medemensenstudie, broodjes van Huffels eten en wat ginnegappen. Toen was ik dan toch eindelijk de beurt. Om nog geen vijf minuten later weer vrolijk buiten te staan. De beste man heeft komend weekend helemaal geen dienst, maar de afspraak is dat hij mij niettemin dagelijks gaat bellen. Om zelf even te horen hoe het gaat en wat mijn bloed doet. Als dat geen service is?!

Het halfuurtje koolhydraten tellen en mijn insuline/ koolhydraat ratio bereken met de diëtiste was een mooie dagafsluiter. En in januari? Dan mogen we weer! Maar da's gelukkig pas volgend jaar. *afkloppen*

Manie! Manie!

De keuze wat vanmorgen aan te trekken, was al voor me bepaald door het buitenshuizige avondprogramma dat in het verschiet lag. Want ik ga me niet onnodig vaak verkleden op een dag. In deze Syberische omstandigheden. De ijsbloemen staan op mijn benen als ze ontbloot worden. So too bad voor de hangkleren. Het werd een aardig vestje op een kekke rok met iets te dunne panties. En dus de rest van de dag een beetje kou lijden.

Ons avondprogramma bestond uit een cultureel verantwoord uitje theater. De voorman van onze Limburgse vrienden de Heideroosjes 'zit' momenteel op de kleinkunst academie. Toe maar! In al zijn enthousiasme heeft hij de rest van zijn bandmaatjes mee getrokken in het creatieve proces waar hij zich momenteel in bevindt. En dus staan de jongens nu niet op de bühne met oppeppende punkmuziek maar een tegen het cabaret aanschurkende show.

Daar bestónd ons avondprogramma dus uit. Maar zoals ik al wel eens vaker heb vermeld, komen doordeweekse uitjes naar het theater hier op de een of andere manier áltijd slecht uit. Vanavond bleek geen uitzondering. Sjoerd's dag zat al tot de nok toe gevuld met afspraken en we wisten dat het haastwerk zou worden om op tijd in het rode pluche te geraken. Tot de voorzitter van de laatste bespreking wegens privéomstandigheden weg werd geroepen en Sjoerd de schone taak in de schoenen geschoven kreeg om de bijeenkomst te leiden. Toen kon hij onmogelijk een half uurtje eerder naar huis komen.

Om half zeven besloot ik ons uitje te annuleren. Het had geen zin om met de andijviestamppot nog achter de oren naar de stad te racen, een parkeerplek te zoeken en ons naar het theater te spoeden. Zeker met het gegeven dat we morgen ongetwijfeld een vermoeiende dag voor de boeg hebben. Tien minuten later belde Sjoerd. "Ik ren nu naar de auto!", hijgde hij in mijn oor. "Wacht dacht je ervan om lekker thuis te blijven?", gooide ik de knuppel in het hoenderhok. "Ik hoor aan je stem dat je helemaal kapot bent. Dat schiet toch niet op? Bovendien moeten we morgen voor dag en dauw eruit en zou het fijn zijn als we zonder kleerscheren in Utrecht arriveerden." Meer overredingskracht was niet nodig. "Je hebt helemaal gelijk!", verzuchtte Sjoerd.

Voor een manische dag hoeven wij helemaal niet naar het theater. What were we thinking? Jammer maar helaas van de kaartjes. En ook een beetje voor het onnodig kou lijden...

Micronieuws, macroplezier

Na een fijne dag had werken verkozen we ter ontspanning geen consumentenachtige programma's op tv vanavond. Noch voetbal! Godzijdank ben ik gezegend met een man die weliswaar op de hoogte is van álle denkbare sportfeitjes, maar nimmer de behoefte voelt dergelijke mannenmeuk op tv te willen aanschouwen. Beter! Alle semi-hulpprogramma's, speurneuzenseries en voor de hand liggend vrouwengezemel lieten we eveneens aan onze neus voorbij gaan. Om over het ganse segment aan B-films nog maar te zwijgen.

Wat we wel deden was de coaxstekker van de digitale ontvanger eruit peuteren en hem direct in de tv pluggen. Dat is namelijk de enige manier om de moeder der lokale omroepen te kunnen ontvangen. En daarmee bedoel ik niet L1 of TV Limburg. Maar echt dé zender voor het micronieuws op de vierkante millimeter. Met onscherpe, wiebelige camerabeelden, haperend geluid en een continue zoemende ondertoon. En af en toe bijzonder ongepaste muziek tussen de programma's door. Heerlijk! Het is werkelijk waar voorgekomen dat we op een onbewaakt moment om onze oren werden geslagen met Lil' Kim's 'How Many Licks'. Soms hebben we daar echt zin in!

Maar waarom dan toch?!, hoor ik je denken.
Voor meer vuige liederen hoeven we inderdaad slechts een duik in onze eigen muziekcollectie te plegen. Daar is het ons dan ook niet om te doen. Wel om de raadsvergadering van een niet nader te noemen gemeente. Want dát is altijd lachen, gieren, brullen. Daar kan geen enkele comedy of cabaretregistratie aan tippen. En ook vanavond liepen de prettranen me weer over het gezicht!

De nieuwe Flair

Op maandag gaat de postbode ons huisje meestal bruut voorbij. Vandaag alleen eens niet. Toen ik zonet een blik in onze groene bus wierp, lag daar zowaar een in plastic verpakt aan mij geadresseerd tijdschrift te blinken. Even krabde ik me op mijn ongewassen hoofd. Ik had toch geen abonnement afgesloten in die doorwaakte nacht van een paar dagen geleden?

De begeleidend brief in het cellofaan bood opheldering. Ik bleek zomaar gratis en voor niets een nieuwe Flair te hebben ontvangen. Alhoewel nieuw? De uitgave in kwestie telt nummer 48 terwijl nummer 50 deze week in de winkels ligt. Maar hé, ik zal een gegeven peerd nooit in de bek kijken! Feit is en blijft dat Flair helemaal vernieuwd is. Met een nieuw jasje en nieuwe rubrieken. Meer van nu en meer van mij. En dat willen ze graag met hun potentiële doelgroep delen.

Al durf ik dat laatste, van 'meer van mij', echter sterk in twijfel te trekken. Want tot voor kort vond ik de Flair nogal suf. Met een gortdroge layout en brave onderwerpjes. En natuurlijk die uitgekauwde rip off van Anybody uit de Viva. Maar dan slechter. Want meer bloot en mét herkenbaar hoofd. Dat is natuurlijk nooit wenselijk! Je zal in de supermarkt staan zeg. In de wetenschap dat jij in al je blubberende nakendheid in het tijdschriftenschap ligt te pronken! En dat je buurvrouw net die Flair uit het rek trekt en meteen doorbladert naar die ene rubriek. Om vervolgens om zich heen te kijken en jou in de rij bij de kassa aan te treffen. En dan blèrt: "Hé buurvrouw, joehoe! Ben jíj dat??? Naakt in de Flair?!" Of misschien wel nóg erger... Dat buurvrouw's pronte prammen je de adem én het zicht benemen!

Al zolang ik me kan heugen vond/ vind ik mezelf meer een Viva-meisje. Ook al doe ik niet aan taboedoorbrekende seksperimenten en behang ik mezelf evenmin met lappen die me uitdossen als een aangeklede zuurstok. Met dito oorlogsmake-up. Toch kon ik, toen ik klaar was met de Yes, me met de Viva altijd meer identificeren dan met de Flair. En daar zijn die blaadjes toch op uit hè. Dat ze een papieren versie van jouw persoontje willen maken. Hetzelfde vergelijk kan ik maken met de Libelle en de Margriet. Niet dat ik een abonnement op een van de twee magazines overweeg. Maar áls ik dan moet kiezen, met het mes op de keel, nou doe dan toch maar Libelle. Want Margriet is het ook net niet.

Met open vizier en een onbevooroordeelde houding heb ik 'em zonet eens doorgebladerd. En de eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat dat van dat nieuwe jasje in elk geval een goede zet is geweest. De meeste rubrieken zijn gehandhaafd, al hadden ze daar wat mij betreft best wat rigoreuzer in mogen snijden. De wannabe columnistenprobeersels van gewezen actrice Elle van Rijn kennen we nou onderhand wel. Daarnaast blijf ik erbij dat het dagboek van Mieke van Maerle (Flair) niet kan tippen aan de achtbaan van belevenissen van Floor Faber (Viva).

Al met al ben ik best wat enthousiaster geworden over Flair, maar aan een abonnement zal ik mijn zakgeld nog steeds niet stukslaan.

Groundhog day

De hoofdlijnen van onze zondagbesteding worden de laatste tijd gekenmerkt door een tamelijk hoog Groundhog day-gehalte.
We slapen uit. We eten en douchen. Ik spray en dan kunnen we op pad.

Eerst naar de bouw. Daar schiet ik wat foto's van de vorderingen en leegt Rover zijn blaas tegen het hoekje van de bouwkeet tegenover ons huis. Vervolgens rijden we een rondje door ons nieuwe dorp. Terwijl Sjoerd de zwarte sloep door de wijk manouvreert, zit ik luidkeels naast hem te jubelen. Dat ik er écht zó'n zín in heb. Dat het écht een goede keuze is geweest om voor dít huis te kiezen. En dat ik háást niet meer kan wáchten tot het eindelijk zo ver is.

Daarna zetten we koers naar de Volvodealer. Om te zien of onze nieuwe zwarte voiture al in de startblokken gereed staat. Wat nooit het geval is. Wel staat er een hoop ander glimmends in de showroom waar we ons uitgebreid aan verlekkeren. Onze edele billen hebben het grijze leer van de V50 nog niet eens aangeraakt, maar de opvolger is al uitgezocht. Bij wijze van spreken.

Wat volgt is een uitje naar de Media Markt. Die ligt praktisch tegenover de garage dus daar ben je zo. Blijkbaar varen veel mensen wel bij een repeterend patroon, want het parkeerterrein van het Retail Park staat immer tjokvol - voornamelijk Duits gekentekend - blik en in het paarse gedrocht kun je steevast over de koppen lopen. Bij onze Duitse electronicagigant is het de kunst het pand met zo min mogelijk meuk te verlaten. En dat is een forse uitdaging! Zo ongeveer in het pad tussen de platte tv-schermen en de dvd-afdeling krijg ik een gezellige hypo en sla ik zwalkend en zwetend fluks een flesje nutridrink achterover.

Eenmaal thuis ontkurken we een koude fles witte wijn en borrelen we haast zonder het te merken de avond in. Tegen de tijd dat het 'zondags eten' (voorgekookte aardappeltjes, sperciebonen uit de diepvries en een lekker vleesje) bereid moet worden, ben ik vaak te lodderig om me langer dan twee minuten in de keuken op te houden. Onze taakverdeling is misschien niet helemaal eerlijk, maar aan aangebrande aardappelen heeft niemand wat. En dus beperk ik me tot het klaarzetten van de pannen op het fornuis, het verzamelen van alle te bereiden waar en het openknippen van zakjes en verpakkingen. Sjoerd braadt met een combinatie van boter en liefde het vlees. Ik giet tot slot de pannen af en drapeer het geheel kunstig op onze bordjes.

Rond half tien ben ik weer terug op aarde en slepen we gezamenlijk de met was volgeladen strijkplank naar de woonkamer. Terwijl Cheryl Linda leuk staat te lachen naast 26 gouden koffertjes en ondefinieerbare dingen uithaalt met de kansgenerator, werk ik de complete was weg.
En zo staan we aan het eind van de dag toch weer helemaal quitte waar het huishoudelijke taken betreft.

Heerlijk, zo'n Groundhog sunday!

Zoete inval

Eerst stond Cousin onverwacht voor de deur om te vertellen dat hij een nieuwe baan heeft.
Vlak daarna kwamen Sjoerd's zusje en moeder aanrijden in L.'s nieuwe groene Twingo. Kek bakkie!
Vervolgens kwam ook Sjoerd's vader aan. Hij had net een klusje geklaard in L.'s huis en was wel toe aan een lekker bakkie.
Tot slot waaide ook mijn moeder nog even binnen voor een cosmetisch kleinood.

Het was zowaar de zoete inval hier.
Noem me een muts, maar ik kan daar immens van genieten!

Ons heerlijk avondje

Hoe mijn vader voor ze vertrokken quasi mokkend vroeg of hij zijn letter écht mee moest nemen naar ons huis. Omdat hij hem aan het eind van de avond toch weer mee naar hun eigen huis moest te nemen.

Hoe mijn moeder in aller ijl nog een extra letter voor zichzelf moest kopen en inpakken. Omdat ze het originele exemplaar al had verorberd.

Hoe Sjoerd zichzelf in een onbewaakt moment spiesde aan het levensgevaarlijke fonduevorkje en vertwijfeld uitriep "Ja!" om daarna wit weg te trekken.

Hoe Rover zich (ook al) tot bloedens toe vastbeet in zijn gekregen bot en we de afgekloven, aangekoekte mergsmurrie morgen van het parket af kunnen schrapen.

Maar verder was het écht een heerlijk avondje! :-)

KNAL!

Het moet rond een uur of zeven zijn geweest, dat we opgeschrikt werden door een luide knal. In mijn slaapdronken staat van zijn vroeg ik me nog even af of ik het soms gedroomd had. Maar toen Sjoerd vroeg wat dát voor knal was, wist ik dat het echt was. Hè getsie!

Toen ik toch wakker was kon ik net zo goed mijn ochtendplasje gaan plegen, besloot ik. Weer terug in bed volgde al snel een tweede knal. Dat was het moment waarop ik me serieus begon af te vragen of we te maken hadden met een nucleaire aanval. Of een schietpartij. Of een ernstig ongeluk in de haven, met gevaarlijke stoffen en gifwolken. Of iets anders heel engs. Angstvallig lag ik te wachten op het geluid van de sirenes. En hoe ik zo snel mogelijk alle ramen en deuren moest sluiten. En dat we geen radio op batterijen hebben om het laatste nieuws te horen. Laat staan gasmaskers!

Tot ik me bedacht dat het ook best zo'n geluidsbarrière kon zijn geweest. Er vliegt hier namelijk best wel eens het een en ander over.

Misschien toch iets teveel 24 gekeken?

Beestenbende

Ik blaat nog even vrolijk verder hoor, over nieuw huis gerelateerde zaken en aanverwante inrichtingsperikelen. 't Is tenslotte mijn webplekje hier hè? ;-)

Nu we weten dat er een geschikt plekje in ons nieuwe paleis bestaat voor de antieke kast, hebben we besloten om hem mee te nemen. Een combinatie van strak modern met warm antiek is helemaal je-van-hét, zo weten we inmiddels.
Voorwaarde was wel dat het gammele geval voor die tijd een grondige opknapbeurt moest krijgen. We vreesden namelijk voor het voortbestaan ervan als hij nog één keer uit- en weer in eklaar moest worden geklust.

En dus kwam er vanavond een vakmannetje. Hij had al tig van dit soort kasten onder handen genomen en wist er wel raad mee. Met wat spijkers, lijm, boenwas en een authentiek slot gaat hij de kast zodanig transformeren dat we hem niet meer terug kennen als hij klaar is.

Gevolg is wel dat we nu enkele dagen in een beestenbende bivakkeren. Werkelijk waar óveral staat troep in huis. Waar we ook komen struikelen we over audioapparatuur, glaswerk, taartbordjes en talloze lege telefoon- en navigatieapparatuurdozen. Waarom we die laatste categorie bewaren is me overigens een raadsel! Alles wat uit de kast kwam, moest een tijdelijk nieuw plekje krijgen. Dat was nog geen sinecure.

Ik zie nu al uit naar de verhuizing...

¡ʞǝƃ sı ʇsǝǝl ʇıp ǝıʍ

¿uǝdʎʇ ǝʇ doʞ ǝp do sǝɾʇɥɔıɹǝq unɥ ɯo uǝpuıʌ ƃıuıǝƃ ʇǝɥ ǝıp uǝsuǝɯ ɹooʌ uɐɐʇsǝq ʞnǝɹds uǝǝ ʞoo ɹǝ noz

uǝzɐlƃ uǝ uǝɹnǝp do
uǝɯɐu unɥ uǝʌɾıɹɥɔs
uǝzɐʍp uǝ uǝʞʞǝƃ

:uǝpɹooʍ ǝzɾıʍ ǝp ʇǝɯ uǝɹo ǝp ɯo lɐɐqɹǝʌ ǝɯ ǝz ƃǝols 'sɐʍ pɯǝʇsǝq ǝɾpuɐɥ ɹǝʞuıl ǝpuǝlɐɥʇın uɾıɯ ɹooʌ ʇǝıu ʇǝɥ ʇɐp puoʌ uɐʌ ɹǝpǝoɯ uɾıɯ ɹɐɐʍ ɹɐɐɯ 'uǝɹǝpǝılʞ ǝʇ ʇɐz ǝɾpoʌ pɯǝʇsǝquo uǝƃo uɾıɯ uı uǝǝ do suǝǝ ɹǝǝʍ ɹǝƃǝoɹʌ ʞı slɐ

Hier kun je zelf los gaan!

Haastklus

We hadden afgesproken om de pakjes dit jaar te laten voor wat ze waren. Gewoon gezellig fonduen en verder niks. Prima.
Tot ik een geheime opdracht van mijn vader kreeg. Toen voelde ik nattigheid.

En daarom rende ik vanmiddag als een dollemanvrouw door de stad. Om voor ons allemaal wat kleinigheidjes te verzamelen. Binnen twee uur was ik klaar. Behangen met plastic tasjes, een verhit hoofd en met het zweet in mijn laarzen.

Nu alleen de rijmpjes nog...