dinsdag 20 januari 2009

En ik mijmerde nog even voort

Wat me nog meer bezig hield.

Een slechts vijftien jaar oudere collega noemde me vandaag ontzettend lief en moederlijk "möpke". Da's nog eens andere koek dan het "moeke" van vorige week...

En het is bijna beschamend, maar sinds in november bekend werd dat Obama de 44ste president van de VS wordt/ is, ben ik telkens tot tranen geroerd als hij op tv verschijnt en praat. Met daartussen versneden beelden van zowel uitzinnige als ook ingetogen dankbare zwarte mensen. En blanke mensen. En gele, groene of paarse. Alle mensen die net als ik ontroerd zijn. Ik kan niet in woorden uitdrukken hoe ontzettend bijzonder ik het vind. Het idee dat nog maar zo kort geleden in de geschiedenis van de mensheid zwarte mensen fundamenteel anders behandeld werden. En dat er nu een zwarte man de scepter mag zwaaien over het machtigste land ter wereld. En hoeveel bloed daarvoor heeft moeten vloeien. En dat ik me zelfs een beetje schaam dus, tegenover alle zwarte mensen. Want ik heb makkelijk praten met mijn lelieblanke huid. En alle rechten die daar, ook als een volstrekt irreële vanzelfsprekendheid, bij schenen te horen.

Desalniettemin. Je kon me wegdragen zonet bij "congratulations, mister President".

5 opmerkingen:

Joeltje zei

Gelukkig. Ik was ook (alweer) tot tranen toe geroerd. Jij dus ook. Gewoon een vrouwending dus? Manlief draaide eens wat met z'n ogen en zuchtte.

Lotte zei

Terwijl hij in de keuken stond, keek ik geroerd naar Obama. En ik ratelde maar door hoe bijzonder het wel niet was (mijn gehele werkstukken over de Amerikaanse slavernij aan het ophalend...) dat er een (deels) zwarte president aan de macht was. En hoe lief het wel niet was dat hij zich versprak en dat hij vervolgens moest lachen en dat hij zo'n mooie stem heeft. Zijn reactie: dek je de tafel even!?

Lotte zei

aan het ophalend... is wel een rare zin. Nou ja, de boodschap is duidelijk, haha!

Kim zei

Ook ik dacht dat ik de enige was. Toen ik het met de verkiezingen aan een vriendin vertelde lachte ze mij keihard uit. Maar vandaag weer had een toch een brok in mijn keel!

xxx

Tamara M. zei

Ik vond het een fantastisch, otroerend moment. Ik had een brok in mn keel! Geweldig hoe het zo heeft kunnen veranderen dat dit mogelijk is!

Zou het nu misschien toch een betere wereld worden?